Η φίλη μου είναι καλύτερη από τη δική σου...

 Είναι δύσκολο να συναντήσεις ανθρώπους στη ζωή που είναι πρόθυμοι να δώσουν τα πάντα χωρίς να περιμένουν τίποτα. Λέω τον εαυτό μου τυχερό γιατί έχω ένα  τέτοιο άτομο  στη ζωή μου. 

Εάν όλοι στον κόσμο είχαν μια φίλη σαν τη δική μου, ο κόσμος θα ήταν τόσο χαρούμενος, τόσο διαφορετικός  και γεμάτος χαμόγελα.

Η φίλη μου είναι καλύτερη από τη δική σου για πολλούς λόγους…

Με ανέχεται όσο ενοχλητική κι αν γίνομαι…

Αντιπαθεί όποιον με πληγώνει και τους συγχωρεί δυσκολότερα από ότι κάνω συνήθως εγώ…

Μου λέει ότι αξίζω τα καλύτερα και το εννοεί…

Με καταλαβαίνει καλύτερα από τον καθένα…

Δεν με κρίνει ποτέ κι ας είμαι λάθος…

Προσεύχεται για εμένα…

Ξέρει τι να πει και πότε να το πει…

Θα μου πει πάντα την αλήθεια, όχι για να με πονέσει...

Γιατί καταλαβαίνει πότε δεν είμαι καλά κι ας της λέω το αντίθετο…

Γιατί θα κάνει 500χλμ για τον ίδιο λόγο…

Γιατί όταν είμαστε μαζί όλα μοιάζουν καλύτερα…

Γιατί με δέχεται όπως ακριβώς είμαι, χωρίς να προσπαθεί να με αλλάξει…

Γιατί άντεξε στον χρόνο, στην απόσταση  και στις περιστάσεις…

Γιατί μπορεί να κάθεται δίπλα μου με τις ώρες δίχως να χρειάζεται να μιλάμε…

Γιατί μπορούμε να μιλάμε με τις ώρες και πάλι να μην μας φτάνει…

Γιατί δέχεται τις αποφάσεις κι ας διαφωνεί η ίδια με αυτές…

Γιατί ακόμα κι αν περάσουν μήνες, πάντα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Γιατί ξέρει και ξέρω ότι παρότι ζούμε μακριά, υπάρχουμε καθημερινά στην σκέψη και στην καρδιά η μία της άλλης…

Γιατί το ΠΚΓΠ έχει και τις εξαιρέσεις του και στην δική μας περίπτωση ισχύει…

                                                             ΠΚΓΠ!

απολογισμός μιας "υπέροχης" χρονιάς...

 

1 μέρα πριν το υπέροχο 2020 μας πει αντίο, ήρθε η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς. Μιας χρονιάς πολύ διαφορετικής και πολύ δύσκολης. Πράγματα που έκανα και δεν έκανα. Πράγματα που θα ήθελα να κάνω…

Τι έκανα…

·         Έπλυνα τα χέρια μου χιλιάδες φορές…

·         Πέρασα ατέλειωτες ώρες απολυμαίνοντας τα πράγματα από το super…

·         Έμαθα να περπατώ στα τυφλά {όσοι φοράτε γυαλιά θα με νοιώθετε)…

·         Έκατσα για πρώτη φορά στο σπίτι μου για σχεδόν 1 μήνα…

·         Άλλαζα δρόμο όπου έβλεπα πολύ κόσμο…

·         Σας είπα ότι έπλενα τα χέρια μου;

·         Έτρεμα κάθε φορά που κάποιος από τους δικούς μου δεν αισθανόταν καλά…

·         Φόρεσα τόσες μάσκες όσες δεν έχω φορέσει ούτε τις απόκριες…

·         Μίλησα ατέλειωτες ώρες με φίλες σε βίντεο κλήση…

·         Διάβασα πολλά βιβλία…

 

 

 

Τι δεν έκανα…

·         Δεν αγκάλιασα αγαπημένα μου πρόσωπα και αυτό είναι που μου έχει κοστίσει πιο πολύ απ’ όλα…

·         Δεν πήγα μια βόλτα για καφέ, για ένα ποτό ή έστω για μια κουβέντα, γιατί καλή και η επικοινωνία από το τηλέφωνο, αλλά σαν το “κοντά” δεν έχει…

·         Δεν έκανα το καθιερωμένο μου ετήσιο ταξίδι για να βρεθώ με αγαπημένη φίλη…

·         Κράτησα απόσταση από τους γονείς μου…

·         Δεν έκανα ψωμί

·         Δεν αγόρασα τόνους αλεύρι…

·         Δεν πήρα μια ντουζίνα μακαρόνια…

·         Δεν έκανα άσκοπες αγορές…

·         Σας είπα ότι δεν αγκάλιασα αγαπημένα μου πρόσωπα;

Τι έμαθα…

·         Πρέπει να είμαστε πολύ ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε στη ζωή και που τα θεωρούσαμε δεδομένα…

·         Την αξία της αγκαλιάς… “την γνώριζα, αλλά τώρα το χρειάζομαι όσο τίποτα”

·         Πώς να αποφύγεις έναν φόνο… (με τόσα άτομα στο ίδιο σπίτι, τόσες μέρες το λες και κατόρθωμα)

·         Πως η Ελλάδα έχει εκατομμύρια αθλητές και ζωόφιλους…

 

Πέρα από την πλάκα, εύχομαι να τελειώσει όλο αυτό πολύ σύντομα και να ξαναπάρουμε την ζωή μας πίσω. Να έχουμε όλοι την υγεία μας και ο χρόνος που θα έρθει να μας φέρει όλα όσα μας στέρησε το 2020

Να πλένετε πού σχολαστικά τα χέρια σας *μας το είπε και ο Σπύρος που μας έσπασε τα νεύρα μας πολύ σχολαστικά)

Να φοράτε την μάσκα σας σωστά

Να προσέχετε!

Σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά (από αυτές τις σφιχτές, προ covid)

 

Ένας κόμπος στο λαιμό...

Ένας κόμπος στο λαιμό …

Ένας κόμπος στο λαιμό που συνεχώς μεγαλώνει …ένας  κόμπος στο λαιμό που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς …ένας φόβος που μεγαλώνει μέρα με την μέρα…

Πώς αλλάζει ο καιρός,ξαφνικά νομίζεις πως πρωταγωνιστείς σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Μια πανδημία εν έτη 2020. Μια πανδημία που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως. Καθημερινά ακούς για χιλιάδες ανθρώπους που σβήνουν και μπορεί οι περισσότεροι να είχαν υποκείμενα νοσήματα, αλλά δεν τους άξιζε τέτοιο τέλος…

Γίναμε καχύποπτοι, κοιτάμε τον διπλανό  μας στραβά με τον φόβο μήπως μεταφέρουν τον ιό, χωρίς να περνάει από το φτωχό μυαλουδάκι μας πως ίσως είμαστε εμείς αυτός που τον έχει. Κάποιοι άσκησαν αυστηρή κριτική  για την απαγόρευση κυκλοφορίας (ελεγχόμενης κυκλοφορίας θα έλεγα εγώ) και συνεχίζουν τις βόλτες με διάφορες προφάσεις, αδιαφορώντας  για το κοινό καλό.

