Καταραμένη εφηβεία,μπορείς να τελειώσεις τώρα;;;;;;;;;;;

  Είναι εκείνη η στιγμή,που κρατάς το μωρό σου για πρώτη φορά στην αγκαλιά σου και ο χρόνος σταματά...

 Είναι εκείνη η στιγμή που το ακούς να λέει "μαμά" για πρώτη φορά και νοιώθεις ότι άκουσες το πιο όμορφο τραγούδι...

 Είναι εκείνη η στιγμή που το βλέπεις να κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα και νοιώθεις τόσο περήφανη...

 Είναι εκείνη η στιγμή που το πηγαίνεις για πρώτη φορά στο σχολείο και αισθάνεσαι μια γλυκόπικρη ευτυχία...

 Είναι εκείνη η στιγμή,που ξενυχτάς δίπλα του προσπαθώντας να ρίξεις τον πυρετό του και υποφέρεις που το βλέπεις έτσι...

  Είναι εκείνη η στιγμή που έρχεται ξαφνικά και αγκαλιάζοντας σε,σου λέει "μανούλα μου σ'αγαπώ" και νοιώθεις πιο ευτυχισμένη από ποτέ...

 Είναι εκείνη η στιγμή που μπαίνει στην εφηβεία και νοιώθεις....νοιώθεις...νοιώθεις....

 Νοιώθεις αβοήθητη...νοιώθεις ανίκανη...νοιώθεις απόγνωση...νοιώθεις πως δεν έχεις άλλες αντοχές...

 Π'οσο δύσκολο είναι τελικά να είσαι μητέρα ενός παιδιού στην εφηβεία;Κατά την γνώμη μου,είναι πολύ...

 Οσες προσπάθειες κι αν κάνεις να το πλησιάσεις,πάντα πέφτουν στο κενό...

 Ο,τι κι αν πεις,πάντα θα είναι λάθος...

 Αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι να το βοηθήσεις...να συνειδητοποιήσει τον πόλεμο των ορμονών και των συναισθημάτων που συμβαίνει μέσα του...

 Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλεις να φωνάξεις.....

          Καταραμένη εφηβεία,μπορείς να τελειώσεις τώρα;;;;;;;;;;;

εφηβεία είναι,θα περάσει...(ελπίζω...)

