menu

Αρχική About me σκέψεις blogging παίζοντας με τις bloggers guest posts Οι ιστορίες μου

logo

οι μικρές μου στιγμές...τόσο μικρές...αλλά τόσο μεγάλες!!!

30 Δεκ 2020

απολογισμός μιας "υπέροχης" χρονιάς...

 

1 μέρα πριν το υπέροχο 2020 μας πει αντίο, ήρθε η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς. Μιας χρονιάς πολύ διαφορετικής και πολύ δύσκολης. Πράγματα που έκανα και δεν έκανα. Πράγματα που θα ήθελα να κάνω…

Τι έκανα…

·         Έπλυνα τα χέρια μου χιλιάδες φορές…

·         Πέρασα ατέλειωτες ώρες απολυμαίνοντας τα πράγματα από το super

·         Έμαθα να περπατώ στα τυφλά {όσοι φοράτε γυαλιά θα με νοιώθετε)…

·         Έκατσα για πρώτη φορά στο σπίτι μου για σχεδόν 1 μήνα…

·         Άλλαζα δρόμο όπου έβλεπα πολύ κόσμο…

·         Σας είπα ότι έπλενα τα χέρια μου;

·         Έτρεμα κάθε φορά που κάποιος από τους δικούς μου δεν αισθανόταν καλά…

·         Φόρεσα τόσες μάσκες όσες δεν έχω φορέσει ούτε τις απόκριες…

·         Μίλησα ατέλειωτες ώρες με φίλες σε βίντεο κλήση…

·         Διάβασα πολλά βιβλία…

 

 

 

Τι δεν έκανα…

·         Δεν αγκάλιασα αγαπημένα μου πρόσωπα και αυτό είναι που μου έχει κοστίσει πιο πολύ απ’ όλα…

·         Δεν πήγα μια βόλτα για καφέ, για ένα ποτό ή έστω για μια κουβέντα, γιατί καλή και η επικοινωνία από το τηλέφωνο, αλλά σαν το “κοντά” δεν έχει…

·         Δεν έκανα το καθιερωμένο μου ετήσιο ταξίδι για να βρεθώ με αγαπημένη φίλη…

·         Κράτησα απόσταση από τους γονείς μου…

·         Δεν έκανα ψωμί

·         Δεν αγόρασα τόνους αλεύρι…

·         Δεν πήρα μια ντουζίνα μακαρόνια…

·         Δεν έκανα άσκοπες αγορές…

·         Σας είπα ότι δεν αγκάλιασα αγαπημένα μου πρόσωπα;

Τι έμαθα…

·         Πρέπει να είμαστε πολύ ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε στη ζωή και που τα θεωρούσαμε δεδομένα…

·         Την αξία της αγκαλιάς… “την γνώριζα, αλλά τώρα το χρειάζομαι όσο τίποτα”

·         Πώς να αποφύγεις έναν φόνο… (με τόσα άτομα στο ίδιο σπίτι, τόσες μέρες το λες και κατόρθωμα)

·         Πως η Ελλάδα έχει εκατομμύρια αθλητές και ζωόφιλους…

 

Πέρα από την πλάκα, εύχομαι να τελειώσει όλο αυτό πολύ σύντομα και να ξαναπάρουμε την ζωή μας πίσω. Να έχουμε όλοι την υγεία μας και ο χρόνος που θα έρθει να μας φέρει όλα όσα μας στέρησε το 2020

Να πλένετε πού σχολαστικά τα χέρια σας *μας το είπε και ο Σπύρος που μας έσπασε τα νεύρα μας πολύ σχολαστικά)

Να φοράτε την μάσκα σας σωστά

Να προσέχετε!

Σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά (από αυτές τις σφιχτές, προ covid)




 

26 Μαρ 2020

Ένας κόμπος στο λαιμό...


Ένας κόμπος στο λαιμό …
Ένας κόμπος στο λαιμό που συνεχώς μεγαλώνει …ένας  κόμπος στο λαιμό που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς …ένας φόβος που μεγαλώνει μέρα με την μέρα…
Πώς αλλάζει ο καιρός,ξαφνικά νομίζεις πως πρωταγωνιστείς σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μια πανδημία εν έτη 2020. Μια πανδημία που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως. Καθημερινά ακούς για χιλιάδες ανθρώπους που σβήνουν και μπορεί οι περισσότεροι να είχαν υποκείμενα νοσήματα, αλλά δεν τους άξιζε τέτοιο τέλος…
Γίναμε καχύποπτοι, κοιτάμε τον διπλανό  μας στραβά με τον φόβο μήπως μεταφέρουν τον ιό, χωρίς να περνάει από το φτωχό μυαλουδάκι μας πως ίσως είμαστε εμείς αυτός που τον έχει. Κάποιοι άσκησαν αυστηρή κριτική  για την απαγόρευση κυκλοφορίας (ελεγχόμενης κυκλοφορίας θα έλεγα εγώ) και συνεχίζουν τις βόλτες με διάφορες προφάσεις, αδιαφορώντας  για το κοινό καλό.
Και μπορεί ρε φίλε να μην σε νοιάζει εσένα, αλλά νοιάζει εμένα που έχω παιδιά και τρέμω στην ιδέα μην πάθουν κάτι. Νοιάζει εμένα που έχω μεγάλους γονείς και έχω να τους δω πολλές μέρες για να μην τους μεταφέρω άθελα μου τον ιό. Νοιάζει εμένα που δεν θέλω να δω  δικούς μου ανθρώπους να αρρωσταίνουν. Νοιάζει εμένα που δεν θέλω κανένας να αρρωστήσει…
Όσο κάθομαι σπίτι περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου. Ξαφνικά όλα αλλάζουν νόημα και αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Ο καφές με τις φίλες μου, οι αγκαλιές που δεν έκανα όσο έπρεπε και που υπόσχομαι πως όταν με το καλό τελειώσει αυτός ο εφιάλτης θα είναι πιο σφιχτές. Οι μικρές καθημερινές πράξεις που μέχρι τώρα φάνταζαν σαν αγγαρεία και που τώρα τις αισθάνεσαι σαν μέρος του εαυτού σου. Και σου λείπουν… σου λείπουν όλα όσα μέχρι τώρα σου φαίνονταν ασήμαντα…
Ένας κόμπος στο λαιμό που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να βγει και να φωνάξει πως θέλει όλο αυτό να είναι ένα κακό όνειρο…
Όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Και ο τρόπος είναι ένας. Για να σπάσουμε την αλυσίδα και να σταματήσουμε την εξάπλωση, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μείνουμε σπίτι. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο, αλλά ξέρω πως δεν είναι και ακατόρθωτο.
Ένας κόμπος στο λαιμό και μια ελπίδα πως πολύ γρήγορα θα έχει τελειώσει και θα βγούμε ξανά έξω κοιτώντας τον κόσμο με άλλο μάτι και με μεγαλύτερη αγάπη για τον πλανήτη και τους ανθρώπους….
Ο Θεός είναι μεγάλος και είναι μαζί μας, μας προστατεύει. Θα βγούμε πιο δυνατοί από όλο αυτό. Φτάνει να μείνουμε σπίτι. Εσείς τι λέτε; Μένουμε σπίτι, μένουμε υγιείς!