Και μπορεί ρε φίλε να μην σε νοιάζει εσένα, αλλά νοιάζει εμένα που έχω παιδιά και τρέμω στην ιδέα μην πάθουν κάτι. Νοιάζει εμένα που έχω μεγάλους γονείς και έχω να τους δω πολλές μέρες για να μην τους μεταφέρω άθελα μου τον ιό. Νοιάζει εμένα που δεν θέλω να δω  δικούς μου ανθρώπους να αρρωσταίνουν. Νοιάζει εμένα που δεν θέλω κανένας να αρρωστήσει…

Όσο κάθομαι σπίτι περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου. Ξαφνικά όλα αλλάζουν νόημα και αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Ο καφές με τις φίλες μου, οι αγκαλιές που δεν έκανα όσο έπρεπε και που υπόσχομαι πως όταν με το καλό τελειώσει αυτός ο εφιάλτης θα είναι πιο σφιχτές. Οι μικρές καθημερινές πράξεις που μέχρι τώρα φάνταζαν σαν αγγαρεία και που τώρα τις αισθάνεσαι σαν μέρος του εαυτού σου. Και σου λείπουν… σου λείπουν όλα όσα μέχρι τώρα σου φαίνονταν ασήμαντα…

Ένας κόμπος στο λαιμό που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να βγει και να φωνάξει πως θέλει όλο αυτό να είναι ένα κακό όνειρο…

Όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Και ο τρόπος είναι ένας. Για να σπάσουμε την αλυσίδα και να σταματήσουμε την εξάπλωση, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μείνουμε σπίτι. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο, αλλά ξέρω πως δεν είναι και ακατόρθωτο.

Ένας κόμπος στο λαιμό και μια ελπίδα πως πολύ γρήγορα θα έχει τελειώσει και θα βγούμε ξανά έξω κοιτώντας τον κόσμο με άλλο μάτι και με μεγαλύτερη αγάπη για τον πλανήτη και τους ανθρώπους….

Ο Θεός είναι μεγάλος και είναι μαζί μας, μας προστατεύει. Θα βγούμε πιο δυνατοί από όλο αυτό. Φτάνει να μείνουμε σπίτι. Εσείς τι λέτε; Μένουμε σπίτι, μένουμε υγιείς!

Κι όμως φίλε μου υπάρχει ελπίδα!

Άλλο ένα πρωινό που παλεύεις να βγάλεις όρθια την μέρα…
Άλλη μια μέρα που βουλιάζεις μέσα στην θλίψη….
Άλλη μια μέρα που ψάχνεις κάτι να σε τραβήξει πάνω από την γραμμή…
Το μυαλό σου έτοιμο να εκραγεί… οι σκέψεις μπερδεύονται… σε βασανίζουν… παίζουν μαζί σου κι εσύ νιώθεις  ότι σε χάνεις…
Ψάχνεις να βρεις τι λάθος έκανες, που έφταιξες, τι μπορείς να κάνεις για αλλάξεις την ζωή σου…
πώς να βρεις τον εαυτό σου που χάνεις μέρα  με την μέρα;
Πώς μπορεί να είναι κάποιος χαρούμενος όταν όλα γύρω του προσπαθούν για το αντίθετο;
Πώς μπορεί  να χαμογελάει όταν η καρδιά του κλαίει όλο και πιο πολύ;
Πώς να πιστέψει ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον αγαπούν, όταν οι πιο δικοί του άνθρωποι έχουν γίνει ξένοι;
Πώς να είναι δυνατός, όταν καθημερινά γίνεται σάκος του μποξ να ξεσπάσουν όλοι οι
άλλοι;
Πώς να πιστέψει στον εαυτό του, όταν τον κάνουν να αισθάνεται άχρηστος και ανίκανος;
Κι μετά έρχεται η νύχτα…
Όταν όλοι κοιμούνται κι εσύ μένεις μόνος με τις σκέψεις σου…
Και ξέρεις , μέσα στην σιωπή της νύχτας οι φωνές στο κεφάλι σου γίνονται ουρλιαχτά…
Σε τρομάζουν… σε μαλώνουν… σε κομματιάζουν….
Τα δάκρυα καίνε τα μάτια σου…. Καίνε την ψυχή σου…. Αλλά τότε νιώθεις μια μικρή
λύτρωση…
Τότε παίρνεις λίγο δύναμη και  λες “άντεξα και σήμερα”… “αύριο είναι μια καινούρια
ημέρα”…
και ελπίζεις να μην είναι η τελευταία…
ελπίζεις να είναι καλύτερη ή τουλάχιστον όχι  χειρότερη από την σημερινή….
Απλά ελπίζεις….
Κι όμως φίλε μου, υπάρχει ελπίδα. Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν και θέλουν να σε βλέπουν ευτυχισμένο.
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να διώξουν την θλίψη από τα μάτια σου και θέλουν να σε δουν να χαμογελάς  ξανά.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα είναι δίπλα σου όποτε τους χρειαστείς για να σου δώσουν το χέρι τους και να σε τραβήξουν πάνω από την γραμμή, αρκεί να τους αφήσεις.
Και να ξέρεις πως όσες φορές κι αν πέσεις, θα σηκωθείς ακόμα πιο δυνατός .
Και αυτοί οι άνθρωποι θα είναι εκεί μαζί σου για πάντα. Να το θυμάσαι!


Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που νιώθουν μόνοι αυτές τις Άγιες μέρες με την ευχή να έρθει η ανάσταση και στην δική τους ψυχή.

Δες την φωτεινή πλευρά της ζωής!

Αλήθεια,τι κάνεις όταν νιώθεις πως βαλτώνεις;Πώς ακόμα και μεγαλύτερη να ήταν η μέρα,πάλι δεν θα ήταν αρκετή για να προλάβεις;


 Όταν θέλεις να κάνεις κάτι για εσένα,να πας ένα ταξίδι,να βγεις μια βόλτα,αλλά αυτό δυστυχώς είναι ένα προνόμιο που δεν σου ανήκει;

Όταν το μόνο που θέλεις να κάνεις είμαι να ουρλιάξεις στον χρόνο να σταματήσει και να βρεθεί κάποιος να σε ακούσει πραγματικά;

 Έχεις γίνει ένα ρομπότ,ένας απλός παρατηρητής της ζωής σου...βλέπεις τις μέρες να περνούν κι εσύ με μηχανικές κινήσεις απλά να προσπαθείς να βγάλεις άλλη μια όρθια...

 Πώς γίναμε έτσι στα αλήθεια; Τι φταίει που ακόμα και οι μικρές δόσεις ευτυχίας δεν είναι ικανές να μας κάνουν να ανακάμψουμε; Βυθιζόμαστε..

 Όλα είναι στο μυαλό μας τελικά...είναι τόσο απλό, αλλά συγχρόνως τόσο δύσκολο...το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

Ας αρχίσουμε να χαμογελάμε, έστω και χωρίς λόγο, κι ας μας πουν χαζοχαρούμενους. Καλύτερα χαζοχαρούμενοι παρά μίζεροι!

Ας σκεφτόμαστε μόνο τα θετικά πράγματα της ζωής και ας ξεχάσουμε τα αρνητικά της, όσο κι αν αυτά παλεύουν να μας προσπεράσουν!

