"μαμά"...μια λέξη...πολλές έννοιες....

ποτέ δεν θα ξεχάσω την στιγμή που έγινα μαμά...μια στιγμή που με ολοκλήρωσε...

ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που με φώναξες "μαμά"...μια λέξη που με γέμισε συναισθήματα....

μια λέξη που έχει πολλές αντιδράσεις,ανάλογα πώς την χρησιμοποιείς...

"μαμά σ'αγαπώ"...(η απόλυτη ευτυχία...)

"μαμά πεινάω"...(πάλι;τι μαγειρεύω τώρα;...)

"μαμά πονάει το κεφάλι μου"....(η νοσοκόμα αναλαμβάνει δράση...)

"μαμά φοβάμαι"...(που είναι η στολή του σούπερ ήρωα;...)

"μαμά ο τάδε με χτύπησε"...(ο υπέρτατος εκδικητής...)

"μαμά βοήθησε με στη γραμματική"...(μισό να βάλω τα γυαλιά μου...)

"μαμά δεν κατάλαβα το πρόβλημα στα μαθηματικά"...(παιδί μου,δεν ξέρω κινέζικα...)

"μαμάααααα το θέλω τώρα"....(δέηση στον Θεό να σου δώσει υπομονή....)

"άσε μας ρε μάνα"....(ρε μάνα;πώς μιλάς έτσι στη μαμά;....)

"που είσαι ρε μαμά;(απόγνωση...)

"εγώ πότε θα γίνω μάνα;(οκ ,αυτό είναι της Δήμητρας,από το "σ'αγαπώ,μ'αγαπάς"....)

όπως όμως κι αν την χρησιμοποιείς,εγώ είμαι ευτυχισμένη,γιατί εσύ με έκανες μαμά,εσύ με έμαθες πώς να είμαι μαμά...και ξέρω πως δεν είμαι τέλεια,ξέρω πως κάνω λάθη,ξέρω πως γίνομαι υστερική ώρες ώρες(καλά,όλες τις ώρες),ξέρω πως γίνομαι απαιτητική μαζί σου...

Ξέρω όμως πως σε λατρεύω,ξέρω πως θα κάνω τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένη,ξέρω πως μπορείς να βασιστείς επάνω μου για ότι χρειαστείς,ξέρω πως όσο κουρασμένη κι αν είμαι,πάντα θα βρίσκω χρόνο για εσένα,ξέρω πως θα σε προσέχω ακόμα κι όταν δεν θα είμαι εδώ....ξέρω πως το να είμαι μαμά και κυρίως η δική σου μαμά,είναι κάτι που δεν θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο...

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου!

Χρόνια πολλά σε σένα,σε μένα,σε όλα τα πλάσματα της γης....

Τέλεια μάνα?...όχι εγώ!!!!

