1 Δεκ 2012

κουράστηκα....

Το ξέρω,σας το έχω ξαναπεί,αλλά η εφηβεία των παιδιών,δεν παλεύεται...εκεί που ήσουν η καλύτερη μαμά του κόσμου,ξαφνικά γίνεται αυτή που δεν ξέρει τίποτα,που όλα τα κάνει λάθος...αυτή που το ίδιο σου το παιδί δεν θέλει να βλέπει...πονάει...πραγματικά πονάει...
Θυμάμαι πως όταν ήταν μικρή,αναρωτιόμουν πώς θα είναι αυτή η περίοδος.Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ότι θα ήταν τόσο δύσκολη...και γι'αυτό με βρήκε απροετοίμαστη να προσπαθώ να γκρεμίσω το τοίχος που υψώνεται ανάμεσά μας...Και αυτή η μόνιμη νευρικότητα που επικρατεί,ώρες ώρες με διαλύει...προσπαθώντας να της δώσω χώρο να αναπνεύσει,νοιώθω πως κόβεται ο δικός μου αέρας...
 Μάλλον δεν είμαι όσο δυνατή πίστευα,γι'αυτό και το ορμητικό κύμα της έκρηξης κάθε φορά με παρασύρει όλο και πιο μακρυά...τρομάζω...φοβάμαι...δεν ξέρω τι να κάνω για να σώσω την σχέση μας που καθημερινά καταστρέφεται...είναι φορές που αισθάνομαι πως είμαι κακιά μαμά...άλλες που νοιώθω ότι με μισεί(το ξέρω βέβαια πως αυτό δεν ισχύει)...πραγματικά προσπαθώ...πραγματικά...αλλά νομίζω ματαια...
Καταλαβαίνω πως κάνει την επανάστασή της,πως θέλει να ανεξαρτοποιηθεί,αλλά όποιος δεν το έχει ζήσει,δεν μπορεί να καταλάβει.Καθημερινά μου λέει πως δεν με αντέχει...και δεν σας κρύβω πως πολλές φορές το σκέφτομαι κι εγώ αυτό...και πιστέψτε με,δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα...
Οπως λέι η ίδια,δεν την καταλαβαίνω.Ναι,δεν μπορώ να την καταλάβω γιατί εκείνη δεν με αφήνει.Είναι πολύ λ΄γες οι στιγμές που είμαστε ήρεμες,κυρίως όταν είμαστε οι δυο μας.Και αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι έχω να αντιμετωπίσω δύο άτομα κι όχι ένα...
Δεν ξέρω πια τι άλλο να κάνω...κουράστηκα...κουράστηκα να προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα...κουράστηκα να απολογούμε για όλα λες κι ευθύνομαι μόνο εγώ...κουράστηκα.............

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

θα ήθελα να ακούσω την γνώμη σας!