Οπως όλοι ιο γονείς,έτσι κι εγώ έχω σκοπό της ζωής μου να κάνω το καλύτερο δυνατο που μπορώ για τα παιδιά μου,αν και δεν το καταφέρνω πάντα...Ποιο όμως είναι το καλύτερο;Ειδικά όταν έχεις παιδί στην εφηβεία;
Οταν το παιδί σου είναι σε μια φάση που ψάχνει την ταυτότητα του,όταν συνειδητοποιεί ότι η μητέρα του δεν είναι τέλεια και το παραμικρό της λάθος του φαίνεται τεράστιο και αρχίζει να απομακρύνεται από αυτήν;Οταν νοιώθεις πως χάνεις το παιδί σου και μαζί του κι ένα κομμάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό;
Και καλείσαι να παίξεις έναν διαφορετικό ρόλο.Μέχρι τώρα ήσουν ένας μικρός "δικτάτορας".Γινόταν πάντα αυτό που εσύ ήθελες.Και τώρα πρέπει να γίνεις ένας καλός ακροατής και να συμβαδίσεις με τις ιδίες του παιδιού σου,χωρίς βέβαια να υποκύψεις και να γίνεις έρμαιό του.Να συμπεριφέρεσαι με επιμονή και κυρίως με υπομονή στις αλλαγές της συμπεριφοράς του και στην έκρηξη των ορμονών του.
θα πρέπει να του εξηγήσεις τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα του,αλλά και τις επιρροές που ενδέχεται να δεχτεί από εκείνους τους φίλους που το παίζουν πιο μοντέρνοι και ανεξαρτοποιημένοι.Και πάντα θα τρέμεις στο φόβο μήπως παρασυρθεί και κάνει λάθος επιλογές...
και κάπου εδώ πρέπει να μπουν όρια,που όμως δεν του στερούν την ελευθερία του και την ανάγκη του για προσωπικό χώρο.
Αραγε για ποιον είναι πιο δύσκολη η εφηβεία;Για το παιδί ή για τον γονιό;Και πώς μπορεί μια τόσο φυσιολογική εξέλιξη,να επιρρεάζει και να αναστατώνει τόσο πολύ την ζωή μας;Και πρέπει να γίνεις βράχος και να προστατέψεις το παιδί σου,κυρίως από τον ίδιο του τον εαυτό,μιας και οι αλλαγές που του συμβαίνουν είναι πρωτόγνωρες για αυτό.
Και πρέπει να βάλεις νέες βάσεις στη σχέση σου μαζί του.Να προσπαθήσεις να κρατήσεις ισσοροπίες,όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.Συχνά ανησυχώ γιατί δεν ξέρω πως να φερθώ,αλλά προσπαθώ να αποδεχτώ την αλλαγή και να είμαι κοντά στην κόρη μου,πολλές φορές όμως με λάθος τρόπο...Και πήρα αποφάσεις...θα προσπαθήσω να είμαι ήρεμη,να μην αντιδρώ με φωνές στα ξεσπάσματα οργής της και να αφήνω την κατάσταση να ξεθυμένει πριν μιλήσω μαζί της.Δεν το καταφέρνω πάντα,αλλά είμαι σε καλό δρόμο.
Και θα προσπαθήσω να εξηγήσω από τη μια στη μεγάλη,πως θα πρέπει να κάνει υπομονή με τη μικρή γιατί κι αυτή κάποτε ήταν στην ηλικία της και στην μικρή να σεβαστεί την ανάγκη της μεγάλης για προσωπικό χώρο και να κάνει κι αυτή υπομονή για την δύσκολη περίοδο που περνάει η αδελφή της.
Ελπίζω να τα καταφέρω και να επανέλθει η ηρεμία στο σπίτι μας...
  Εφηβεία είναι,θα περάσει...(ελπίζω...)

παιδί στην εφηβεία...βοήθεια...

Εδώ και 13 σχεδόν χρόνια,έχω βάλει σκοπό της ζωής μου,να κάνω το καλύτερο που μπορώ για να είναι τα παιδιά μου ευτυχισμένα.Ξέρω πως έχω κάνει αρκετά λάθη,ειδικά με την μεγάλη κόρη μου,αλλά παλεύω καθημεριννα να τα διορθώσω και να μην τα επαναλάβω,κάτι που είναι πολύ δύσκολο,ειδικά τώρα που περνάμε την δύσκολη εποχή της εφηβείας...
Είναι μια εποχή,που το μόνο που βλέπει σε μένα,είναι λάθη...με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις μας να είναι έντονες και καθημερινές....νοιώθω πως απομακρύνεται από μένα,πως την χάνω και μαζί της χάνω και ένα κομμάτι από εμένα...
Δοκιμάζει τα όρια μου,φέρεται με αγένεια και επιζητεί την ανεξαρτησία της.Και στην προσπάθεια μου να θέσω όρια με την συμπεριφορά της,το μόνο που καταφέρνω είναι να την στρέφω εναντίον μου...Ολο αυτό που περνάω μαζί της με έχει διαλύσει...προσπαθώ να της μιλήσω είτε με το καλό είτε με φωνές, χωρίς αποτέλεσμα...είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατήσω και ομολογώ πως δεν τα καταφέρνω καθόλου...
Γίνονται τεράστειες αλλαγές στον εσωτερικό της κόσμο,κάτι που με βρήκε απροετοίμαστει,όπως κι αυτήν φαντάζομαι.Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο,να προσπαθείς να συμβιώσεις με έναν έφηβο,αλλά ειλικρινά προσπαθώ...έρχονται όμως στιγμές που απελπίζομαι και σκέφτομαι πως το μόνο που κάνω είναι λάθη...
Το καταλαβαίνω πως είμαι αυστηρή μαζί της,δεν μπορώ όμως να ανεχτώ τον τρόπο που μου μιλάει και που θέλει πάντα να έχει τον τελευταίο λόγο(αυτό το πήρε από εμένα).Και δεν μπορώ να ανεχτώ τον τρόπο που φέρεται στην μικρή μου κόρη.Σίγουρα είναι δύσκολο για αυτήν το ότι έχασε τα "πρωτεία",αλλά δεν είναι σωστό να ξεσπάει πάνω της...
Νοιώθω πως το διασκεδάζει να με βλέπει να αναιρώ κανόνες που έθεσα και να αποτυγχάνω να της επιβληθώ..έχουμε φτάσει σε ένα σημείο,που η συζήτηση μεταξύ μας είναι σχεδόν ακατόρθωτη,μιας και πάντα καταλήγουμε σε καυγά...ίσως αυτό είναι και το πιο δύσκολο για έναν γονέα.... όταν όμως κλείνεται στην αγκαλιά μου,τότε νοιώθω πως είναι εκείνο το μικρό πλασματάκι που κράτησα για πρώτη φορά και που με έκανε τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στη γη!
Μεγάλωσε...έχω αρχίσει και ανησυχώ πια για την εξέλιξη της.Στο γυμνάσιο οι πειασμοί είναι πολύ και τρέμω στην ιδέα πως μπορεί να παρασυρθεί από "μοντέρνους" φίλους... Παρακαλώ καθημερινά το Θεό να την προστατεύει και να μπορεί να κρίνει σωστά τις π΄ραξεις και τις συνέπειες τους.
Εγώ,το μόνο που μπορώ να κάνω,είναι να είμαι πάντα δίπλα της και να την στηρίζω.Και να ελπίζω πως θα περάσει γρήγορα αυτό που ζούμε και να φτιάξουν τα πράγματα μεταξύ μας γιατί την έχω ανάγκη...
 

