Γνωρίστε τη συγγραφέα Σοφία Κορωνίδου!

Σήμερα έχω την χαρά να φιλοξενώ στο blog μου μια πολύ καλή φίλη,έναν εξαιρετικό άνθρωπο και μια σπουδαία συγγραφέα,την Σοφία Κορωνίδου. Η Σοφία είναι από αυτά τα άτομα που όταν τα γνωρίσεις καταλαβαίνεις πως ήρθαν στην ζωή σου για να μείνουν χωρίς να έχουν απαιτήσεις από εσένα!
Πριν λίγο καιρό είχα γράψει μια μικρή ιστορία στο blog  silverybooks που έχει μαζί με άλλους 3 συγγραφείς(την ανάρτησή μου θα την βρείτε εδώ  "Το Θαύμα" της Βάσως Σταύρου )
Σοφία μου σε ευχαριστώ πολύ που μου εμπιστεύτηκες μια μικρή σου ιστορία!

Το μωρό της Ρόζμαρι

Σε μαγαζί με βότανα και μπαχαρικά πήρε την πρώτη της ανάσα.  Πλάι στη ρίγανη την θήλασαν, με ξυλάκια κανέλας και φύλλα δάφνης έφτιαχνε σπιτάκια όταν ήταν νήπιο.

Όταν ήρθε η ώρα να τη βαφτίσουν, ο νονός της, που είχε πιει και κανά δυο τσιπουράκια παραπάνω πριν το μυστήριο, δεντρολίβανο απάντησε στον παπά αντί για Δάφνη.  Έμεινε λοιπόν αυτό.  Μυρωδικό το ένα, μυρωδικό και τ’ άλλο.  Σιγά τη διαφορά.  Στην εφηβεία της οι φίλες της το άλλαξαν λίγο, ώστε ν’ ακούγεται πιο πρωτευουσιάνικο, και το έκαναν Ρόζμαρι. 

Η Ρόζμαρι μεγάλωσε, πήγε να σπουδάσει στην Αθήνα, έκανε φίλους, γνώρισε έρωτες, άρχισε ν’ακούει χέβι μέταλ και να βάφει τα κατάξανθα μαλλιά της στο χρώμα του κάρβουνου. Στο χωριό πατούσε όλο και πιο αραιά.  Ειδικά αφότου παντρεύτηκε το Λουκά και πήραν σπίτι δικό τους στο Παγκράτι.  Όταν όμως ένιωσε τα πρώτα σκιρτήματα μέσα της, κάτι σαν ψαράκι που κολυμπά σε τροχιά ακανόνιστη, της ήρθε ξαφνικά η νοσταλγία.  Έτσι το κουβέντιασε με τον άντρα της και κανόνισαν η βάφτιση να γινόταν όταν με το καλό γεννούσε και το παιδί έκλεινε τον τρίτο μήνα στον Άη Γιώργη, εκεί που είχαν βαφτίσει και την ίδια. 

Η μέρα όμως εκείνη δεν έμελλε να έρθει ποτέ, αφού το παιδί γεννήθηκε αλλά δεν κατάφερε ποτέ να πάρει την πρώτη του ανάσα.  Αυτό το αμείλικτο χαστούκι της μοίρας πέταξε τη Ρόζμαρι, για ατελείωτους μήνες, στο πιο βαθύ και σκοτεινό πηγάδι της ψυχής της. 

Μια μέρα, όταν κόντευε χρόνος από το συμβάν, σηκώθηκε και ξύπνησε τον άντρα της.

«Πάμε» του είπε «πάμε στο χωριό».

Εκείνος δεν είπε λέξη.  Μπήκαν στο αυτοκίνητο τους και μετά από δυο ώρες πάρκαραν ήδη έξω από το καγκελόφραχτο προαύλιο του Άη Γιώργη.  Η Ρόζμαρι ζήτησε από το Λουκά να μείνει πίσω κι εκείνη μπήκε μόνη της στο σκοτεινό εσωτερικό της εκκλησίας και άναψε ένα κερί.  Ύστερα γονάτισε μπροστά στη μεγάλη εικόνα της Παναγίας της Παυσολύπης.

