Δες την φωτεινή πλευρά της ζωής!

Αλήθεια,τι κάνεις όταν νιώθεις πως βαλτώνεις;Πώς ακόμα και μεγαλύτερη να ήταν η μέρα,πάλι δεν θα ήταν αρκετή για να προλάβεις;


 Όταν θέλεις να κάνεις κάτι για εσένα,να πας ένα ταξίδι,να βγεις μια βόλτα,αλλά αυτό δυστυχώς είναι ένα προνόμιο που δεν σου ανήκει;

Όταν το μόνο που θέλεις να κάνεις είμαι να ουρλιάξεις στον χρόνο να σταματήσει και να βρεθεί κάποιος να σε ακούσει πραγματικά;

 Έχεις γίνει ένα ρομπότ,ένας απλός παρατηρητής της ζωής σου...βλέπεις τις μέρες να περνούν κι εσύ με μηχανικές κινήσεις απλά να προσπαθείς να βγάλεις άλλη μια όρθια...

 Πώς γίναμε έτσι στα αλήθεια; Τι φταίει που ακόμα και οι μικρές δόσεις ευτυχίας δεν είναι ικανές να μας κάνουν να ανακάμψουμε; Βυθιζόμαστε..

 Όλα είναι στο μυαλό μας τελικά...είναι τόσο απλό, αλλά συγχρόνως τόσο δύσκολο...το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

Ας αρχίσουμε να χαμογελάμε, έστω και χωρίς λόγο, κι ας μας πουν χαζοχαρούμενους. Καλύτερα χαζοχαρούμενοι παρά μίζεροι!

Ας σκεφτόμαστε μόνο τα θετικά πράγματα της ζωής και ας ξεχάσουμε τα αρνητικά της, όσο κι αν αυτά παλεύουν να μας προσπεράσουν!

Και ας θυμόμαστε πως υπεύθυνοι για την ευτυχία μας είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Το χρωστάμε άλλωστε στον εαυτό μας!

Εύκολο θα μου πείτε μα το λες, στην πράξη όμως τι γίνεται;

Καλή ερώτηση, αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ αν δεν το προσπαθήσουμε.

Ας κάνουμε λοιπόν σήμερα την αρχή για να κάνουμε τη ζωή μας λιγάκι καλύτερη. Γιατί η αλήθεια είναι πως όταν είμαστε εμείς καλά, τότε είναι και οι γύρω μας!

Διώξτε ότι σας χαλάει...


Μην σταματάτε να ονειρεύεστε...


Μην σταματάτε να ελπίζετε...


Πείτε στους ανθρώπους σας πόσο τους αγαπάτε, γιατί δεν είναι πάντα αυτονόητο για αυτούς...

Και αν σας βγει, τουλάχιστον θα έχετε προσπαθήσει και δεν θα έχετε να πείτε πως εγκαταλείψατε...

Την καλημέρα μου με την ελπίδα και την ευχή μου το αύριο να είναι καλύτερο για όλους!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ!!!

  Έλα,χαμογέλασε!Μπορείς!Δεν θέλει μεγάλη προσπάθεια!Εστω λίγο!Είναι εύκολο,

  θα δεις.

  Αρκεί να σκεφτείς κάτι όμορφο!Και σίγουρα υπάρχουν όμορφα πράγματα στη ζωή σου,

  έτσι δεν είναι?

  Εχεις την υγεία σου,έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν και να σε σκέφτονται,έχεις μια 

  όμορφη οικογένεια,τι άλλο θέλεις?

  Γιατί θα πρέπει να αναλωνόμαστε σκεφτόμενοι όσα δεν έχουμε?Κι ακόμα κι αν 

  τα αποκτήσουμε,πάλι θα θέλουμε το κάτι παραπάνω...έτσι είναι δυστυχώς ο άνθρωπος...

  ποτέ δεν αρκείται με όσα έχει...

  Μια φίλη πρότεινε να αρχίσει η βδομάδα με θετικές σκέψεις.Κι έχει δίκιο.Θα πρέπει 

  να αφήσουμε στην άκρη την μιζέρια που μας τρώει τελευταία και να δούμε όλα τα θετικά 

  πράγματα που μας συμβαίνουν.