το ξέρω πως είναι δύσκολο να με καταλάβει,ελπίζω όμως να γίνει αυτό για να συνειδητοποιήσει ότι την αγαπώ και δεν θα έκανα τίποτα για να την πληγώσω...

Είναι δύσκολο να είσαι μαμά!

Η κούραση,σωματική και ψυχολογική,με έχει φέρει στα όρια μου!Και η σωματική παλεύεται,με την ψυχολογική όμως τι γίνεται;Πόσο κρατάει άραγε η κρίση εφηβείας;Δεν ξέρω...τελευταία έχω αρχίσει να αμφισβητώ τον εαυτό μου!
Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό...αρχίζω να φοβάμαι...χάνω τον έλεγχο...δεν ξέρω τι να κάνω και τι να πω πια!
Μήπως εγώ τα βλέπω όλα μαύρα;δεν ξέρω πια...το μόνο που ξέρω είναι πως βαρέθηκα να κλαίω τα βράδια που όλοι κοιμούνται!Βαρέθηκα να σκέφτομαι...κουράστηκα!Είναι πολύ δύσκολο να μην ξερεις τι να κάνεις με το ίδιο σου το παιδί!Είναι πολύ ψυχοφθόρο!Μήπως φταίω εγώ;Μήπως δεν είμαι και τόσο σωστή μάνα;
Τι μπορώ να κάνω για να διορθώσω την κατάσταση;Τι πρέπει να πω για να ηρεμήσουμε;Οσες φορές προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που την απασχολεί μου ζητάει συγνώμη.Μα εγώ δεν είναι η συγνώμη της που ζητάω!Θέλω πίσω το κοριτσάκι μου!Δεν φαντάζεστε πόσο μου λείπει!
Οταν είμαστε οι δυο μας όλα είναι τελείως διαφορετικάΟταν όμως βρισκόμαστε όλοι μαζί η ζήλεια της για την μικρή βγαίνει στην επιφάνεια...Ισως και αυτό να είναι η αιτία...
Νοιώθω να βουλιάζω...νοιώθω απογοητευμένη...νοιώθω φοβισμένη!Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ κάποια λύση.Πρέπει να βρω μια λύση!Θέλω να φωνάξω "βοήθεια" αλλά νομίζω πως δεν θα μ'ακούσει κανείς...
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι μαμά!Δεν θα το άλλαζα όμως με τίποτα!Εχω πίστη και ελπίζω πως θα το ξεπεράσουμε...απλά θέλει λίγο χρόνο...

