27 Μαΐ 2012

"Βάζοντας όρια!"

Είμαι μητέρα δύο υπέροχων πλασμάτων που κάνουν την ζωή μου πιο όμορφη και πιο φωτεινή κάθε μέρα!Και προσπαθώντας να ανταπεξέλθω στο δύσκολο 'εργο της ανατροφής τουςέκανα λάθη,όπως ήταν ανμενώμενο.Μέσα από αυτά όμως μαθαίνω και βελτιώνομαι.
Ένα από τα λάθη που έκανα είναι ότι δεν έβαλα από νωρίς όρια και ανέχθηκα συμπεριφορές  που δεν έπρεπε.Πάντα παρασυρόμουν,με αποτέλεσμα να παραβαίνω τους μικρούς κανόνες που υπήρχαν "χάνοντας έτσι τον σεβασμό και την προσοχή των παιδιών μου.Κι έφτασα να γίνω μια μαμά σε απόγνωση,με μια απογοητευμένη και εκνευρισμένη έφηβη και με μια μικρή που δεν ήξερε πώς να αντιδράσει...
Έκανα πολλές συζητήσεις για το θέμα,αλλά μάταια...μέχρι χθες το βράδυ.Μετά από μια μεταμεσονύχτια συζήτηση με μια φίλη μου,αποφάσισα πως αρκετά ανέχτηκα αυτή την κατάσταση και πως θα πρέπει ν'αντιδράσω πια σαν μαμά!Ξέρω πως θα είναι δύσκολο,αλλά έτσι ελπίζω να επανέλθει η ηρεμία και να βοηθήσω τα παιδιά μου ν'αποκτήσουν βάσεις για να αντιμετώπισουν αργότερα την ενήλικη ζωή τους.
Έτσι λοιπόν,το πρωί,τους ανακοίνωσα τους νέους κανόνες που θα ισχύουν από εδώ και πέρα.Τους εξήγησα πως παραβαίνοντας τους θα υπάρχει και η ανάλογη "τιμωρία" καθώς και πως αποδέχοντάς τους θα υπάρχει και η επιβράβευση τους.Πρέπει να καταλάβουν πως μ'αυτόν τον τρόπο απορρίπτω την συμπεριφορά τους και όχι αυτές τις ίδιες!Πώς θα μπορούσα άλλωστε ν'απορρίψω το μοναδικό νόημα της ζωής μου;
Πρέπει να μάθουν ότι στην ζωή δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε και πωςγια να το αποκτήσουμε θα πρέπει ν'αγωνιστούμε και ν'αποδείξουμε πως το αξίζουμε.Και δεν μιλάω για έναν διαγωνισμό στον οποίο θα πρέπει να κερδίσω εγω.Και οι τρεις μας θα πρέπει να βγούμε κερδισμένες απ'αυτό!
Έτσι λοιπό,σήμερα αισθάνομαι πιο δυνατή και πιο αποφασισμένη από ποτέ.Αν και αργά,ήρθε η ώρα να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.Μπορεί να χρειαστί λίγο χρόνος παραπάνω.Ήδη είχαμε την πρώτη κρίση για το θέμα του ύπνου,αλλά ευτυχώς έμεινα σταθερή στην άποψη μου και τώρα κοιμούνται και οι δύο στα κρεβάτια τους μετά από πάρα πολύ καιρό.
Είμαι σίγουρη πως στο τέλος θα τα καταφέρω...
        Πως θα τα καταφέρουμε μαζί!!!

24 Μαΐ 2012

"ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΜΟΥ"

Αγαπημένα μου κοριτσάκια,
  
  ξέρετε πως είστε ό,τι πιο σημαντικό έχω καταφέρει στη ζωή μου.Εσείς μου δίνεται δύναμη να αγωνίζομαι και να προχωρώ στο δύσκολο δρόμο της ζωής.
για σας παλεύω καθημερινά να κάνω ό,τι μπορώ για να είστε ευτυχισμένες.
  Γνωρίζω ότι κάνω λάθη στην προσπάθεια μου να σας μεγαλώσω σωστά.Το να είσαι μητέρα δεν έχει οδηγίες για να διαβάσεις.Τ ομαθαίνεις σιγ΄σ σιγά.Στο μαθαίνουν καθημερινά τα παιδιά σου.,Αυτά σου δείχνουν τον τρόπο.
  Νοιώθω πολύ ευλογημένη που σας απέκτησα και ευχαριστώ καθημερινά το Θεό γι'αυτό.Ακόμα κι όταν χάνω τον έλεγχο,να ξέρετε πως σας αγαπώ και πως θα έδινα και τη ζωή μου για σας.
  Θέλω να είστε πάντα αγαπημένες και ευτυχισμένες.Η αδελφική αγάπη είναι πολύ δυνατή και τα νικάει όλα.μπορεί τώρα που είστε μικρές να μαλώνετε και να διαφωνήτε,αλλά όταν μεγαλώσετε θα καταλάβετε πόσο ανάγκη έχετε η μία την άλλη.
  Σε όλες τις καλές ή άσχημες στιγμές να είστε ενωμένες.Να δύνετε δύναμη η μία στην άλλη.Η χαρά όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται και η λύπη διαιρείται!!! Κι εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σας να σας προστατεύω,να σας συμβουλεύωκαι κυρίως να σας αγαπώ.
κι όταν κάποια στιγμή εγώ θα έχω φύγει από κοντά σας,θα ξέρω πως δεν θα είστε μόνες.Πως θα είστε ενωμένες και αγαπημένες και θα χαμογελώ...
  