«Μητέρα» ψέλισε «Σε παρακαλώ... Έχε το νου σου στη μικρή μου Βασιλική, ώσπου να έρθω να την ανταμώσω.»  Εκείνη τη στιγμή, ένα απαλό αεράκι φύσηξε από το ανοιχτό παράθυρο κι έσβησε το αναμμένο κερί.  Και τότε, για πρώτη φορά ύστερα από σχεδόν ένα χρόνο, η Ρόζμαρι άφησε τα δάκρυα της να ξεχυθούν ελεύθερα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Είμαι μέλος της συγγραφικής παρέας «Ώρες Συγγραφής» και διαβάζω μανιωδώς όλα τα είδη της λογοτεχνίας. Το πρώτο μου ρομαντικό-χιουμοριστικό μυθιστόρημα με τίτλο «Έρωτας από την πρώτη... μάχη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, ενώ από τις εκδόσεις Ανάτυπο κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αμαρτίας, αριθμός 12», στην οποία συμμετέχω με το διήγημα μου «Το στοίχημα» που ανήκει στο είδος της λογοτεχνίας Φαντασίας.  Συνδιαχειρίζομαι τον ιστότοπο Silvery Books (https://silverybooks.blogspot.com/) με άλλους τρεις εξαιρετικούς συναδέλφους και προτείνω βιβλία στη στήλη Books we like.

Παράλληλα μεταφράζω λογοτεχνία. Κάποια από τα ποιήματα που έχω μεταφράσει είναι της συγγραφέως και ποιήτριας Πόλυς Μίλτου και θα τα βρείτε στη σελίδα του Spillwords.com

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, θα με συναντήσετε στα εξής ηλεκτρονικά μονοπάτια:

E-mailà skoronidou@hotmail.com

Facebookà Sofia Koronidou

και

στην ομάδα μου στο facebookà ΣοφίαΚορωνίδου-συγγραφέας

Guest post "καρυδότσουφλο"!

Την Ελένη την γνώρισα μέσα από τον κόσμο του  bloging!Την συμπάθησα αμέσως.Οι αναρτήσεις της πάντα με ταξιδεύουν!Ανεβαίνω στο καράβι του  καρυδότσουφλο,λύνω τους κάβους και ανοίγω πανιά όπως λέει και ο κοινός αγαπημένος μας,ο γεράκος μας,όπως τον αποκαλεί η ίδια!

Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί έχω την τιμή να φιλοξενώ εδώ στις ¨μικρές μου στιγμές" ένα δικό της ποστ,γραμμένο για εσάς!

Άντε να λύσουμε,να ξεκινήσουμε,γιατί όπως λέει και η ίδια :

"ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ"!!!

Είναι η πρώτη φορά που με καλούν να γράψω σε ένα άλλο blog… Και δε ξέρω πώς να το κάνω… Παρόλο που οι σκέψεις μου τρέχουν τρελαμένες στο μυαλό μου δε ξέρω πως  να τις βάλω σε μια σειρά… είναι της αναρχίας βλέπεις κι αυτές…

Θα προσπαθήσω όμως! Άλλωστε βρίσκομαι σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου blog!!! Κι η οικοδέσποινα είναι από εκείνα τα άτομα που μου γνώρισε η μπλογκογειτονιά και που συμπάθησα αμέσως!!!!

Αυτό που σκέφτομαι το τελευταίο καιρό λοιπόν είναι το παιχνίδι. Όχι οποιοδήποτε παιχνίδι αλλά το παιχνίδι του να είσαι γονιός.

Το παιχνίδι της ύπαρξης μας, δε σταματά ποτέ να παίζεται. Όταν όμως στη μοναχική μας ύπαρξη προστίθενται εκείνα τα μικρά ανθρωπάκια, οι κανόνες αλλάζουν. Κι εκεί που βάζεις εσύ τους κανόνες και πορεύεσαι με ότι εσύ γουστάρεις, ξαφνικά οι κανόνες αλλάζουν. Δεν αλλάζουν απλώς, ανατρέπονται.

Όσα θεωρούσες δεδομένα καταρρέουν σε μια στιγμή. Κι όσα δε διαπραγματευόσουν με τίποτα τώρα τα πετάς στην άκρη και κάνεις πως δε βλέπεις το σωρό στη γωνία να ψηλώνει ολοένα και πιο πολύ.

Ο καφές σου πάντα ζεστός με τσιγάρο ή χωρίς, αντικαθίσταται από ένα κρύο νεροζούμι που μετρά ώρες σε μια κούπα.

Η βόλτα σου κάτι μελαγχολικά απογεύματα του φθινοπώρου δεν υφίσταται.

Το μπάνιο στη θάλασσα απαιτεί πλέον γνώσεις ναυαγοσώστη και αντοχές αχθοφόρου.

Τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ ολόκληρη πολεμική εκστρατεία.

Μια συναυλία που αγαπάς και πας χωρίς να το διαπραγματευτείς (τη μόνη σου, τι ολόκληρη οικογένεια;) μετατρέπεται στην απόλυτη τρέλα.