Και ας θυμόμαστε πως υπεύθυνοι για την ευτυχία μας είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Το χρωστάμε άλλωστε στον εαυτό μας!

Εύκολο θα μου πείτε μα το λες, στην πράξη όμως τι γίνεται;

Καλή ερώτηση, αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ αν δεν το προσπαθήσουμε.

Ας κάνουμε λοιπόν σήμερα την αρχή για να κάνουμε τη ζωή μας λιγάκι καλύτερη. Γιατί η αλήθεια είναι πως όταν είμαστε εμείς καλά, τότε είναι και οι γύρω μας!

Διώξτε ότι σας χαλάει...


Μην σταματάτε να ονειρεύεστε...


Μην σταματάτε να ελπίζετε...


Πείτε στους ανθρώπους σας πόσο τους αγαπάτε, γιατί δεν είναι πάντα αυτονόητο για αυτούς...

Και αν σας βγει, τουλάχιστον θα έχετε προσπαθήσει και δεν θα έχετε να πείτε πως εγκαταλείψατε...

Την καλημέρα μου με την ελπίδα και την ευχή μου το αύριο να είναι καλύτερο για όλους!

Αν.......

Η βροχή χτυπούσε με μανία τους δρόμους… κοιτούσε έξω από το παράθυρο της και

προσπαθούσε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις της…. η πρωινή παρεύρεση της σε ένα καφέ

την είχε προβληματίσει.

Αμαρτίες…. Έκανες; Μετάνιωσες; Θα τις ξαναέκανες;

Μια φίλη της είπε πως “αμαρτία είναι αυτό για το οποίο έχεις μετανιώσει που το έκανες. 

Για ότι δεν μετάνιωσες, είναι επιλογή”… πόσες φορές όμως έχουμε μετανιώσει για τις

επιλογές μας; Αυτό τις κάνει αμαρτία;

Ξαφνικά ήρθαν στο μυαλό της όλα εκείνα τα “Αν” που κατά καιρούς σκεφτόταν….

Έμοιαζαν όλα τόσο μακρινά…

Αν δεν πήγαινε εκείνη την μέρα στο μέρος που τον γνώρισε….

Αν δεν είχε επιλέξει να μην πάει για σπουδές….

Αν δεν είχε αποφασίσει τόσο νωρίς να κάνει οικογένεια…

Αν δεν επέλεγε να αλλάξει εργασία…

Αν δεν είχε δώσει δεύτερες ευκαιρίες….

Αν δεν ήταν τόσο “ρομαντική και αυθόρμητη”…

Αν δεν ήταν τόσο αφελής…..

Αν είχε κάνει την επανάσταση της όταν έπρεπε….

Οι σταγόνες της βροχής έμοιαζαν να είναι τα δάκρυά της…. γύρισε το κεφάλι και αντίκρισε τα

παιδιά της να κάθονται αγκαλιασμένα…. είδε τον σύντροφό της να την κοιτάζει με αγάπη….

Και τότε κατάλαβε πως αν δεν τα είχε κάνει όλα αυτά, τότε τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο και

τίποτα δεν θα άξιζε όσο όλα αυτά που έχει ήδη στην ζωή της…. γιατί  θα ήταν κάποια άλλη

που για να ζήσει τα “Αν” θα είχε χάσει την ουσία και αυτό δεν θα το άλλαζε με τίποτα!

Σκόρπιες σκέψεις…

Αυτή η ανάρτηση έχει ξεκινήσει να γράφεται εδώ και μέρες… δεν πατούσα όμως το κουμπί της δημοσίευσης γιατί φοβόμουν πως θα έβγαζε γκρίνια και μιζέρια… την απόφαση την πήρα σήμερα, όταν διάβασα το ποστ της Μαρίας από το  Μεγαλώνω-μεγαλώνεις-μεγαλωνει .Ένα  ποστ που αξίζει να το διαβάσετε όλοι!

Είναι κάποιες φορές που νιώθεις ότι έχεις στερέψει από έμπνευση… ή μάλλον ότι έχεις στερέψει από τον τρόπο να εκφράσεις  τις σκέψεις που πυροβολούν το μυαλό σου και σε τραυματίζουν… ξέρω πως δεν γράφω συχνά, αν και θα το ήθελα… άλλα δεν μου αρέσει να γράφω άσκοπα απλά για να παίρνω τα “likes” ή για να δω πόσοι διάβασαν το ποστ μου…

Δύσκολες μέρες για τους περισσότερους από εμάς, για ξεχωριστούς λόγους ο καθένας μας. Πρόσφατα μια φίλη μου είπε «δεν χαμογελάς πια»… αυτό με προβλημάτισε πολύ… ομολογώ πως δεν το είχα πολυσκεφτεί αν και το έχω ξανακούσει. Ψάχνω λοιπόν να βρω λόγους για να ξαναρχίσω να το κάνω…

Ναι, χαμογελάω όταν σκέφτομαι πως  έχω δυο γερά παιδιά που τα λατρεύω και που μου δίνουν άπειρες στιγμές γαλήνης(με ελάχιστες εξαιρέσεις )!

Ναι, χαμογελάω γιατί έχω φίλους που είναι εκεί όταν τους χρειάζομαι και που ένας καφές μαζί τους με κάνει να ξεχνιέμαι!

Ναι, χαμογελάω όταν η κολλητή μου έρχεται από 500 χλμ μακριά, απλά για να περάσουμε ένα τριήμερο μαζί , να πούμε τα δικά μας και να ανταλλάξουμε εκείνη την αγκαλιά που η απόσταση δεν μας επιτρέπει!

Ναι, χαμογελάω όταν βλέπω πόσα έχω καταφέρει μέχρι και σήμερα, αν και δεν είναι όλα όσα θα ήθελα…

Ναι, χαμογελάω γιατί δεν τα παράτησα ούτε μια στιγμή και ούτε πρόκειται να το κάνω!

Ναι, χαμογελάω γιατί οι δεύτερες ευκαιρίες που έδωσα άξιζαν όσο τίποτα άλλο(φυσικά δεν ισχύει για όλους)!

Ναι ,χαμογελάω όταν σκέφτομαι πως ξεπέρασα το “ κακό” και πως είμαι εδώ υγιής!

Ναι, χαμογελάω όταν σκέφτομαι πόσα υπέροχα πλάσματα γνώρισα μέσα από τον χώρο του blogging!

Ναι, χαμογελάω! Ίσως όχι όσο θα ήθελα, αλλά λέω να αρχίσω!

Αλήθεια, εσείς γιατί χαμογελάτε;

Έμαθα...

Το 2016 έφυγε.Μια χρονιά με πολλές όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές.Μια χρονιά με μαθήματα ζωής,αλλά και με εμπειρίες μοναδικές.Μια χρονιά που έβγαλε μάσκες που έκρυβαν αληθινά πρόσωπα...μια χρονιά που έμαθα πολλά...

Έμαθα(αν και το ήξερα) πως το να είσαι αληθινός και ειλικρινής είναι κάτι που δεν αρέσει σε όλους,αλλά είναι κάτι το οποίο θα σε κάνει να δεις ποιοι πραγματικά σε αγαπούν για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα ήθελαν να είσαι...