          Να ξέρετε πως σας αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο!!!

                       Με αγάπη,η μαμά σας!

12 Μαΐ 2012

Η γιορτή της μητέρας

Αύριο είναι η γιορτή της μητέρας.Μια μέρα αφιερωμένη αποκλειστικά και μόνο σ'αυτήν.Ετσι λοιπόν,τα μικρά μας,μας ετοίμασαν μια μικρή γιορτή στο νηπιαγωγείο.
Αφού είπαν τα ποιήματά τους,μας φώναξαν μία μία και το παιδί κοιτώντας στα μάτια τη μαμά του της έδωσε μια καρδιά και της είπε:
            "Τα χέρια μου θα απλώσω
              και δώρο θα σου δώσω,
              μ'όλη μου την καρδούλα
              γλυκιά μου μητερούλα"
Η συγκίνηση ήταν μεγάλη.Είναι πολύ όμορφο να ακούς από το παιδί σου τόσο όμορφα λόγια.
οταν μάλιστα κάθε παιδί αγκάλιασε την μαμά του και μας είπαν ένα τραγούδι,κοιτούσα συνεχώς τη Στέλλα και ένοιωθα η πιο ευτυχισμένη μαμά στον κόσμο!
Μας είχαν ετοιμάσει γλυκά,χυμούς και πιτάκια για να μας κεράσουν.Και ύστερα μας έδωσαν το δώρο μας.Ενα κρεμαστό για το λαιμό με το αρχικό μας γράμμα.Ενα πανέμορφο δώρο που το φόρεσα αμέσως!
Στο τέλος καθίσαμε όλοι μαζί στην παρεούλα,όπως αποκαλούν το μέρος που κάθονται και συζητάνε,και η δασκάλα ρωτούσε τα απιδιά γιατί αγαπάνε τη μαμά τους.Οταν έφτασε η σειρά της Στέλλας εκείνη απάντησε "γιατί φροντίζει για το καλό μας"!Αχ,το κοριτσάκι μου!!!
Οταν γυρίσαμε στο σπίτι,το μυαλό μου γυρνούσε συνέχεια στη γιορτή τους.Μια όμορφη και ζεστή γιορτούλα αφιερωμένη σε μας τις μητέρες τους.
Αύριο ιορτάζουμε όλες οι μητέρες του κόσμου.Μια γιορτή που χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε!Το να είσαι μαμά είναι η πιο μεγάλη χαρά στη ζωή,αλλά και η πιο μεγάλη ευθύνη.Οταν κοιτάζω τα κοριτσάκια μου,δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτά τα πλασματάκια είναι δικά μου.Δυο πλασματάκια που δημιουργήθηκαν από πολύ αγάπη.Δυο πλασματάκια που γέμισαν τη ζωή μας και την καρδιά μας!
Προσπαθώ να φωτογραφίσω με το μυαλό μου την κάθε στιγμή που περνάω μαζί τους και να την κρατήσω για πάντα γιατί τα άτιμα μεγαλώνουν πολύ γρήγορα!Κάθομαι και τις κοιτάζω όταν κοιμούνται.Δυο αγγελάκια που ο Θεός με ευλόγησε να αποκτήσω και που δεν θα σταματήσω να τον ευχαριστώ γι'αυτό.Δυο πλασματάκια που όταν μου λένε "σ'αγαπώ μανούλα" νοιώθω να λιώνω!
Προσπαθώ να γίνω όσο καλύτερη μητέρα μπορώ γι'αυτά.Το ξέρω πως δεν μπορώ να γίνω τέλεια,άλλωστε υπάρχει η τέλεια μαμά;
Αύριο είναι η επίσημη γιορτή της μητέρας,αλλά εγώ χάρη στα κοριτσάκια μου γιορτάζω κάθε μέρα!!!

                χρόνια πολλά σε όλες τις μανούμες!

                           χρόνια πολλά στη δική μου μαμά!!!

10 Μαΐ 2012

αγάπη είναι...