  Μετά από την μικρή περιπέτεια με την υγεία μου,αποφάσισα να βλέπω αλλιώς τα 

  πράγματα.Η ζωή  είναι πολύ μικρή για να καθόμαστε και να "κλαιγόμαστε" για το κακό 

  που μας βρήκε...αν το σκεφτείτε  όμως λίγο,θα δείτε πως τα πράγματα δεν είναι και 

   τόσο κακά.Ναι,υπάρχει κρίση και μάλιστα μεγάλη.

  Με το να κλαίμε την μοίρα μας όμως διορθώνουμε την κατάσταση ή απλά 

  χειροτερεύουμε το πως αισθανόμαστε?

  Μια νέα βδομάδα άρχισε κι εγώ αποφάσισα να αφήσω πίσω μου τις κακές σκέψεις

  (ξέρω πως θα υπάρξουν κάποιες βέβαια) και να την αρχίσω με θετικές σκέψεις 

  και συναισθήματα!

  "Είμαι η Βάσω και είμαι καλά!Εχω μια υπέροχη οικογένεια που με γεμίζουν 

  μοναδικές στιγμές και εμπειρίες.Εχω αγαπημένες φίλες που με στηρίζουν και 

  με κάνουν να χαμογελάω καθημερινά.

  Εχω την υγεία μου όπως και οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι.Ναι,είμαι 

  ευτυχισμένη και θα  πολεμάω καθημερινά να διατηρίσω αυτήν την ευτυχία και

   αν είναι δυνατόν να την μεγαλώσω!"

  Εμπρός λοιπόν,κάντε κι εσείς το ίδιο!Δεν θέλει πολύ προσπάθεια!

         ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ κι όλα θα τα δείτε διαφορετικά!

                                   ΑΞΙΖΕΙ!!!!

ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΈΧΩ ΣΤΟ LINK PARTY ΤΟΥ parentslandgr

χαμογέλα,σαν να μην υπάρχει αύριο....

 Πέρασα μια φάση,που ήμουν μονίμως σκεφτική και λυπημένη...που όλα με ενοχλούσαν και στεναχωριόμουν με το παραμικρό...και τότε έγινε κάτι μέσα στο μυαλό μου,που με έκανε να αλλάξω τον τρόπο σκέψης μου...βρήκα το χαμένο μου εαυτό...

 Σταμάτησε να με απασχολεί το τι θα πει ο κόσμος για όσα λέω και κάνω,έμαθα να ακούω τη "Βάσω" και να δίνω προτεραιότητα στα θέλω της,όσο φυσικά είναι αυτό εφικτό,μιας και δεν είμαι μόνη μου σε αυτό τον κόσμο.

 


   Υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα αν είχα πετύχει κάτι αξιόλογο στη ζωή μου,αν θα υπήρχε κάτι καλό από εμένα να θυμούνται οι άλλοι...μα φυσικά και υπάρχει,τουλάχιστον έχω φέρει στον κόσμο τα μικρά μου θαυματάκια,οι κόρες μου και αυτό σίγουρα είναι η πιο μεγάλη επιτυχία μου!

Οι άνθρωποι δυστυχώς πάντα θα κρίνουν εσένα.γι'αυτό.φρόντισε να τους δίνεις θέμα να ασχολούνται!Και να θυμάσαι,πως ο μόνος που μπορεί να σε κάνει χαρούμενο,είσαι εσύ και κανένας άλλος!

Πόσες φορές δεν αναβάλλαμε κάτι γιατί πιστεύαμε πως είναι αργά;Κι άλλες τόσες γιατί θεωρούσαμε πως υπάρχει χρόνος...και τελικά δεν το κάναμε ποτέ...με αποτέλεσμα πολλές φορές να το μετανοιώσαμε....

Βρες την δύναμη που είναι κρυμμένη μέσα σου να κάνεις αυτό που θες.Να αγαπήσεις,να αγαπηθείς,να ζητήσεις συγνώμη(αυτό κι αν δεν χρειάζεται δύναμη)...