Έμαθα πως πρέπει να λύνω όποιο θέμα έχω με κάποιον μιλώντας μαζί του και μόνο μαζί του...

Έμαθα να μην κρίνω..αφήνω τους άλλους να με κρίνουν,αλλά δεν με νοιάζει πια να σας πω την αλήθεια...

Έμαθα να ζητάω συγνώμη....

Έμαθα να συγχωρώ....

Έμαθα να παλεύω....να αφήνω στην άκρη ότι με χαλάει και να προσπαθώ για το καλύτερο....η ζωή είναι πολύ μικρή για να την χαραμίζεις σε ανούσια πράγματα...

Έμαθα πως ποτέ δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους.Είσαι μοναδικός και έτσι πρέπει να ζεις...

Έμαθα πως οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι στην ζωή σου,είναι αυτοί που μπήκαν ξαφνικά και απέδειξαν πως αξίζει να είναι εκεί...

Έμαθα πως μια φιλία μπορεί να γίνει πολύ πιο δυνατή όταν δοκιμαστεί βαθιά και πως το "για πάντα" που ποτέ δεν πίστευα,μπορεί να έχει εξαιρέσεις...

Έμαθα πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο...μερικές φορές τα προβλήματα είναι για να σου αποδείξουν πως μπορείς να κάνεις θαύματα,αρκεί να προσπαθήσεις...

Έμαθα πως το να βρίσκεις λίγο χρόνο για εσένα και τα θέλω σου,είναι η πιο δυνατή ένεση αδρεναλίνης που θα μπορούσες να έχεις....

Έμαθα πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει....δέξου το ή αποχώρησε...

Έμαθα πως η ευτυχία και η δυστυχία είναι δυο πόρτες η μια δίπλα στην άλλη...στο χέρι σου είναι το ποια θα ανοίξεις για να περάσεις....

Έμαθα να κυνηγάω τα όνειρά μου..ακόμα και κι αν δεν τα πιάσω,θα ξέρω πως τουλάχιστον προσπάθησα...

Έμαθα πως μεγαλύτερος μου αντίπαλος,είναι ο εαυτός μου...και επιτέλους κατάφερα να τον κερδίσω...

Έμαθα πως ποτέ δεν είναι αργά για δεύτερες ευκαιρίες...

Έμαθα πως στην καρδιά σου πάντα πρέπει να κρατάς στιγμές...και εγώ κρατάω τις μικρές μου στιγμές!

Αρχίζει ο χορός!

Μέρες τώρα σκεφτόμουν αν πρέπει να κάνω αυτό το ποστ...ίσως γιατί ήθελα να γράψω κάτι χαρούμενο..κάτι αισιόδοξο...είναι όμως κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι βαλτώνεις και θες να το βγάλεις από μέσα σου...χωρίς να έχει γίνει κάτι ιδιαίτερο ή κάτι που αξίζει να ασχοληθείς,απλά νιώθεις τόσο κουρασμένος από όλα...

Σε έχει κουράσει το σπίτι,η δουλειά,τα πάντα ρε αδελφέ...και θες χρόνο για τον εαυτό σου,να βρεις την ηρεμία σου...την ψυχή σου που αρχίζεις να την χάνεις....εσένα που πάντα σε έβαζες σε δεύτερη μοίρα και το μόνο που κατάφερες είναι οι άλλοι να απαιτούν όλο και περισσότερα από εσένα...

Γιατί δηλαδή όλοι να μετράνε εκτός από εσένα;Εσύ δεν είσαι άνθρωπος;Δεν έχεις ανάγκες;Δεν έχεις θέλω;Γιατί δεν τα ακολουθείς πια;Γιατί σε άφησες ρε γαμώτο;Ξύπνα!Η ζωή περνάει και δεν σε περιμένει...Ζήσε!Γλέντα!Χαμογέλα!Γιατί το χαμόγελο πάντα φέρνει χαμόγελο!Γιατί η ευτυχία δεν έρχεται από μόνη της....την ευτυχία την δημιουργείς εσύ και μόνο εσύ!

Κι αν βρεθεί κάποιος καλοπροαίρετος που θα σε πει "παρτάκια",απλά απάντησε του πως η ζωή είναι ένα πάρτυ!Και μόνο εσύ θα αποφασίσεις αν θα περάσεις καλά ή απλά θα σταθείς στην άκρη σε μια γωνίτσα σαν ένας καλεσμένος που βλέπει τους άλλους να διασκεδάζουν!

Και αν τελικά δεν σου αρέσει το "πάρτυ" που βρίσκεσαι,φτιάξε ένα δικό σου,με καλεσμένους όσους γουστάρεις και όσους αξίζει να είναι εκεί δίπλα σου!Με όσους πραγματικά θέλουν να χορέψουν μαζί σου και να πιουν μαζί σου το ποτήρι "μικρών στιγμών" που θα τους προσφέρεις!

Γιατί όπως λέει και ο λαός "περαστικοί είμαστε σε αυτή τη ζωή,ας φροντίσουμε η παραμονή μας να αξίζει!"

Εσύ θα έρθεις στο δικό μου πάρτυ;Χωράει πολλούς!Και σου υπόσχομαι πως θα περάσεις καλά!Αρκεί να είσαι αληθινός!

Κλείσε τα μάτια κι άφησε το μυαλό

άνοιξ’ τα χέρια πιάσε τον ουρανό

Δώσε στη τρέλα σου λιγάκι απ’ το φως

ξέχνα το αύριο αρχίζει ο χορός!!!

Η ευτυχία είναι μπροστά μας!

Αυτή η ανάρτηση δεν είναι καινούρια...την έγραψα πριν από 5 χρόνια,πριν ακόμα δημιουργήσω τις "μικρές μου στιγμές"...σήμερα,χαζεύοντας στο "σαν σήμερα" του fb,την είδα μπροστά μου και σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας ξανά μέσα από εδώ.

Η ευτυχία είναι μπροστά μας!

Άραγε γιατί εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι με όσα έχουμε?

Γιατί πάντα θέλουμε το κάτι παραπάνω?

Γιατί δεν μπορούμε να δούμε την ευτυχία που βρίσκεται δίπλα μας και πάντα κοιτάμε σε λάθος μεριά?

Κάνοντας ένα φλας μπακ στη ζωή μου μπορώ να πω ότι έζησα σπουδαίες στιγμές.Στιγμές που με έκαναν να αισθανθώ πραγματικά ευτυχισμένη.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την μέρα που έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου.

Την μέρα που κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου το πρώτο μου θαύμα,την Κωνσταντίνα.Ένα μικρό πλασματάκι που εξαρτόταν από μένα...που άλλαξε ριζικά την ζωή μου!

Ούτε την μέρα που γεννήθηκε η Στέλλα μου.Την αγωνία και την ανησυχία που είχα όσο περίμενα τον ερχομό της.θυμάμαι σαν χτες την αγωνία που αισθανόμουν όταν έπεσαν οι παλμοί της στην κλινική,το οξυγόνο που μου έδωσαν για να επανέλθουν...ευτυχώς όλαν πήγαν καλά,γλυτώσαμε την καισαρική και γεννέθηκε ένα υγειέστατο μωράκι.Ναι,από τότε με παιδεύει...Ηθελε να κάνει αισθητή την παρουσία της!και την έκανε με το παραπάνω!

