7 Μαΐ 2013

"μαμά,νομίζω πως δεν με αγαπάς"...

   Όταν έχεις παιδί στην εφηβεία,πολλές φορές ακούς πράγματα που σε πληγώνουν πολύ,αλλά κυρίως σε προβληματίζουν.Που σε κάνουν να σκέφτεσαι τα λάθος πράγματα που είπες και όλους τους λάθους χειρισμους κάποιων καταστάσεων...

  Εχω γράψει συχνά για την δύσκολη φάση της εφηβείας και τις συνεχείς συγκρούσεις που έχουμε με την κόρη μου.Τα ξεσπάσματα και οι φωνές που έχει,πολλές φορές δίχως λόγο.Ενα τέτοιο ξέσπασμα λοιπόν,είχαμε και ανήμερα του Πάσχα.Το βράδυ,λίγο πριν κοιμηθούμε και από μια απλή παρατήρηση που της έκανα,έγινε ένας ομηρικός καυγάς...άρχισε να φωνάζει,να μου λέει πως δεν με αντέχει και πως θέλει να φύγει από το σπίτι και να πάει να μείνει για πάντα στην γιαγιά της.Αυτό είναι κάτι που λέει συχνά τελευταία...

  Πάνω στα νεύρα μου λοιπόν κι εγώ,της είπα πως μπορεί να φύγει ότι ώρα θέλει,αλλά να ξέρει πως αν φύγει,δεν θα πρέπει να περιμένει τίποτα από εμένα και πως δεν μπορώ να την αναγκάσω να μείνει μαζί μου αφού με μισεί τόσο και δεν θέλει να βρίσκεται κοντά μου κι έφυγα απο το δωμάτιο.Αφού πρώτα βέβαια,είχα αρπαχτεί με τους παππούδες που δεν έχασαν την ευκαιρία να χωθούν στον καυγά και να πάρουν το μέρος της.Κι αυτό ήταν που με έκανε έξαλλη...δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μπαίνει ανάμεσα σε εμένα και το παιδί μου και ακόμα χειρότερα,να με υποβιβάζουν στα μάτια του,ακόμα κι αν έχω λάθος.Το ξέρω πως δεν είμαι η τέλεια μάνα,αλλά τουλάχιστον προσπαθώ,αναγνωρίζω τα λάθη μου,ζητάω συγνώμη όταν φταίω,αλλά με το να παίρνουν το μέρος της μόνο και μόνο για να ηρεμήσει,απλά κάνουν τα πράγματα χειρότερα...

  Πήγαμε και οι δυο για ύπνο,χωρίς καληνύχτα,χωρίς αγκαλιά,χωρίς φιλί...κι εγώ έμενα να σκέφτομαι τα λάθη μου...ίσως έχει δίκιο σε κάποια πράγματα.Ισως αντιδρώ υπερβολικά,αλλά δεν ανέχομαι από κανέναν κι ιδίως από το παιδί μου να μου μιλάει άσχημα.Ισως την έχω παραμελήσει λίγο,αλλά νοιώθω πως έχει υψώσει έναν τοίχο ανάμεσα μας που συνεχώς μεγαλώνει...κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ...

  Την επόμενη μέρα,ξύπνησε πιο ήρεμη,αλλά απέφευγε να μου μιλάει,να με κοιτάει και γενικά να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με εμένα...σε λίγες ώρες θα έφευγα...όχι,δεν μπορούσα να φύγω έτσι.Πήγα λοιπό και την αγκάλιασα σφιχτά,της είπα πως την αγαπάω και της ζήτησα να συζητήσουμε.Και τότε μου είπε "μαμά,νομίζω πως δεν με αγαπάς.Πως δεν με θέλεις στο σπίτι και πως αγαπάς μόνο την Στέλλα"...τι σκληρό να το ακούς αυτό από το παιδί σου...και τότε την κράτησα στην αγκαλιά μου και της είπα...