Οι κανόνες άλλαξαν. Έγιναν μη σου πω και νόμοι. Μόνο που οι νέοι νομοθέτες είναι απαράμιλλοι.

Το παιχνίδι όμως παίζεται ακόμη.

Κι εσύ θα επιμείνεις σε εκείνο τον καφέ κι ας τον πιεις νεροζούμι. Ίσως φτιάξεις έναν ζεστό όταν το βράδυ τα παιδιά πέσουν για ύπνο. Έτσι για το γαμώτο.

Και τη βόλτα σου θα τη πας ακόμη κι αν χρειαστεί να σας πιάσει η βροχή μαζί με τα παιδιά και να τρέχετε να κρυφτείτε σε υπόστεγα.

Και στη θάλασσα θα πας ακόμη κι αν χρειαστεί να κάνεις το ναυαγοσώστη ή τον αχθοφόρο.

Και για ψώνια θα πας. Το πολύ πολύ να φύγει καμιά ζάχαρη (στη καλύτερη) ή κανένα γυάλινο βαζάκι με μαγιονέζα ή σάλτσα (στη χειρότερη) και φυσικά θα προτιμήσεις φιλικό προς τα παιδιά σούπερ μάρκετ.

Και στη συναυλία εννοείται θα πας! Κι ας κάτσεις τέρμα πίσω του γηπέδου για να έχουν χώρο τα παιδιά να τρέξουν και να κάνουν παλαβομάρες. Εσύ θα πας! Κι όταν θα σε ρωτήσουν «μα που ήσουν;» θα τους κλείσεις το μάτι και θα δείξεις με νόημα το τέρμα.

Τι κι αν άλλαξαν οι κανόνες; Το παιχνίδι είναι στημένο. Παίζεται ακόμα! Και δεν είναι σικέ! Σειρά σου να ρίξεις τα ζάρια!

Αν θέλετε κι εσείς να γνωρίσετε καλύτερα την Ελένη και το καρυδότσουφλο της,δεν έχετε παρά να πατήσετε εδώ και να μεταφερθείτε αμέσως στο blog της και στις υπέροχες αναρτήσεις της!

Ελένη μου σε ευχαριστώ πολύ για αυτή σου την ανάρτηση!Το παρακάτω τραγούδι στο αφιερώνω!!!

Guest post "Το μικρό μου blog"

Αν με ρωτούσες πριν από 5 χρόνια τι είναι το blogging,δεν θα ήξερα τι να σου απαντήσω...δεν είχα ιδέα το πόσο μαγικός είναι ο κόσμος του!Το πρώτο blog που διάβασα και άρχισα να παρακολουθώ ήταν της πολυαγηπημένης φίλης και αδελφής Ειρήνης.Εκεί είδα για πρώτη φορά γραμμένο και δικό μου ποστ(καριέρα ή οικογένεια;).Η Ειρήνη είναι και ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα στην blogoσφαιρα και την ευχαριστώ πολύ για αυτό!Στο  tomikromoublog μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της και τους προβλημαισμούς της.Τι λέτε;Πάμε να την γνωρίσετε αρχικά μέσα από το guest post της στις "μικρές μου στιγμές" και μετά μέσα από το υπέροχο δικό της tomikromoublog!

Να  κάτι που έχω καιρό να κάνω. Να γράψω ένα guest post…

Σήμερα είναι μια μουντή μέρα. Τις μουντές μέρες σκέφτομαι. Σκέφτομαι γενικώς αλλά τις μουντές ημέρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται περισσότερο και με μεγαλύτερη διαύγεια. Δεν ξέρω γιατί. Παιδί του Φθινοπώρου υποθέτω.

Σκεφτόμουν λοιπόν σήμερα πως είναι αναμφισβήτητα στη φύση μας να κάνουμε σχέδια. Είναι στην ανθρώπινη φύση μας να προγραμματίζουμε και να οραματιζόμαστε το μέλλον μας ή να υποσχόμαστε συχνά πράγματα που δεν ξέρουμε αν μπορούν να πραγματοποιηθούν ή αν μπορούμε και εμείς οι ίδιοι να τα τηρήσουμε.

«Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει» δεν λένε; Πέρασαν αρκετά χρόνια αλλά τελικά κατέληξα πως είναι αλήθεια. Έμαθα να μην προγραμματίζω πολύ μακριά. Έμαθα να μην υπόσχομαι γενικώς. Έμαθα πως είναι καλύτερο να ζω κάθε μέρα ξεχωριστά και να μην πολυσκέφτομαι τι μπορεί ή τι θα ήθελα να γίνει.