Από την μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά μου μόνο ευτυχισμένες στιγμές ζω...ναι,σίγουρα πέρασα και κάποιες δύσκολες,αλλά οι καλές πάντα τις ξεπερνούσαν.Σήμερα νοιώθω πολύ ολοκληρωμένη σαν άνθρωπος.Ο θεός με αξίωσε να ζήσω το θαύμα της μητρότητας και μάλιστα 2 φορές.Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό!

Ή μάλλον υπάρχει..το να βλέπω τα παιδάκια μου να μεγαλώνουν γερά και ευτυχισμένα και να γίνονται άνθρωποι σωστοί και χρήσιμοι

!Γι'αυτό λοιπόν ας κοιτάξουμε την ευτυχία που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας κι ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι....

Η ευτυχία δεν είναι κάτι που πρέπει να ζηλεύουμε, αλλά κάτι που πρέπει να αγωνιζόμαστε κάθε μέρα για να έχουμε!

Χωρίς εκκρεμότητες....

Είχα κάποτε μια φίλη...μια φίλη που ήταν αδελφή.Λέγαμε τα πάντα,ξέραμε τα πάντα η μια για την άλλη...μιλούσαμε με τις ώρες....κι όλα ήταν τέλεια...

Τα χρόνια περνούσαν και η φιλία μας μεγάλωνε και δυνάμωνε...ήρθε όμως μια περίοδος στη ζωή μας που μας έτυχαν πολλά και λυγίσαμε....είπαμε λόγια σκληρά και πληγώσαμε πολύ η μια την άλλη...και κάπως έτσι η φιλία μας τελείωσε....

Για σχεδόν 2 χρόνια δεν είχαμε καμιά επαφή...πάντα την σκεφτόμουν με νοσταλγία,αλλά προσπαθούσα να πείσω τους άλλους και κυρίως τον εαυτό μου,ότι αυτό το κομμάτι έληξε....

Ο καιρός περνούσε και η πληγή μαλάκωνε...είχα πια συνηθίσει την απώλεια,όταν ξαφνικά έλαβα ένα μήνυμα που με βρήκε απροετοίμαστη....ήταν αυτή ζητώντας μια ειλικρινή δεύτερη ευκαιρία της φιλίας μας...

Δεν σας κρύβω πως στην αρχή είχα ενδιασμούς...ήξερα όμως πως για να κάνει αυτό το βήμα το εννοούσε γιατί από όσο την ξέρω ποτέ δεν γυρίζει πίσω σε ότι αφήνει ή το αφήνει...

Σιγά σιγά αρχίσαμε να μιλάμε και είδαμε πως τίποτα δεν είναι όπως παλιά...αυτή τη φορά ήταν καλύτερα γιατί μάθαμε από τα λάθη μας....ξεκινήσαμε και πάλι από το μηδέν κι όμως ήταν σαν να συνεχίσαμε από εκεί που το αφήσαμε,σαν να μην μεσολάβησαν αυτά τα 2 χρόνια...

Τώρα θα μου πείτε "και τι μας νοιάζουν εμας όλα αυτά;"...ναι,ίσως δεν σας νοιάζουν,αλλά ο λόγος που το έγραψα είναι ένας...να σας πω πως μερικές φορές τα πράγματα είναι απλά,εμείς τα κάνουμε δύσκολα.... να μιλάτε...να εξηγήτε...να παλεύετε για όλες τις σχέσεις που σας ενδιαφέρουν πραγματικά,γιατί ίσως δεν είστε τυχεροί όπως εγώ και να χάσετε κομμάτι από τον εαυτό σας...

Εγώ βρήκα πια τις ισσοροπίες μου και αισθάνομαι πως δεν έχω εκκρεμότητες
Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Αυτή τη φορά θα είναι όλα καλύτερα και αυτό είναι υπόσχεση.Και ξέρω πως δεν μπορούν όλοι να το καταλάβουν και φυσικά είναι αποδεκτό.

Ευχαριστώ που έκανες αυτό το βήμα ή μάλλον,ευχαριστώ το κοριτσάκι σου....

Το καλοκαίρι έφτασε,εμπρός βήμα ταχύ...

Το καλοκαίρι έφτασε,εμπρός βήμα ταχύ,να το προϋπαντήσουμε παιδιά με ι.χ.....

Ήρθε το καλοκαιράκι κι εγώ εδώ,να κάνω σχέδια για το πως θα περάσει κι αυτό.

Να πάω στο μαγικό μπαλκόνι μου;

Να πάω στο σαλόνι ή μήπως να πάω για ένα κρύο ντουζ να συνέλθω;

Τα παιδιά είναι έτοιμα να πάνε στο χωριό για να ξεκουραστούν κι αυτό πολύ νε στεναχωρεί....(μην βλέπετε που κάνω τούμπες...)

Εγώ θα μείνω πίσω η καψερή να σκέφτομαι πως δεν θα έχω πια να αγχώνομαι τι να μαγειρέψω...δεν θα έχω με ποιον να μαλώνω....δεν θα έχω να μαζεύω παιχνίδια από το πάτωμα...

Πόσο βαρετά θα είναι....θα πρέπει να βγαίνω με φίλες για καφέ...θα μπορώ επιτέλους να μαγειρεύω όλα αυτά που δεν τρώνε...και θα περνάω ώρες με τον Δημήτρη μόνοι μας....
(Πάλι τούμπες κάνω,αλλά εσείς κάντε πως δεν βλέπετε...)

Πάντως,πέρα από τα αστεία,πολύ θα το ήθελα να έφευγα....να έπαιρνα ένα λεωφορείο,ένα αεροπλάνο,ένα τρένο βρε αδελφέ κι όπου με βγάλει....έτσι να αδειάσω λιγάκι το μυαλό και την ψυχή μου...να γεμίσω τις μπαταρίες μου λιγάκι...(το οτοκορέκτ έχει βαλθεί να με τρελάνει....γεμίσω γράφω,μην σας πω τι έβγαλε...)

Έχω ανάγκη από διακοπές...

εκείνες τις παλιές με τα λεφτά...

εκείνες που απλά καθόμουν στην παραλία χωρίς να έχω να σκεφτώ τίποτα...

και τι δεν θα έδινα να το νοιώσω για λίγο αυτό ξανά κι ας καθόμουν και στην άκρη του βουνού χαζεύοντας το κενό....

εχω τόσο ανάγκη από διακοπές...

από αυτές που συναντάς αγαπημένα σου πρόσωπα και φτιάχνεις μαζί τους μικρές στιγμές....

Έχω ανάγκη από διακοπές...από αυτές που ξεκουράζεται η ψυχή.....

Δεύτερες ευκαιρίες....

Πόσες φορές δεν τράβηξες μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν κι ορκίστηκες πως εκεί θα μείνει;

Πόσες φορές είπες πως δεν θα γυρίσεις κάπου που σε πλήγωσε και σε θύμωσε;

Πόσες φορές δεν ορκίστηκες πως δεν θα αφήσεις τίποτα και κανέναν να σε επηρεάσει στην λήψη των αποφάσεών σου ξανά;

Πόσες φορές μουντζώθηκες που έδωσες τα πάντα χωρίς να πάρεις τίποτα;

Και άλλαξες...ή τουλάχιστον αυτό προσπάθησες να κάνεις...και το κατάφερες προς στιγμήν...ή έτσι νόμιζες...έτσι ήθελες να πιστεύουν και να πιστεύεις...