Από την ώρα που μαθαίνουμε για την εγκυμοσύνη μας,αγωνιούμε για τον αν θα είμαστε η "τέλεια" μαμά.Θα το μεγαλώσουμε σωστά;θα το κάνουμε ευτυχισμένο;Θα του προσφερουμε όσα θα θέλει;Και όταν αυτό γεννηθεί,παλεύουμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στους ρόλους που έχουμε ως γυναίκα,εργαζόμενη,σύντροφος,μαμά και συχνά δεν αισθανόμαστε "καλές" μάνες για το παιδί μας.
Κι εκεί υπάρχουν πάντα οι καλόβουλες "τελειες" μητέρες που φροντίζουν αμέσως να αμφισβητίσουν την μητρική μας φροντίδα.Αυτές που τα ξέρουν όλα και τα κάνουν όλα σωστά.Αυτοί οι φωτεινοί παντογνώστες που έχουν άποψη για όλους και για όλα.Που ζουν κλεισμένες στον "τέλειο" κόσμο τους και οι παρωπίδες τους τις εμποδίζουν να δουν δεξιά κι αριστερά.Ποιον προσπαθούν να πείσουν;Σίγουρα όχι εμένα!
πολλές φορές θύμωσα μαζί τους,στην πορεία όμως τις προσπέρασα.Δεν έχω κάτι εναντίον τους.Είμαι όμως εναντίον των ανθρώπων που βλέπουν τα πράγματα μονόπλευρα.Σου λένε να διαβάσεις κανένα βιβλίο.Εγώ τους λέω πως στα βιβλία όλα είναι όμορφα γραμμένα.Οταν όμως αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα,τότε τα λέμε!Γιατί εκεί όλα είναι διαφορετικά.
οταν ένα παιδί έχει μια ά συμπεριφορά,όλοι θεωρούν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο σπίτι του.Και γιατί παρακαλώ θα πρέπει να υπάρχει πρόβλημα στο σπίτι του;Εσείς δεν θεωρήτε ότι το παιδί έχει τα δικά του θέλω και τις δικές του απόψεις.Γιατί όταν κάτι πάει στραβά θα πρέπει να ευθύνεται το σπίτι του;Και εν πάσι περιπτώσι,δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία σύγκρισης για το πια είναι καλύτερη μαμά!
Είμαστε άνθρωπου και κάνουμε λάθη.Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αγαπάμε τα παιδιά μας.Ναι δεν είμαι η "τέλεια" μάνα.Ναι δεν έχω τα "τέλεια" παιδιά.Αυτό δεν σημαίνει πως τα αγαπώ λιγότερο από εσάς και πως δεν κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να τους εξασφαλίσει μια ευτυχισμένη ζωή.Ναι τους φωνάζω,ναι βάζω τιμωρίες,αυτό δεν σημαίνει πως δεν είμαι σωστή μαμά.Σημαίνει πως προσπαθώ να τους βάλω όρια που πρέπει να σέβονται γιατί στην αληθινή ζωή τα όρια θα είναι μεγαλύτερα.Ούτε σημαίνει πως δεν τα σέβομαι.Αν δεν τα σεβόμουν,απλά δεν θα ασχολούμουν μαζί τους.
Εχω καθαρή την συνείδηση μου.Ξέρω πως κάνω ό,τι είναι δυνατόν για το καλύτερο τους και δεν δέχομαι κριτική από κανέναν για το θέμα αυτό.Θα κριθούμε όλοι εκ των υστέρων από τα ίδια μας τα παιδιά!

 ααααααααα.....
                και μην το παίρνεται προσωπικά!
                                   Γενικά μιλάω!!! 

Συμβουλή προς τις μητέρες...