Αναρωτιέμαι συχνά τι είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε πεπεισμένοι πως μια σχέση, μια φιλία, μια καριέρα μπορεί να κρατήσει για πάντα. Είναι ίσως το ένστικτό μας ή η σιγουριά που νιώθουμε για τον εαυτό μας και το ποιοι είμαστε; Πόσο μπορούν όμως οι απρόβλεπτες συνθήκες που διέπουν τη ζωή μας να αλλάξουν τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας; Πόσο διαφορετικούς μπορεί να μας κάνουν, ώστε -τελικά- πράγματα που θεωρούσαμε πως δεν θα κάναμε ποτέ φαντάζουν ξαφνικά απολύτως λογικά και αναμενόμενα;

Απογοητευόμαστε όταν όλα όσα σχεδιάσαμε δεν έρχονται όπως πιστεύαμε πως θα έρθουν. Αναθεωρούμε και αρχίζουμε να βλέπουμε το κόσμο με άλλο μάτι. Γινόμαστε περισσότερο επιφυλακτικοί και προσεκτικοί, ελπίζοντας πως στο μέλλον δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη και θα καταφέρουμε να προστατέψουμε τον εαυτό μας από περισσότερο πόνο. Αλλάζουμε όμως πραγματικά ή μήπως ήταν η φάση που περνούσαμε που μας έκανε να συμπεριφερθούμε διαφορετικά (ή να γίνουμε αντικείμενο διαφορετικών συμπεριφορών από τις προβλεπόμενες).

Πιστεύω πια πως δεν αλλάζουμε ουσιαστικά. Η ψυχή και η καρδιά μας μένουν οι ίδιες. Ίσως λίγο περισσότερο πληγωμένες, ίσως λίγο πιο σοφές για την επόμενη φορά όμως εμείς στην ουσία δεν αλλάζουμε. Μια κουβέντα, μια αγκαλιά, μια συγνώμη και επιστρέφουμε ξανά. Γιατί ο άνθρωπος που είναι γεμάτος καλοσύνη και αγάπη, ακόμα και αν αυτά έχουν προσωρινά «κλειστεί» βαθιά μέσα στην ψυχή του, μόλις του δοθεί η ευκαιρία θα τα ξεδιπλώσει για μια ακόμα φορά.

Όπως ακριβώς και ο άνθρωπος που δεν είχε ποτέ αγάπη και καλοσύνη ουσιαστική μέσα στην καρδιά του. Ακόμα και αυτός, όσα προσωπεία και να φορέσει, όσο και αν προσπαθήσει να κρύψει αυτό που πραγματικά είναι, στο τέλος θα βρει την αφορμή να εκδηλωθεί. Ίσως ως σήμερα οι συνθήκες δεν του επέτρεπαν να το κάνει.

Το μέσα μας δεν αλλάζει. Αναθεωρεί, σχεδιάζει ξανά από την αρχή, ελπίζει και προσαρμόζεται αλλά μένει σταθερά «ανοιχτό» ή «κλειστό» σε όσα έρχονται. Θέλει αγώνα για να αλλάξει ο άνθρωπος και είναι σπάνιο. Όλα είναι ήδη μέσα μας προγραμματισμένα και έτοιμα να εκδηλωθούν μόλις οι συνθήκες είναι κατάλληλες.

Ίσως γι’ αυτό σταμάτησα να κάνω μακροχρόνια σχέδια. Ίσως γι’ αυτό δεν λέω εύκολα «για πάντα» (και ας θέλει το «μέσα» μου να το βροντοφωνάξει). Ίσως είναι και αυτός ένας τρόπος να παραμένω ανοιχτή σε όσα θα έρθουν, ανεξάρτητα αν τα έχω ποτέ φανταστεί ή όχι. Σίγουρα πάντως δεν θα τα έχω πια προγραμματίσει. Η ζωή φέρνει τα καλύτερα πάντα ξαφνικά – αυτό το έμαθα καλά τον τελευταίο χρόνο. Απρόοπτα φέρνει και τα άσχημα αλλά εκεί είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Σημασία έχει το «μέσα». Όσο το «μέσα» παραμένει πιστό στις αρχικές βασικές μας προδιαγραφές, κάπως, κάπου & κάποτε τα πράγματα θα βρουν το δρόμο τους. 

Όσες θέλετε να γνωρίσετε λίγο καλύτερα την Ειρήνη,δεν έχετε παρά να περάσετε μια βόλτα από το blogοσπιτάκι της και να διαβάσετε τις αναρτήσεις της!Αξίζει να το δεις!Θα την βρείτε εδώ! αλλά και στο fb  στην σελίδα του tomikromoublog!