Ο καιρός περνούσε κι εσύ πίστευες πως το είχες καταφέρει πια...ήσουν σίγουρη πως το είχες καταφέρει...ε λοιπόν,νόμιζες....

Και ξαφνικά,παίρνεις ένα μήνυμα από το παρελθόν που σε παγώνει...σκέφτεσαι πως δεν αξίζει να πληγωθείς και το αγνοείς...γυρίζει όμως έντονα στο μυαλό σου...σε βασανίζει έντονα...δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις....το συζητάς με δικούς ανθρώπους,ακούς την άποψή τους...αυτό εκεί...γυρίζει στο μυαλό σου...σε βασανίζει...σε κάνει να έχεις ανάκατες σκέψεις και συναισθήματα...σε μπερδεύει...
Σκέφτεσαι πως δεν είσαι σε θέση να ξαναμπλέξεις,πως το κεφάλαιο αυτό έκλεισε για τα καλά...το μυαλό σου παίζει παιχνίδια θέλοντας να σε πείσει πως έτσι είναι καλύτερα....

Η καρδιά όμώς;Αυτή δυστυχώς έχει άλλα σχέδια...αυτή είναι ακόμα μικρή και πολλές φορές σε έχει μπλέξει...εσύ όμως εκεί...την ακούς πάντα...βλέπεις αυτή είναι πιο δυνατή από την λογική...και μπορεί να είναι μικρή,αλλά χωράει πολύ αγάπη μέσα της...τόση πολύ,που πολλές φορές δεν μπορεί να την διαχειριστεί...

Αρχίζεις να σκέφτεσαι το παρελθόν...τις καλές και τις κακές στιγμές...τις ζυγίζεις...πόσα μοιράστηκες,πόσα έδωσες,πόση αγάπη πήρες...από την άλλη η πίκρα,ο θυμός,η απογοήτευση...τι είναι πιο δυνατό και πιο σημαντικό για εσένα;Ναι,κουβαλούσες θυμό...έναν θυμό που δεν ήταν τίποτα άλλο από σκέψεις του "αν" κι αυτό το "αν" σε έτρωγε...και προσπαθούσες να το κρύψεις...έχω να σου πω λοιπόν πως "ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ"...

Και η ζυγαριά αρχίζει να γέρνει...
Αυτό το μήνυμα από τα παλιά σε έκανε να καταλάβεις...ένα μήνυμα με μια ειλικρινή συγνώμη και μια ελπίδα για μια νέα αρχή με πιο γερές βάσεις....άλλωστε...



Κι έτσι παίρνεις την απόφαση... "θα απαντήσω κι ότι γίνει...έτσι θα φύγει το "αν" απ'το μυαλό"...

Λένε πως δίνοντας μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον,κάνεις λάθος γιατί αφού δεν εκτίμησε την πρώτη,δεν θα εκτιμήσει ούτε την δεύτερη.Κι εγώ σε ρωτάω "εσύ ήσουν πάντα εντάξει απέναντί του;Εσύ φέρθηκες τόσο σωστά όσο έπρεπε,ώστε να του στερήσεις αυτό το δικαίωμα;Και στο κάτω κάτω,εσύ δεν θα ήθελες να σου δώσει κάποιος αυτή την ευκαιρία αν του ζητούσες;"...

Η καρδιά μου δεν χωράει άλλο θυμό..ούτε θλίψη...αγάπη χωράει μόνο κι αυτήν έχω να δώσω...το αν το εκτιμήσουν είναι δικό τους θέμα.Εγώ θα ξέρω πως πλέον θα έχω ήσυχη και ήρεμη την συνείδησή μου...

Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου...οι επιλογές μου μετανοιώνουν για εμένα...και ίσως κάποιοι με με πουν χαζή και συναισθηματική,αλλά αυτή είμαι και δεν θα αλλάξω μόνο και μόνο για να αρέσω σε όλους...

Λένε πως ότι αξίζει μένει...

Λέω πως αν αξίζει θα φανεί...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία...

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που θέλουμε να τους αξίζει////

Σε ευχαριστώ που έκανες αυτό το βήμα...

ξέρεις πως εγώ δεν θα το έκανα ποτέ....

λίγες σκέψεις...

Οι άνθρωποι ξεχνούν...άλλες φορές για να μην πονάνε πια,άλλες γιατί έτσι τους συμφέρει...

Οι άνθρωποι κρίνουν τις πράξεις σου,παραβλέποντας τις δικές τους....

Οι άνθρωποι κρίνουν τις επιλογές σου,ξεχνώντας πως κι αυτοί ήταν επιλογή σου....

Οι άνθρωποι θυμώνουν γιατί αυτό είναι πιο εύκολο....

Οι άνθρωποι δεν δίνουν ευκαιρίες γιατί δεν πιστεύουν πως αξίζει.....

Εγώ ξεχνώ για να μην πονάω πια....

Εγώ αποφασίζω να κρίνω τις δικές μου πράξεις...άλλωστε "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω".....

Εγώ θυμώνω κυρίως με εμένα που δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που με ενοχλεί και που πολλές φορές ευθύνομαι η ίδια για αυτό...

Εγώ δίνω ευκαιρίες γιατί βαθιά μέσα μου θεωρώ πως αν αξίζει θα γίνει....και για να μην έχω αυτό το "αν" στην σκέψη μου....

Πείτε με χαζή...πείτε με αθώα...αλλά αυτή είμαι...δυστυχώς η κακία δεν είναι κάτι που χωράει στην καρδιά μου,όσο κι αν πολλές φορές προσπαθώ να την βγάλω....

ίσως τελικά απλά να μην είμαι άνθρωπος....αλλά ένα μικρό παιδί που έχει ανάγκη από αγάπη και πίστη....

καλό ξημέρωμα....

κάτι από τα παλιά....επίκαιρο ή όχι....

Το γράψιμο μου άρεσε από μικρή..πάντα έγραφα κάτι,αλλά το κρατούσα για εμένα....σήμερα,συμμαζεύοντας την βιβλιοθήκη,βρήκα ένα τετράδιο που έγραφα...

με γύρισε χρόνια πίσω....το μάτι μου κόλλησε σε ένα κείμενο του '97....και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας,μιας και μου φαίνεται λιγάκι επίκαιρο...

Η εξερεύνηση

πήρα την απόφαση τον τόπο αυτό ν'αφήσω,

απόψε κόσμε ξεκινώ να σε εξερευνήσω.

Γυρεύω χώρα μακρινή,να έχει λίγη ουσία,

τον κόσμο σας βαρέθηκα με την υποκρισία.

Παίρνω την κιθάρα μου μόνο για συντροφιά μου,

τραγούδι θέλω να σας πω,βγαλμένο απ'την καρδιά μου.

Πόνο μεγάλο κουβαλώ βαθιά μέσα στα στήθη,

το ποτήρι μου πια γέμισε και το νερό εχύθει.

Βαρέθηκα να τριγυρνώ μες στη βρωμιά τα βράδια,

θέλω να ζήσω τώρα πια μακρυά απ'τα σκοτάδια.