   Ζήσε...χαμογέλα σαν να μην υπάρχει αύριο....


με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο linky party της Αθηνάς και του craftaholic


καλημέρα!!!

μια σημείωση από τα παλιά....

 Με αφορμή το Link party του μαμά σε κρίση! με θέμα την εργασία,απλά αντιγράφω μια σημείωση που είχα γράψει,τις παλιές "καλές"εποχές...τότε που δούλευα σχεδόν όλη μέρα και πληρωνόμουν για αυτό....

 Σήμερα δουλεύω μόνο 6 ώρες...αλλά είμαι από τους "τυχερούς" τουλάχιστον που εργάζονται.....

Μια εργαζόμενη μητέρα...

16 Σεπτεμβρίου 2011 στις 9:46 π.μ.

ΔημόσιαΦίλοιΦίλοι (εξαιρούνται οι Γνωστοί)Μόνο εγώΠροσαρμογήΣτενοί φίλοιΠΟΛΥΚΛΑΔΙΚΟΔείτε όλες τις λίστες...Περιοχή ThessaloníkiΟικογένειαΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥnotosgalleriesΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΚΛΑΔΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟΒρεφικά Πολυκαταστήματα ΛΗΤΩλιγοι και καλοιΓνωστοίΕπιστροφή

Ερχονται στιγμές που πραγματικά πιστεύω ότι το να είσαι μια εργαζόμενη μητέρα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο!Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που πρέπει να αντιμετωπίσεις καθημερινά.Να ετοιμάσεις τα παιδιά για το σχολείο,να συμμαζέψεις πρόχειρα το σπίτι,να πας τα παιδιά στο σχολείο...
Η μέρα μιας εργαζόμενης μητέρας είναι γεμάτη(αν και θα χρειαζόταν παραπάνω ώρες!)από το πρωί που ξυπνάει μέχρι την ώρα που θα πάει για ύπνο είναι συνέχεια στο τρέξιμο.Προσπαθεί να προλάβει τόσσα πολλά πράγματα γιατί έχει πολλές υποχρεώσεις που τελικά αρκετές φορές συνειδητοποιεί πως δεν έχει κάνει κάτι για τον εαυτό της!
ναι,υπάρχουν και οι 'τυχερές' που έχουν ένα πιο ελαστικό ωράριο και έχουν την δυνατότητα να βρίσκονται πιο πολλές ώρες στο σπίτι και δίπλα στα παιδιά τους.Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σ'αυτή την κατηγορία.Είμαι βλέπετε πωλήτρια(μια από τις δυσκολότερες δουλειές)και τα ωράρια μου μου στέρουν τις πιο σημαντικές στιγμές τις ζωής μου!Εχω χάσει τα πρώτα βήματα της Κωνσταντίνας,τις πρώτες λεξούλες της,την πρώτη φορά που μπουσούλησε η Στέλλα...στιγμές που ζεις μια φορά και σου μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό σου!
Δεν λέω πως θα ήθελα να είμαι συνέχεια στο σπίτι,δεν θα μπορούσα άλλωστε να είμαι μια "απλή νοικοκυρά",απλά θα ήθελα να είχα την δυνατότητα να είμαι πιο κοντά στα παιδιά μου όταν με χρειάζονται ή καλύτερα όταν τα χρειάζομαι!!!
Φεύγω από το σπίτι σχεδόν καθημερινά στις 8 το πρωί και επιστρέφω κομμάτια στις 21.30.και πρέπει να έχω το κουράγιο και τις αντοχές να δω τα μαθήματα της Κωνσταντίνας και να διαβάσουμε μαζί όσα δεν μπόρεσε να κάνει...να μην ξεχάσω ότι πρέπει να ασχοληθώ και λίγο με την μικρή μου.και δυστυχώς τα νεύρα είναι τόσο πολλά που ακόμα και η μύγα που πετάει με ενοχλεί.Αυτό είναι κάτι που πρέπει να διορθώσω γιατί δεν μου φταίνε σε τίποτα οι άνθρωποι που αγαπώ...
Ευτυχώς,ομως είμαι από τις τυχερές,εχω έναν άντρα που με βοηθάει όσο μπορεί με τα παιδιά και τις δουλειές του σπιτιού και μια μαμά που εκτελεί χρέη baby sitter.δεν ξέρω πως θα τα έβγαζα πέρα αλλιώς.Το να γίνω μητέρα και μάλιστα εργαζόμενη ήταν και είναι επιλογή μου και προσπαθώ να τα συνδιάζω όσο καλύτερα μπορώ,Απλά θα ήθελα να μπορούσα να έχω λίγο περισσότερο χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους.τι να σου κάνει μια Κυριακή?οχι δεν έχω παράπονο από την ζωή μου,ίσα ίσα,Εχω ζήσει και εξακολουθώ να ζω όμορφες στιγμές(παρόλο τα προβλήματα της καθημερινότητας)Θέλω όμως όταν θα κανω τον απολογισμό της ζωής μου να μην δω ότι θα μπορούσα να κάνω περίσσότερα,ειδικά για τα παιδιά μου και δεν έκανα γιατί απλά δεν ήμουν εκεί!
Πολλές φορές στην δουλειά είμαι έτοιμη να τα δώσω όλα μια και να σηκωθώ να φύγω,αλλά ευτυχώς ηρεμώ όταν σκέφτομαι πως σε λίγη ώρα θα επιστρέψω στο σπίτι και θα πάρω δυο ζεστές αγκαλιές(ή τρεις αν προτιμάτε)
Ετσι λοιπόν κάνω υπομονή.γιατί τελικά το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι να ξέρεις πως έχεις άνθρώπους που σ'αγαπάνε και που τους αγαπάς να σε περιμένουν.Είμαι έτοιμη να πάω και πάλι στη δουλειά,αν και δεν θέλω,αλλά το βράδυ θα είμαι πάλι κοντά στους δικούς μου.Γι'αυτό μια συμβουλή προς όλες τις εργαζόμενες μανούλες:"σημασία δεν έχει πόσες ώρες λείπεις από το σπίτι σου,αλλά πως αξιοποιείς έστω και τις λίγες που βρίσεσαι εκεί.προσπαθήστε να είναι οι καλύτερες ώρες τις ημέρας γιατί έτσι πέρνουμε δύναμη  για την επόμενη μέρα!!!

