Τροφή για σκέψη...

Καθόμουν το πρωί σε ένα καφέ και παρατηρούσα ένα ζευγάρι στο απέναντι τραπέζι. Ήταν νέα παιδιά,πιθανόν φοιτητές και για περίπου είκοσι λεπτά δεν αντάλλαξαν ούτε λέξη. Κοιτούσαν και οι δύο τις οθόνες του κινητού τους...Σκέφτηκα: Πότε έγινε αυτό η κανονικότητά μας; 

 Δεν λέω... η τεχνολογία μας έδωσε μαγικά πράγματα. Μας επιτρέπει να βλέπουμε το παιδί μας που σπουδάζει μακρυά ή να βρίσκουμε ανθρώπους που χάσαμε στο πέρασμα των χρόνων...

 Αλλά κάπου στην πορεία,μέσα στην ευκολία του να είμαστε μόνιμα «διαθέσιμοι», αισθάνομαι ότι χάσαμε κάτι από την ομορφιά της αληθινής επαφής... Κάποτε, για να δεις έναν άνθρωπο, έπρεπε να το κανονίσεις μέρες πριν, να περιμένεις, να πας στο ραντεβού με εκείνη την γλυκιά προσμονή... Σήμερα, ξέρουμε πού είναι οι φίλοι μας ανά πάσα στιγμή μέσα από τα stories τους και την κοινοποίηση παρουσίας τους... Ξέρουμε τι έφαγαν, τι μουσική ακούνε, αν είναι χαρούμενοι ή στεναχωρημένοι από ένα status. Κι έτσι,χωρίς να το καταλάβουμε, σταματήσαμε να κάνουμε μια απλή,αλλά σημαντική ερώτηση... «Αλήθεια,εσύ πώς πραγματικά είσαι;»

 Το φλερτ έγινε πια ένα Swipe δεξιά, swipe αριστερά. Κι αν κάτι δεν πάει καλά ; Δεν πειράζει, θα βρεις άλλους παρακάτω στην οθόνη σου... Σταματήσαμε να συγχωρούμε τις ατέλειες των άλλων,σταματήσαμε να δίνουμε χρόνο στις σχέσεις να ωριμάσουν και να ριζώσουν, γιατί έχουμε πια αυτήν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει πάντα κάτι «καλύτερο» εκεί έξω. 

 Μάθαμε να εξαφανιζόμαστε με ένα block. Χωρίς μια κουβέντα, χωρίς ένα «αντίο». Χωρίς να δώσουμε στον άλλον την ευκαιρία να απολογηθεί ή απλά να μας εξηγήσει... Είναι πιο εύκολο να σβήσεις μια συνομιλία παρά να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια και να του πεις την αλήθεια σου. Μόνο που έτσι, σιγά-σιγά, γινόμαστε πιο σκληροί.Και σίγουρα γινόμαστε πιο μόνοι...

 Η αλήθεια είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν άγχος έχουν σιωπές, έχουν παρεξηγήσεις... Αλλά έχουν και εκείνη τη γαλήνη που αισθάνεσαι όταν κάποιος σε αγκαλιάζει σφιχτά μετά από μια δύσκολη μέρα, ή όταν γελάτε με την καρδιά σας για κάτι που καταλαβαίνετε μόνο οι δυο σας. Αυτά δεν μπορούν να τα αντικαταστήσουν ούτε τα likes, ούτε μερικά emojis με καρδούλες. 

 Δεν λέω να πετάξουμε τα κινητά μας. Αλλά να μπορούμε να τα αφήνουμε στην άκρη. Να κοιτάμε τον άλλον στα μάτια όταν μας μιλάει. Να βρίσκουμε λίγο χρόνο για έναν καφέ από κοντά,... Να είμαστε αληθινοί και όχι να προσπαθούμε να δείξουμε ότι είμαστε καλά,ενώ μέσα μας μπορεί να είμαστε χίλια κομμάτια... . 

 Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που θέλουμε πραγματικά όλοι,δεν είναι οι ακόλουθοι στην οθόνη. Είναι κάποιος που θα μας ξέρει,με τα καλά και τα στραβά μας,κάποιος που δεν έτυχε να μας δεί στην αρχική του οθόνη και πάτησε το like ή το follow...αλλά κάποιος που μας γνώρισε πραγματικά και επέλεξε να είναι εκεί....