Θέλω να βρω ένα βουνό να μην υπάρχει λύπη,

θέλω να βρω μια θάλασσα ο θάνατος να λείπει.

Θέλω να βρω ένα σπιτικό να υπάρχει αρμονία,

γιατί η διχόνοια γκρέμισε τούτη την κοινωνία.

Θέλω να βρω μια γέφυρα αντίκρυ να περάσω

κι όταν θα φύγω από εδώ,λίγο να ξαποστάσω.

Τότε μονάχα θα σταθώ και θα σας χαιρετήσω,

ήρθε η ώρα,θα σας πω,ελεύθερη να ζήσω.....

Χρόνια πολλά φίλοι μου!

Παγκόσμια μέρα φιλίας σήμερα κι εγώ δεν θα μπορούσα να την αφήσω να περάσει έτσι!

Ανάρτηση για τους φίλους μου λοιπόν!

Στην ζωή μου είχα την τιμή να κάνω αρκετές φιλίες,άλλες που άντεξαν στον χρόνο κι άλλες που έκαναν τον κύκλο τους και έσβησαν...

Μια φιλία είναι ιερή και για αυτό θα πρέπει να την τιμάς και να την προσέχεις...

Θα πρέπει να είσαι εκεί στα καλά και στα κακά,να στηρίζεις,να ακούς,να αγαπάς...

Ακόμα κι αν ο φίλος σου είναι μακριά.μπορεί να είναι πιο κοντά από τον καθένα....

Ξέρω πως δεν είμαι η "τέλεια" φίλη...ξέρω πως πολλές πληγώνω άθελά μου....αλλά ξέρω πως όταν λέω το "είμαι εδώ για σένα" το εννοώ...ξέρω πως όταν με χρειάζεσαι απλά για να μιλήσεις,να είσαι βέβαιος πως θα το κάνω χωρίς να σε κρίνω...χωρίς να σε συμβουλέψω σαν να είμαι παντογνώστης....ξέρω πως όταν λέω "σ'αγαπώ" το  εννοώ μέσα από την καρδιά μου...ξέρω πως αν κάποια στιγμή η φιλία μας κάνει τον κύκλο μας,εγώ θα συνεχίσω να σε σκέφτομαι,γιατί  ρήμα "ξεαγαπώ" δεν υπάρχει....

Φίλοι πολλοί στην ζωή μου...φίλοι κολλητοί μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού...

Και είναι αυτοί οι φίλοι που απέδειξαν πως ήρθαν για να μείνουν...

Είναι αυτοί οι φίλοι που τους απέδειξα πως ήρθα για να μείνω...

Δεν θα μιλήσω για ψεύτικες φιλίες,γιατί απλά δεν πιστεύω σε αυτές...

Είμαι της άποψης πως καμιά φιλία δεν είναι ψεύτικη...

Απλά θεωρώ πως λίγες φιλίες είναι δυνατές για να αντέξουν στον χρόνο...

Κύκλοι κλείνουν...κύκλοι ανοίγουν...έτσι είναι η ζωή...

Ούτε θα πω πως οι φιλίες που έσβησαν δεν άξιζαν....

Άξιζαν για όσο υπήρξαν ζωντανές,άξιζαν γιατί μέσα από αυτές πήραμε πράγματα...

Άξιζαν γιατί μας ωρίμασαν και γιατί μας έμαθαν να επιλέγουμε σωστά την επόμενη φορά...

Άξιζαν γιατί το νοιώσαμε....

Παγκόσμια μέρα φιλίας σήμερα....και εγώ θέλω να πω ένα μεγάλο χρόνια πολλά στους φίλους μου,στα αδέλφια μου,στους ανθρώπους εκείνους τους λίγους που αγαπάω πολύ και τους σκέφτομαι....

Αν δεν υπήρχε αύριο......

 Αφορμή για αυτήν την ανάρτησα,στάθηκε ένα βιβλίο που διάβασα αυτές τις μέρες...."Αν δεν υπήρχε αύριο" της Μαρίας Τζιρίτας. Ένα βιβλίο που σε κάνει να δεις λίγο διαφορετικά τα πράγματα....που σου δείχνει πως σε μια στιγμή μπορούν όλα να αλλάξουν...

 Αλήθεια,πόσο δεδομένα θεωρούμε τα πράγματα στην ζωή μας...τους ανθρώπους...την ευτυχία....νομίζουμε ότι όλα είναι καλά,αφού όσα βλέπουμε συμβαίνουν μόνο στον διπλανό μας και δεν μας αγγίζουν....όταν όμως χτυπήσουν την πόρτα μας...τότε όλα αλλάζουν...και τότε αποφασίζουμε να τα αλλάξουμε όλα...γιατί ποτέ δεν είναι αργά...αν όμως είναι;....

 Για σκεφτείτε λίγο,...τι θα κάνατε αν γνωρίζατε πως δεν υπάρχει αύριο;....

 Θα προσπαθούσατε να περάσετε όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε με τους ανθρώπους που αγαπάτε;

 Θα ζητούσατε συγνώμη από τους ανθρώπους που πληγώσατε κάνοντας μια νέα αρχή;

 Θα κάνατε ότι μπορούσατε για να μην σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη σας;

 Θα αγκαλιάζατε τα παιδιά σας,προσπαθώντας να ρουφήξετε κάθε στιγμή μαζί τους;

 Θα μιλούσατε με φίλους που είναι σημαντικοί στην ζωή σας;

 Θα συγχωρούσατε όσους έφυγαν από την ζωή σας όχι με τον καλύτερο τρόπο,δίνοντας έτσι μια μικρή λύτρωση στον εαυτό σας;

 Η ζωή είναι μικρή φίλοι μου..κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει....

 Μην αναβάλετε τίποτα για αύριο...

 Ζήστε τις στιγμές....

 Τις μικρές σας στιγμές....

 Σαν να μην υπάρχει αύριο....

 Και ξέρετε κάτι:Ίσως έτσι η ευτυχία μείνει για πάντα.....

Αυτοί που φεύγουν...κι αυτοί που μένουν....

Στην ζωή μας έρχονται και φεύγουν πολλοί άνθρωποι.Κάποιοι έρχονται για να μείνουν...κάποιοι άλλοι είναι απλά περαστικοί...όλοι όμως έχουν να μας διδάξουν κάτι....

Υπάρχουν αυτοί που σε δέχονται όπως είσαι,που, παρά τα ελαττώματά σου,είναι εκεί,αποδεικνύοντας πως η φιλία δεν κάνει "διακρίσεις"...και υπάρχουν και οι άλλοι,οι "αλάθητοι",αυτοί που φορούν το "φωτοστέφανο" που οι ίδιοι έβαλαν στον εαυτό τους και τα βρίσκουν μόνο με τους ομοίους τους και με όσους συμφωνούν με τα δικά τους "θέλω" και πεποιθήσεις.Αυτοί,που όταν πας κόντρα στις απόψεις τους,φεύγουν μακρυά κατηγορώντας εσένα που έμεινες πίσω...γιατί φυσικά έτσι βολεύει τον εγωκεντρισμό τους...