                 Μια εργαζόμενη μητέρα

Λίγο πριν φύγει ο χρόνος...

 Αυτό ήταν.Επιτέλους τελειώνει αυτή η χρονιά,που μόνο καλή δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρήσω.Αντιθέτως,ήταν ίσως η πιο δύσκολη που έχω περάσει...ουστ λοιπόν!Φύγε και μην ξανάρθεις!

Πολλά σκαμπανεβάσματα,πολύ ταλαιπωρία σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και κυρίως μια περιπέτεια υγείας που με ταρακούνησε,αλλά ευτυχώς ήταν κάτι που το ξεπέρασα με επιτυχία!Είχα κάνει και σχετική ανάρτηση,θυμάστε;

"πάει,πέρασε κι αυτό!"

Έκανα πολλά λάθη την χρονιά που πέρασε...όμως,είχα το θάρρος να τα αναγνωρίσω και να προσπαθήσω να τα διορθώσω.Και φροντίζω να μην τα επαναλάβω.

 Φέτος,συνέβησαν και πολλά όμορφα πράγματα στη ζωή μου!Μπήκαν νέα πρόσωπα στην καρδιά μου,πρόσωπα αξιόλογα που έγιναν το καλύτερο παρεάκι μου!Δεσμοί που υπήρχαν με κάποια άτομα,έγιναν πιο ισχυροί!

Και φυσικά,τα κοριτσάκια μου,μου έδωσαν για άλλη μια χρονιά υπέροχες αναμνήσεις και πολύχρωμες εικόνες που γέμισαν το μυαλό και την καρδιά μου!Τα βλέπω να μεγαλώνουν,να διεκδικούν τον χώρο τους(ειδικά η μεγάλη νομίζω πως μεγάλωσε απότομα)και ευγνωμονώ τον Θεό που υπάρχουν στην ζωή μου!