Αρκει να με αφήσεις!

Παρακολουθώντας την εκπομπή "νταντά πρώτων βοηθειών" αναρωτήθηκα πως καταφέρνουν να αλλάζουν τόσο σύντομα τη συμπεριφορά των παιδιών τους!Εγώ ό,τι κι αν κάνω έχει το αντίθετο αποτέλεσμα!
Προσπαθώ ν'αντιμετωπίζω τις καταστάσεις με ηρεμία αλλά μάταια!Κι όταν βγαίνω εκτός εαυτού(τελευταία γίνεται συχνά αυτό)τότε το σπίτι θυμίζει πεδίο μάχης.Από την μια η Κωνσταντίνα με σύμμαχο τον μπαμπά και από την άλλη εγώ.Και ο χαμένος είμαι πάντα εγώ...
Αυτό το παιδί κάνει ό,τι μπορεί να με φέρνει στα όρια μου...Μάλλον αυτός είναι ο τρόπος της να τραβήξει την προσοχή μου.Εχει υψώσει έναν τοίχο ανάμεσα μας που μου φαίνεται ακατόρθωτο να γκρεμίσω...
Αισθάνομαι πως ό,τι κάνω μαζί της είναιλάθος,ό,τι κι αν πω νοιώθει πως είναι εναντίον της...Ναι,είναι ακόμα παιδί,αλλά κι εγώ είμαι άνθρωπος με αντοχές που εξαντλούνται!Θα μου πείτε"εσύ επέλεξες να γίνεις μάνα".Ναι,ήταν επίλογή μου και δεν πρόκειται να μετανοιώσω ποτέ γι'αυτό,απλά έρχονται ώρες που νοιώθω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο!
Το να είμαι μαμά με γεμίζει,με ολοκληρώνει,αλλά έχει και τις δυσκολίες του και τελευταία είναι πολλές!Αραγε έτσι ήμουν κι εγώ;Αν ναι,τότε οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη στη μητέρα μου.Τώρα την καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ!
Το άσχημο είναι ότι νοιώθω λίγο προκατελημένη με την Κωνσταντίνα.Επειδή ξέρω ή μάλλον φαντάζομαι πως θα αντιδράσει είμαι πάντα έτοιμη για καυγά!Μου λέει πως πάντα τα βάζω μαζί της και τώρα που το σκέφτομαι έχει απόλυτο δίκαιο!
Σήμερα το μεσημέρι ξαπλώσαμε στο κρεβάτι και παίξαμε αγκλιές και γαργαλητό.Κι ήταν τόσο όμορφα!Αισθάνθηκα πως μπορεί όλα ν'αλλάξουν αρκεί να κάνω λίγη υπομονή!Το κοριτσάκι μου περνάει μια δύσκολη φάση και πρέπει να της σταθώ όποιο κι αν είναι το τίμημα!
Ξέρω πως τελευταία γράφω πολύ γι'αυτήν και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω μαζί της,αλλά αν δεν το βγάλω από μέσα μου θα τρελλαθώ.Ισως τα διαβάσει κα΄ποιος που έχει περάσει κάτι ανάλογο και με βοηθήσει,με συμβουλέψει...
Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θέλω με τίποτα να χάσω την σχέση μου με την κόρη μου!Δεν θα το αφήσω να μας νικήσει!Μπορεί έτσι να είναι η εφηβεία αλλά εγώ είμαι η μαμά της και θα την βοηθήσω να την περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται!
Κοριτσάκι μου είμαι εδώ για σένα και θα είμαι για πάντα!Αρκεί να με αφήσεις!!!

παιδί στην εφηβεία!