Γνώρισα αρκετούς τέτοιους ανθρώπους...και ίσως ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς...ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως έχω δίκιο σε όλα και φυσικά έχω πληγώσει άθελά μου κάποιους,αλλά πάντα δέχομαι το μερίδιο της ευθύνης μου....αλλά το να κατηγορώ μόνο τον άλλον...αυτό είναι ένα άλλο θέμα....

Όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από την ζωή μου,κάτι μου έμαθαν...μου έμαθαν τι να κάνω,τι να προσέξω,ποιον να εμπιστεύομαι...και φυσικά μου έδωσαν πολλές όμορφες στιγμές και κρατάω μόνο αυτές...Πραγματικά όμως με ενοχλεί να μαθαίνω ή να βλέπω πως κάποιοι από αυτούς,αναμασάνε περσινά ξινά σταφύλια και τα παρουσιάζουν όπως τους βολεύει...δεν πειράζει όμως...καλή καρδιά που λέει και ο λαός...

                              

Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.Όσοι με ξέρουν,ξέρουν πολύ καλά πια είμαι και όσοι δεν με ξέρουν μπορούν να πιστεύουν ότι θέλουν,,,Το ότι κάποια άτομα δεν υπάρχουν πια στη ζωή μας,δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν στην καρδιά μας,αλλά ως εκεί...

Σε αυτούς που μένουν,ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Σε αυτούς που φεύγουν,εύχομαι μόνο να είναι καλά...

Δεν νοιώθω θυμό...μόνο πίκρα και απογοήτευση...κι αυτό δεν θα περάσει ποτέ....

Έτσι...σαν επίλογος....

μικρές σκέψεις....

                                                                       

 Στη ζωή μας γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους...άλλοι μένουν...άλλοι φεύγουν...όλοι όμως αφήνουν το σημάδι τους μέσα μας....



 Έτσι λοιπόν κι εγώ,γνώρισα άτομα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου.Άτομα που μπήκαν στην καρδιά μου και θα μείνουν εκεί,ακόμα κι αν δεν μπορούν να να είναι πλέον στην ζωή μου...άτομα που μου έδωσαν πολλά και που θέλω να πιστεύω πως πήραν κι αυτά από εμένα...

 Κοιτάζοντας το παρελθόν...όλα όσα έγιναν,σκέφτομαι αν θα άλλαζα κάτι...και          συνειδητοποιώ πως δεν θα άλλαζα τίποτα,γιατί τότε δεν θα ήμουν εγώ.Κι έχω μάθει στην ζωή  μου να είμαι ο εαυτός μου ....

 Ολοι μας κάποιοι στιγμή,χάνουμε ανθρώπους από την ζωή μας...ανθρώπους που θέλαμε να μείνουν εκεί για πάντα,αλλά υπήρχε αυτό το ¨αλλά"....εγώ  κρατώ μόνο τις καλές στιγμές που έζησα μαζί τους...και ποιος ξέρει?ίσως κάποια στιγμή,οι δρόμοι μας ξανασμίξουν...αν όχι,τότε απλά τους ευχαριστώ που βρέθηκαν εκεί έστω για λίγο...

 Και όπως λένε,κανείς δεν φεύγει,όταν υπάρχει στην καρδιά σου.....

                           

                                                               
                                                                                                                                                       

¨θάλασσα είναι η σχέση..."

  Θάλασσα είναι η σχέση,άλλες φορές είναι ήρεμη,άλλες φουρτουνιασμένη.Και όταν έχει φουρτούνα,πρέπει να φανείς ικανός καπετάνιος για να σώσεις το καράβι...

  Να παλέψεις με τα κύματα που χτυπάνε λυσσασμένα.Να μαζέψεις τα πανιά για να μην τα σκίσει ο δυνατός άνεμος.Να κρατήσεις γερά το τιμόνι για να μην πέσεις στα βράχια...

  Σε μια σχέση,υπάρχουν δυο διαφορετικοί άνθρωποι,με διαφορετική νοοτροπία,διαφορετικά πιστεύω,με τις δικές τους παραξενιές,με έναν κοινό όμως στόχο,την ευτυχία...

  Και πρέπει να μάθεις να ακούς,να δέχεσαι,να δίνεις,να βάζεις στην άκρη τον εγωισμό σου και να παλεύεις καθημερινά για να ενισχύσεις τον δεσμό.Και να παλεύεις με σύμμαχο τον σύντροφό σου.Σε μια μάχη,που μόνο σε μια νίκη θα πρέπει να σε οδηγήσει,στην νίκη της ευτυχίας!

  Πρέπει να δείχνεις την αγάπη σου,με πράξεις κι όχι με λόγια,γιατί τα λόγια ξεχνιούνται,χάνονται...οι πράξεις όμως μένουν για πάντα,χαράζονται στο μυαλό και γίνονται αναμνήσεις,αναμνήσεις που μόνο χαμόγελα θα πρέπει να σου φέρνουν...

  Πρέπει να υπάρχει επικοινωνία ουσιαστική.Κοινά ενδιαφέροντα και θέληση να μοιραστείς με τον άνθρωπό σου την χαρά και την λύπη σου.Και να ξέρεις ότι αυτός θα σε στηρίξει,Θα απλώσει το χέρι του και θα σε σηκώσει ψηλά,εκεί που πραγματικά σου αξίζει να είσαι...

  Θα πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά,να μπορείς να δεις τον σύντροφό σου όπως είναι,χωρίς να σκέφτεσαι το πώς εσύ θα ήθελες να είναι.Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα πρέπει να δίνεσαι ολοκληρωτικά.Κράτα πάντα ένα κομμάτι για εσένα.Γιατί,έτσι θα είναι πιο εύκολο να επανέλθεις αν τα πράγματα πάρουν άλλο δρόμο...

  Δεν θα πρέπει να θεωρείς τον άλλον δεδομένο.Τίποτα δεν είναι δεδομένο.Ούτε εσύ ο ίδιος.Γι'αυτό θα πρέπει καθημερινά να τον ξανακερδίζεις από την αρχή.Να τον ερωτεύεσαι,να σε ερωτεύεται ξανά και ξανά...

  Η αγάπη δεν αρκεί όμως...χρειάζεται να υπάρχει σεβασμός,εμπιστοσύνη,ρομαντισμός...να ξέρεις πως όταν γυρίσεις σπίτι σου,θα σε περιμένει μια ζεστή αγκαλιά κι ένα γλυκό χαμόγελο.Ενας άνθρωπος που και μόνο που θα κάθεται δίπλα σου και θα σου κρατάει το χέρι σου,θα σε κάνει να πηγαίνεις στα ουράνια...

  Αραγε υπάρχει κάποια συνταγή για την τέλεια σχέση?Την έχει κανένας πετύχει?Εγώ πιστεύω πως όχι...αλλά όταν πραγματικά το θέλεις,μπορείς να την πλησιάσεις.Οταν το θέλετε και οι δυο και το δείχνετε...επί της ουσίας κι όχι περιστασιακά με ενέσεις ευτυχίας...γιατί ακόμα κι ο άρρωστος,κάποιες φορές παθαίνει ανοσία στα φάρμακα...

   Θάλασσα είναι η σχέση,άλλες φορές είναι ήρεμη,άλλες φουρτουνιασμένη.Και όταν έχει φουρτούνα,πρέπει να φανείς ικανός καπετάνιος για να σώσεις το καράβι...