Τελειώνει η χρονιά λοιπόν.Και αυτό που διαλέγω να κρατήσω,είναι όλες εκείνες οι όμορφες στιγμές που έζησα,εκείνες που μου έδωσαν δύναμη,εκείνες που με γέμισαν σαν άνθρωπο!

Και φυσικά θέτω νέους στόχους για το 2014

• Να περνάω περισσότερη ώρα με τους δικούς μου!
• Να μην αφήνω τίποτα να μου χαλάει την διάθεση!
• Να χαμογελάω περισσότερο!
• Να ελπίζω περισσότερο!
• Να ονειρεύομαι περισσότερο!
• Να ζω την στιγμή!

  Στόχοι που θα τους κατακτήσω!

   Εύχομαι,μέσα από την καρδιά μου σε όλους,να έχουμε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα και η νέα χρονιά να μας φέρει όλα όσα ονειρεύομαστε!

μια μικρή σκέψη...

 Τις τελευταίες μέρες,μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου..."άραγε είμαι καλή μαμά;"...λατρεύω τα παιδιά μου,θα έδινα την ζωή μου για αυτά.Τα αγκαλιάζω όσο περισσότερο μπορώ,ανησυχώ για το μέλλον τους,ξενυχτάω δίπλα τους όταν είναι άρρωστα,αλλά αυτό μου δίνει τον τίτλο της καλής μαμάς;

 Σκέφτομαι αν τα φροντίζω σωστά,αν τους δίνω το σωστό παράδειγμα,αν είναι ευτυχισμένα που με έχουν μαμά τους...κοιτάζω την μικρή και τα μάτια μου λάμπουν από ευτυχία.Αυτό το μικρό πλασματάκι που βρίσκεται μπροστά μου,είναι ένας από τους δύο λόγους που η ζωή μου απέκτησε καινούριο νόημα.Σκέφτομαι αν νοιώθει αυτή την τεράστια αγάπη που αισθάνομαι.

  Και ύστερα γυρίζω το βλέμμα μου στη μεγάλη μου.Μπήκε κιόλας στα 14!Κι όμως,εγώ σαν χτες την κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου.Που άκουσα το κλάμα της,που ένοιωσα την ανάσα της,που μύρισα το τέλειο άρωμά της...

 Πόσο άδικη γίνομαι μαζί τους καμιά φορά...ειδικά με την μεγάλη...αφήνω τα προβλήματα της καθημερινότητας να με επηρρεάζουν και το περνάω σε αυτά.Κάνω όλα εκείνα τα λάθη που έλεγα πως δεν θα κάνω ποτέ μαζί τους....κι όμως,αυτά μου λένε καθημερινά το "σ'αγαπώ" και τότε τα ξεχνάω όλα.Χάνομαι μέσα στον μαγικό τους κόσμου,ο χρόνος παγώνει και τότε νοιώθω την ευτυχία να με πλημμυρίζει.

  Λένε πως μια ευτυχισμένη μαμά,είναι και καλή μαμά!Κι αυτό θα προσπαθήσω να κάνω.Να είμαι ευτυχισμένη.Γιατί μεγαλύτερη ευλογία από να τα έχω στην ζωή μου,δεν υπάρχει!Και ξέρω πως θα συνεχίσω να κάνω λάθη,Η μητρότητα βλέπετε,δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης.

 Ξέρω όμως πως κάνω ό,τι μπορώ για αυτές.Για να είναι ευτυχισμένες,για να τις βλέπω να χαμογελάνε,γιατί το χαμόγελο τους μου δίνει φτερά.Και ελπίζω κάποια στιγμή να ακούσω από το στόμα τους πως τελικά όντως ήμουν καλή μαμά για αυτές.

Σκόρπιες σκέψεις...