Αγάπη,μια μικρή λέξη,αλλά ένα τεράστιο συναίσθημα!Ενα συναίσθημα που όταν το νοιώσεις σε γεμίζει με οξυγόνο και όνειρα.Αγαπώ σημαίνει ζω,κλαίω,γελάω,δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.Δυο ψυχές ενώνονται σε μία.Ενα συναίσθημα που χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να πετύχει και να κρατήσει...
Σε μια σχέση υπάρχουν δύο άτομα με διαφορετικό τρόπο ζωής,που προσπαθούν να χτίσουν μια γέφυρα για να συναντηθούν στη μέση της.Να περπατήσουν πιασμένοι χέρι χέρι στην δύσκολη ανηφόρα της ζωής.Και σ'αυτή την πορεία,γίνονται πολλά λάθη που πρέπει να αναγνωρίσεις για να μην τα ξανακάνεις.
Η αγάπη και ο έρωτας για μένα είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.Ο έρωτας είναι πιο πολύ σωματικός,ενώ η αγάπη έχει να κάνει με την ψυχή και την προσωπικότητα του άλλου.Οταν φύγει ο έρωτας,μένει η αγάπη που μεγαλώνει μέρα με την μέρα.Αν όμως φύγει η αγάπη,τότε τίποτα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει.
Σίγουρα τέλειος σύντροφος δεν υπάρχει.Υπάρχει όμως αυτός που θα σε κάνει να νοιώσεις ευτυχισμένος.Αυτός που θα είναι δίπλα σου στα καλά και στα άσχημα.Και αυτόν τον άνθρωπο δεν θα πρέπει να τον θεωρείς δεδομένο.Θα πρέπει καθημερινά να παλεύεις να τον ξανακερδίσεις δείχνοντάς του την αγάπη σου με πράξεις.
Με το πέρασμα των χρόνων μπορεί να νοιώσεις κάποια απογοήτευση,ότι κάτι δεν πάει καλά,ότι υπάρχει μια εγκατάλειψη.Αν όμως κάτσεις και σκεφτείς όλα όσα αυτός σου άνθρωπος σου πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια,όλες εκείνες τις στιγμές και τα δυνατά συναισθήματα που σε έκανε να νοιώσεις,τότε μάλλον θα αλλάξεις γνώμη.
Και όταν θα φτάσετε μαζί στο τέλος της ανηφόρας,θα ξέρεις ότι αγάπησες και αγαπήθηκες πραγματικά!
  Γιατί κάθε άνθρωπος αξίζει να αγαπηθεί...
      και κάθε άνθρωπος θα πρέπει να μπορεί να αγαπήσει... 

8 Μαΐ 2012

"ΣΥΓΝΩΜΗ"

"Συγνώμη",μια λέξη τόσο εύκολη,μα και τόσο δύσκολη συγχρώνως!Μια λέξη που την λέμε με το παραμικρό,αλλά όταν πρέπει πραγματικά να την πούμε,τότε το στόμα μας κλείνει...
Πόσες φορές δεν πληγώσαμε κάποιον και ενώ ξέραμε πως φταίμε,αρνηθήκαμε πεισματικά να ζητήσουμε συγνώμη;Η αλήθεια είναι πως όταν ζητάμε συγνώμη,δεν ζητάμε από τον άλλο να ξεχάσει.Του ζητάμε απλά να το αφήσει πίσω και να μας δώσει μια ευκαιρία να επανορθώσουμε.
Του δείχνουμε ότι πραγματικά μας ενδιαφέρει η σχέση μας μαζί του και πως αναγνωρίζουμε ότι κάναμε λάθοσ.Γιατί θα πρέπει να αφήνουμε τον εγωισμό μας να μας κρατάει πίσω;γιατί θα πρέπει το συγνώμη να είναι τόσο δύσκολο;Το λέει άλλωστε και το τραγούδι "sorry seems to be the hardest word"!!!
Οταν σκέφτομαι πόσα πράγματα έκανα λάθος,πόσα λόγια είπα που πλήγωσαν ανθρώπους που αγαπώ,πόσα συγνώμη δεν ζήτησα και μετάνοιωσα γι'αυτό...μπορεί να μην μπορώ να διορθώσω το παρελθόν,μπορώ όμως να φτιάξω το παρόν για να έχω μέλλον!
Κανείς δεν είναι τέλειος,πόσο μάλλον εγώ!Είμαι εγωίστρια και αυτό πολλές φορές μου βγήκε σε κακό.Κι άλλες τόσες δεν ζήτησα συγνώμη,ενώ έφταιγα,νοιώθωντας έτσι ένα μεγάλο βάρος μέσα μου...και δεν σας κρύβω πως είναι αρκετές οι φορές που δίστασα να συγχωρήσω...
Και τι κατάφερα μ'αυτό;Να δημιουργήσω ένα κλίμα δυσφορίας και εκνευρισμού.Ναι κάνω λάθη και πληγώνω,άθελα μου,ανθρώπους και δεν νοιώθω τέλεια μ'αυτό.Μακάρι να είχα την δύναμη να ζητήσω συγνώμη.Το σίγουρο όμως είναι ότι χρωστάω μια μεγάλη συγνώμη στα εξής άτομα:
  Στην Κωνσταντίνα,γιατί στην προσπάθεια μου να γίνω καλύτερη μητέρα γι'αυτήν καταφέρνω το αντίθετο...
  Στον Δημήτρη,γιατί αντιδρώ υπερβολικά και τον ταλαιπωρώ
  Σε μένα, γιατί δεν με πίστεψα όσο θα έπρεπε...