Είναι 2 π.μ και όλοι κοιμούνται.Κάθομαι και κοιτάζω την Κωνσταντίνα μου να κοιμάται.Αυτή η γυναίκα που βρίσκεται απέναντι μου Κάποτε ήταν ένα μικρό πλασματάκι που χρειαζόταν την βοήθεια μου και τώρα είμαι εγώ που χρειάζομαι την βοήθεια της!
Οταν μου μιλούσαν για την φάση της εφηβείας δεν φανταζόμουν ότι θα είναι τόσο δύσκολο.Ελπιζα πως θα είναι μια φάση που θα την περάσουμε ήραμα.Πόσο λάθος έκανα!!!
Οι εντάσεις και οι αντιδράσεις είναι πολλές.Μια κουβέντα της λέω και μου λέει δέκα.Ο,τι κι αν πω είναι λόγος να μαλώσουμε.Ο΄τι κι αν κάνω είναι λάθος!Μου λέει συνέχεια πως δεν την αγαπάω.Ποιος;Εγώ που δίνω και την ζωή μου γι'αυτήν!Αχ,ρε μάνα,πόσο δίκαιο είχες όταν μου έλεγες "θα κάνεις παιδιά και θα καταλάβεις!"
Οσο το σκέφτομαι βλέπω πως έχω κάνει πολλά λάθη ειδικά τελευταία με την Κωνσταντίνα.Την αντιμετωπίζω σαν μεγάλη ενώ είναι ακόμα ένα παιδί.Ενα παιδί που χρειάζεται την προσοχή μου και ίσως  αυτός είναι ο τρόπος της να την έχει.Εχω αφήσει τα προβλήματα να επιρρεάζουν την κρίσκ μου και αυτό είναι άδικο γι'αυτήν!
Οι ώρες που περνάμε μαζί είναι τόσο λίγες κι εγώ τις αναλώνω με πράγματα ανούσια και καυγάδες.Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε κάτι οι δυο μας...πάει πολύ καιρός...πρέπει να βρω χρόνο γι'αυτήν,μόνο γι'αυτήν.Πρέπει να προσπαθήσω να κερδίσω τον χαμένο χρόνο όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό...τώρα που προλαβαίνω!
Είναι παιδί ακόμα και δεν πρέπει να το ξεχνάω αυτό!Η σχέση μου μαζί της είναι ότι πιο σημαντικό έχω και δεν πρέπει να αφήσω τίποτα να την χαλάσει!

Η φίλη μου,η Ειρήνη,μου είπε πως πρέπει να κάνω μια συζήτηση μαζί της και να την ακούσω χωρίς να μιλάω.Να δω τι θέλει να μου πει,τι σκέφτεται...Αυτό θα κάνω.Μια συζήτηση που έπρεπε να κάνω μαζί της πριν καιρό!Μια συζήτηση που απέφευγα από φόβο για το τι θ'ακούσω!Ισως γιατί ήξερα πως αυτά που θα μου πει θα με γεμίσουν ενοχές γιατί δεν ήμουν "σωστή" απέναντι της...Δεν ξέρω...φοβάμαι...ποια μάνα δεν φοβάται μήπως "χάσει" το παιδί της;
Ψάχνω να βρω ελλαφρυντικά για μένα αλλά μάταια...Πόσο δύσκολο είναι τελικά να είσαι μάνα!!!Πρέπει ν'αλλάξω τις προτεραιότητες μου,πρέπει να αφοσιοθώ σ'αυτό που πραγματικά αξίζει,χωρίς δεύτερη σκέψη και φοβίες!
Το κοριτσάκι μου μεγάλωσε κι εγώ πρέπει να σταθώ δίπλα της,στις καλές και στις άσχημες στιγμές της,στην ηρεμία και στα ξεσπάσματά της...Πρέπει να αλλάξω...πρέπει να προσπαθήσω...πρέπει...πρέπει...Φοβάμαι την στιγμή που θα μου πει "που ήσουν όταν εγώ σε χρειαζόμουν;"..."Εδώ είμαι αγάπη μου.Και θα είμαι πάντα εδώ,να σου απλώνω το χέρι,να σε βοηθάω,ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΩ!!!Αρκεί να μ'αφήσεις..."
Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ,λίγο πιο ήρεμη,αύριο ξεκινάει μια καινούρια μέρα με νέα σχέδια και αποφάσεις...
Καληνύχτα!!!