Ολοι οι άνθρωποι αλλάζουν.Είτε προς το καλύτερο,είτε προς το χειρότερο.Κάνουν τις επιλογές τους κι από εκεί και πέρα χαράζουν την πορεία τους.
Εγώ,σίγουρα άλλαξα.Το αν άλλαξα προς το καλύτερο,δεν είμαι αυτή που θα το κρίνει...σίγουρα όμως προσπαθώ να πάω προς το καλύτερο.
Πότε άλλαξα πραγματικά;Οταν έγινα μαμά για πρώτη φορά.Την στιγμή που κράτησα στην αγκαλιά μου το μωρό μου και ένοιωσα ότι ξαναγεννήθηκα.
Εμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου,πράγματα που δεν ήξερα.Εμαθα πως τελικά,έχω μεγαλύτερες αντοχές από ότι πίστευα.Εμαθα πώς ν'αφήνω στην άκρη τα δικά μου θέλω και τις δικές μου ανάγκες,ανακάλυψα πόση ενέργεια μπορεί να σου δώσει ένα παιδί!
Εμαθα όμως και κάτι άλλο...λένε πως τα παιδιά ενώνουν ένα ζευγάρι...εγώ πάλι,πιστεύω πως το ζευγάρι πρέπει να είναι πάντα ενωμένο και αγαπημένο,αλλιώς ο ερχομός ενός παιδιού μπορεί να το δυαλύσει...
Με την γέννηση των παιδιών μου,ανακάλυψα έναν κόσμο μαγικό,γεμάτο μουσικές κι αρώματα.Εμαθα να ρουφάω την κάθε στιγμή μαζί τους,καλά ή κακή γιατί αυτές οι στιγμές είναι μοναδικές.Και δεν θα έχεις ποτέ την ευκαιρία να τις ξαναζήσεις,μιας και και κάθε μέρα αυτό μεγαλώνει.
Το να είσαι μαμά είναι ότι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα.Και μαζί,είναι και η μεγαλύτερη ευθύνη.Είσαι πια υπεύθυνη για την ζωή ενός άλλου ανθρώπου και πρέπει να προσπαθείς καθημερινά να γίνεις καλύτερη σαν άνθρωπος και σαν μητέρα.
Μαθαίνεις πολλά πράγματα που δεν ήξερες.Μαθαίνεις πως μπορείς να αντέξεις έστω και με 1 ώρα ύπνο την ημέρα.Πως μπορείς να αγαπήσεις κάποιον άνθρωπο περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό.Αρχίζεις να καταλαβαίνεις απόλυτα την δική σου μητέρα που σου έλεγε "κάτσε να γίνεις μάνα και θα δεις..."Μαθαίνεις τις αντοχές σου!
Κυρίως όμως,μαθαίνεις να ονειρευεσαι!Κι αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να σου μάθουν τα παιδιά!
Και για να γυρίσω στην αρχή του post μου,ναι,άλλαξα και μάλιστα πολύ...και θα συνεχίσω ν'αλλάζω και να προσπαθώ καθημερινά να ζω την κάθε μου στιγμή μαζί τους.Ακόμα και τους καβγάδες μας.Αλλωστε,αυτά είναι πια η αιτία της ύπαρξης μου!!!

πόσο μου λείπεις!!!