   "κοριτσάκι μου,πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι κάτι τέτοιο;Δεν σε αγαπάω απλώς,σε λατρεύω.Είσαι η ζωή μου κι εσύ κι η αδελφή σου.Θα έκανα τα πάντα για σας.Θα έδινα και την ίδια την ζωή μου για εσάς.Κωνσταντίνα μου...μωρό μου....γιατί αυτό είσαι και θα είσαι πάντα για μένα.Το μωρό μου κι ας κλείνεις τα 13 σε δύο μήνες.Για μένα θα είσαι παντα εκείνο το μικρό πλασματάκι που κράτησα στην αγκαλιά μου και που με έκανε την πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!

  Το ξέρω πως περνάς μια δύσκολη φάση.Σου συμβαίνουν αλλαγές που δεν μπορείς να εξηγήσεις και να διαχειριστείς.Εγώ είμαι εδώ για σένα και θα είμαι πάντα εδώ,δίπλα σου.Θα σου κρατώ το χέρι και μαζί θα το περάσουμε και θα βγούμε από αυτό πιο δυνατές και πιο ενωμένες.

  Το ξέρω πως πολλές φορές γίνομαι σκληρή,πως γίνομαι αυστηρή,το κάνω ομως μόνο επειδή θέλω το καλό σου.Ναι,θέλω να είμαστε φίλες,αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάς,πως πάνω από όλα είμαι η μαμά σου και θα πρέπει να μου φαίρεσαι σωστά.Πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι ότι δεν σε αγαπώ ή πως αγαπώ την αδελφή σου πιο πολύ από εσένα;Αν κόψεις το δάχτυλο από το ένα σου χέρι,θα πονέσει λιγότερο από το να κόψεις το δάχτυλο από το άλλο χέρι;

    Κοριτσάκι μου,πρέπει να προσπαθήσουμε και οι δυο μας.Εσύ να μου μιλάς,να μου λες τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες σου κι εγώ να σε ακούω,πργματικά να σε ακούω.Και θα δεις...όλα θα πάνε καλά στο τέλος,αρκεί να το θέλουμε!Και να μην ξεχνάς ποτέ πως σε αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο.Να μην αμφιβάλλεις ποτέ για αυτό!Κι οταν εγώ φύγω από τη ζωή,πάλι κοντά σου θα είμαι,να σε προσέχω,να σε προστατεύω,να σε αγαπώ...."

  Με κοίταξε σκεφτική κι ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη της.Ισως αυτό είχε ανάγκη να ακούσει.Πως την αγαπώ και την νοιάζομαι....εγώ πάντως είχα την ανάγκη να της το πω και να τηςτο δείξω!Ζητήσαμε συγνώμη η μία από την άλλη και δώσαμε υπόσχεση για μια νέα αρχή!

              Κωνσταντίνα μου,δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς εσένα,

                               να θυμάσαι πως σε λατρεύω και πως είσαι η ζωή μου κοριτσάκι μου!

 
  

4 σχόλια:

  1. Αχ, βρε μανούλα τι τραβάς...αλλά νομίζω πως της μίλησες από την καρδιά και εκείνη το κατάλαβε και γι'αυτό ανταποκρίθηκε...Αν βρίσκεις κάθε φορά τη δύναμη να της μιλάς τότε είμαι σίγουρη πως θα ξεπεράσετε μαζί τα πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σε ευχαριστώ φιλενάδα.Πραγματικά ελπίζω να μπορέσει να καταλάβει πόσο την αγαπώ και πως το μόνο που θέλω είναι να είναι ευτυχισμένη....αυτό άλλωστε δεν θέλουμε όλες για τα παιδιά μας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κοίτα να δεις τώρα, για αλλού πήγαινα και εδώ με τραβούσε κάτι... Με συγκίνησε πολύ η ανάρτηση σου, εδώ ακούω απανωτά τα δε σ'αγαπώ όταν τα μαλώνω, που να πάνε στη εφηβεία κιόλας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλό κουράγιο να έχεις,γιατί η εφηβεία είναι δύσκολη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

θα ήθελα να ακούσω την γνώμη σας!