Ειρήνη μου σε ευχαριστώ για αυτό το ποστ!Στο χρωστούσα χρόνια να σε φιλοξενήσω κι εγώ εδώ!Σε φιλώ!

guest post "Εικόνες και Ψίθυροι"!

Πάντα μου άρεσε να γράφω... τις σκέψεις μου,τις μικρές στιγμές μου,αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί να το κάνω online.Κάποια στιγμή μου πρότεινε η Ειρήνη να φιλοξενήσει κάποια κείμενα μου στο blog της,κάτι σαν guest blog κι ας μην είχα ακόμα το δικό μου.

 Το έχω ξαναπεί πως όταν ξεκίνησα το blogging δεν περίμενα ποτέ πως θα γνωρίσω τόσα άτομα και πως με κάποια από αυτά θα ένιωθα σαν να τα ξέρω χρόνια κι ας μην τα είχα συναντήσει ποτέ.Έτσι λοιπόν σκέφτηκα πως θα μου άρεσε η ιδέα να μπορέσω κι εγώ να φιλοξενήσω κάποια blogs στις"μικρές μου στιγμές".Και νομίζω πως δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερο "ποδαρικό" από την Τζίνα και το Εικόνες και Ψίθυροι!

Την Τζίνα την διαβάζω εδώ και καιρό και την εκτιμώ .Η πρόσφατη συνάντησή μας με έκανε να την εκτιμήσω ακόμα πιο πολύ!Να λοιπόν το κείμενο που έγραψε και αφορά αυτή μου την ανάρτηση,το guest posting.

Πως τα guest posts χρησιμεύουν στο blog σου.

Αν μου έλεγες ένα χρόνο πριν να γράψω ένα post  για κάποιο άλλο blog σίγουρα θα αρνιόμουν.

Βλέπεις μέχρι πρόσφατα λειτουργούσα πολύ εγωιστικά  γύρω από αυτό το θέμα.

Γιατί να γράψω κάτι αλλού και όχι στο δικό μου blog, γιατί να χρησιμοποιήσω αλλού κάποια ιδέα γύρω από οτιδήποτε και να μην το κάνω για δικό μου όφελος;

Άσε που πολύ συχνά στερεύουμε από ιδέες για κάποια ανάρτηση κι εγώ θα χρησιμοποιήσω την οποιαδήποτε έμπνευση έρθει σαν μάνα εξ ουρανού κάπου  αλλού;

Αποκλείεται!

Και μετά ήρθε η συνεργασία μου με το www.edityourlifemag και τότε αναθεώρησα όσα μέχρι τότε πίστευα.

Γιατί είδα πως κάθε συνεργασία λειτουργεί απόλυτα θετικά για το προσωπικό μας blog.

Κάθε post που δημοσιεύεται από εσένα  σε άλλο φιλικό blog  είναι σίγουρο πως θα φέρει νέους αναγνώστες και στο δικό σου.

Ναι, είναι αλήθεια.

Έτσι τώρα πια οι απόψεις μου έχουν διαφοροποιηθεί.

Τώρα ξέρω πια καλά πόσο ωφέλιμα είναι τα guest posts και πόσο χρήσιμες είναι οι μεταξύ των blogger συνεργασίες.

Δυστυχώς όμως γνωρίζω επίσης καλά πως οι περισσότερες λειτουργούμε με την ίδια επιφυλακτικότητα που λειτουργούσα κι εγώ μέχρι πρόσφατα.

Οι συνεργασίες δεν ευδοκιμούν στον κόσμο των blogger.

Στην πλειοψηφία είμαστε «για την πάρτη μας» κι αν δεν το αλλάξουμε αυτό, αν δεν διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, αν δεν πάψουμε να σκεφτόμαστε κοντόφθαλμα τότε θα συνεχίσουμε για πολύ καιρό ακόμα να πορευόμαστε με τους λίγους ή τους περισσότερους αναγνώστες μας και μόνον αυτούς..

Φιλικά,

Τζίνα  (από το blog Εικόνες και Ψίθυροι)

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Τζίνα και να ταξιδέψετε μέσα από τις υπέροχες φωτογραφίες της,απλά ακολουθήστε την στο blog της στην διεύθυνση http://www.eikoneskaipsithyroi.gr/ και σας υπόσχομαι πως δεν θα χάσετε!

Τζίνα μου,σε ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή σου!Και ελπίζω κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε από κοντά!