16 Δεκεμβρίου...μια δύσκολη μέρα για μένα.Σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια έχασα την αγαπημένη μου γιαγιά...
Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να θυμάμαι από εκείνη... ήταν πάντα εκεί κοντά μας,έτοιμη να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες μας.Στις εξετάσεις πάντα διάβαζα στο σπίτι της.Εκεί είχε ηρεμία!Κι εκείνη με φρόντιζε σαν να ήμουν μικρό παιδί!
Ταλαιπωρημένη από την ζωή της,έμαθε να αγωνίζεται και να τα καταφέρνει.Ισως από αυτή να πήρα και το πείσμα μου εκτός από το όνομα της!
Είχε μεγάλη αδυναμία στην Κωνσταντίνα μου και η Κωνσταντίνα σε εκείνη.Η "μάνα",όπως την φώναζε η Κωνσταντίνα,γινόταν μικρό παιδάκι μαζί της.Οταν αρρώστησε ξαφνικά(οξεία λευχαιμία)ένοιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου...η γιαγιάκα μου δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμα μαζί μας...
Μπήκε στο νοσοκομείο κι εκεί ζητούσε από τη μαμά μου να της πάμε να δει το παιδάκι της...Ποτέ δεν θα ξεχάσω την λάμψη που είχαν τα μάτια της όταν της πήγαμε την Κωνσταντίνα!Οπως δεν θα ξεχάσω και το δεκρυσμένο βλέμμα της Κωνσταντίνας βλέποντας την στο κρεβάτι...
Λίγες μέρες αργότερα,16/12/2005 μας άφησε...έγινε άγγελος για να μας προσέχει...ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως την έχασα...ίσως φταίει το ότι δεν με άφησαν να την αποχαιρετήσω...Η προχωρημένη εγκυμοσήνη μου δεν τους άφηνε να με βάλουν σε κίνδυνο....αυτό όμως δεν μπορώ να τους το συγχωρήσω γιατί είχα ανάγκη να την δω μια τελευταία φορά...
Σήμερα,6 χρόνια αργότερα,δεν περνάει μέρα που να μην την σκέφτομαι.Ξέρω πως μας βλέπει από εκεί ψηλά και επίζω να είναι ευτυχισμένη βλέποντας εμένα και την οικογένεια μου.
Μου λείπει πολύ...γιαγιάκα μου, μου λείπεις ...

Η αγάπη όλα τα νικάει!

χτες φανερά καταβεβλημένη από όλο αυτό που περνάω,γύρισα σπίτι κομμάτια.Με νεύρα που έχουν χτυπήσει κόκκινο και ψυχολογία που έχει πιάσει πάτο...
 Κι εκεί έγινε κάτι που είχε πολύ καιρό να συμβεί.Κάναμε ια αγκαλιά οι τέσσερις μας και μείναμε εκεί για λίγο!Και ήταν τόσο όμορφα!Τα νεύρα έφυγαν και η καρδιά μου πλημμύρισε αγάπη!
Πόσο χαζή είμαι που αφήνω τους άσχετους να χαλάνε την ηρεμία μου!Κανείς δεν το αξίζει αυτό!Επειδή δεν έχουν προσωπική ζωή,δεν θα τους χαρίσω εγώ την δική μου!Οχι!ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΥ!ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΝΑΤΕ!
 Ηρθς η ώρα να διορθώσω την κατάσταση που άθελα μου δημιούργησα.Ηρθε η ώρα να ασχοληθώ με τους δικούς μου ανθρώπους που του έκανα στην άκρη.Γιατί για μένα αυτοί είναι η ζωή μου και μόνο αυτοί μετράνε!
Ξεκινάω λοιπόν από την αρχή,κάνοντας αργά αλλά σταθερά βήματα.Θα γίνουμε πάλι όπως ήμασταν κι ακόμα καλύτερα!Και θα τα καταφέρουμε γιατί η αγάπη όλα τα νικάει!!

Αν καταφέρεις τα παρακάτω...

Να έχεις αληθινούς φίλους...
Να είσαι πάντα εκεί για τους φίλους σου...
Να νοιώθεις γεμάτος...
Να μπορείς να μιλάς ελεύθερα...
Να δέχεσαι την κριτική των άλλων...
Να μην κρίνεις τους άλλους...
Να κοιτάς πίσω και να νοιώθεις περήφανος...
Να μην μετανοιώνεις για τις επιλογές σου...
Να είσαι αληθινός...
Να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να τα διορθώνεις...
Να αγαπάς...
Να αγαπιέσαι...
Να μην πληγώνεις τους άλλους...
 Να δίνεις τα πάντα για τα παιδιά σου...
Να πέρνεις τα πάντα από τα παιδιά σου...
Να ονειρεύεσαι...
Να ελπίζεις...
Να μην τα παρατάς...
Να μπορείς να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη...
Να σηκώνεσαι πιο δυνατός κάθε φορά που πέφτεις...
Να υπερασπίζεσαι τα θέλω σου...
Να νικάς τα πρέπει...
Να σκέφτεσαι...
Να μην παρασκέφτεσαι...
Να είσαι εσύ...
Να είσαι άνθρωπος...
  Αν τα καταφέρεις όλα αυτά θα είσαι εντάξει με τον εαυτό σου!!!