Πήρα την απόφαση να γράψω αυτό το post,ελπίζοντας με την δική μου εμπειρία να βοηθήσω όσες μητέρες παρατήρησν κάτι ανάλογο στο παιδί τους,αλλά εμπιστεύονται λάθος ανθρώπους...
Οπως σας έχω ξαναπαεί,η μεγάλη μου κόρη ήταν πάντα ένα παιδί γκρινιάρικο και νευρικό.Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη με τίποτα και βαριέται το παραμικρό.Οταν ξεκίνησε το δημοτικό,άρχισαν μαζί του και τα προβλήματα.Κάθε φορά που καθόμασταν να διαβάσουμε,άρχιζαν τα κλάμματα και οι φωνές.Ηταν μόλις πρώτη δημοτικό κι όμως πολλές φορές διαβάζαμε εώς αργά για να καταφέρουμε να τελειώσουμε τα μαθήματά της.
Η ορθογραφία ήταν το αδύναμο σημείο της.Τα ορθογραφικά λάθη ήταν άπειρα.Εγραφε μια πρόταση πολλές φορές και κάθε φορά έκανε κι ένα καινούριο λάθος.Ξεχνούσε τόνους,τελείες και έγραφε την ίδια λέξη δυο και τρεις φορές σε μια πρόταση.Πήγαινα συνέχεια και ρωτούσα τη δασκάλα της,η οποία με διαβεβαίωνε πως ήταν πολύ καλή μαθήτρια,αλλά λίγο τεμπέλα.Κι εγώ καθησύχαζα,ίσως γιατί έτσι με βόλευε...
Οταν άρχισε να γράφει εκθέσεις,αυτές ήταν το πολύ δέκα σειρές,με πολλά ορθογραφικά και πολλές φορές δεν έβγαζες νόημα.κι εγώ πήγα και πάλι στη δασκάλα(άλλη αυτή τη φορά) για να πάρω και πάλι την απάντηση πως απλά ήταν τεμπέλα.Κι εγώ καθησύχαζα και πάλι(είπαμε,ίσως έτσι με βόλευε)Και την μάλωνα...και την μάλωνα γιατί δεν ήταν συγκεντρωμένη όταν έγραφε.Κι αυτή έκλαιγε...κι όσο αυτή έκλαιγε,τόσο εγώ φώναζα...
Εφτασε στην Πέμπτη δημοτικού και τα πράγματα ήταν τραγικά.Ενα παιδί σε κατάσταση πανικού και μια μάνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...και πάλι να παίρνω την ίδια απάντηση από τους δασκάλους "είναι τεμπέλα"...στο μυαλό μου όμως χτυπούσαν καμπανάκια πως κάτι δεν πήγαινε καλά..κάθε φορά που έγραφε τεστ στο σχολείο,εμείς την προηγούμενη μέρα ζούσαμε ένα δράμα στο σπίτι....κι έτσι στην έκτη δημοτικού,πήρα την απόφαση να το ψάξω λίγο καλύτερα...
Εκλεισα ραντευού στο κέντρο παιδοψυχικής υγιεινής του ΙΚΑ και πήγαμε για να δούμε τι γίνεται με τοθέμα.Θυμάμαι πως τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα όταν άκουσα την Κωνσταντίνα να λέει "θέλω,αλλά δεν μπορώ"...Εκεί,αφού μας είδε κάποιος ειδικός,με ρώτησε γιατί άργησα τόσο πολύ να πάω...του απάντησα αυτό που μου έλεγαν οι δάσκαλοι και μου είπε πως οι δάσκαλοι είναι εκπαιδευτικοί και όχι ειδικοί...
Επόμενο βήμα μας ήταν να κλείσουμε ραντεβού στο ΚΕΔΔΥ.Εκεί,αφού την εξέτασε παιδοψυχολόγος και ειδικός στις μαθησιακές δυσκολίες,μας είπε πως ηείχε ΔΥΣΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ...Μια μορφή μαθησιακής δυσκολίας που αν διαγνωστεί έγκαιρα μπορεί να βελτιωθεί κατά πολύ....
Τώρα πια είναι στο γυμνάσιο.Τα μαθήματα εξακολουθούν να μας ζορίζουν πολύ,αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρουμε τον λόγο.Περιμένουμε να μας ειδοποιήσουν και πάλι από το ΚΕΔΔΥ για επανεξέταση και να μας δώσουν αν χρειαστεί χαρτί για απαλλαγή από τις γραπτές εξετάσεις και να εξεταστεί μόνο προφορικά...Τώρα διαβάζοντας αυτά που γράφει,απλά γελάω και προσπαθώ να τις εξηγήσω τα λάθη της...βέβαια άργησα πολύ...
Γι'αυτό μανούλες,αν παρατηρήσετε κάτι που σας κάνει εντύπωση στο παιδί σας,όσο μικρό και να είναι,ψάξτε το λίγο καλύτερα.Για να μην ταλαιπωρηθήτε κι εσείς όπως ταλαιπωρήθηκα εγώ και η Κωνσταντίνα...

Προβληματισμοί μιας άνεργης μητέρας...

Εδώ και κοντά 4 μήνες είμαι άνεργη μετά από 14 χρόνια συνεχώμενης εργασίας...Σε μια περίοδο που ένοιωθα πως είχα φτάσει στα όρια μου και χρειαζόμουν επειγώντως να φύγω...
Ηρέμησα πολύ στο σπίτι.Οι στιγμές που μου έδωσαν τα παιδιά μου ήταν το φάρμακο μου.Είχαν στερηθεί την παρουσία μου και τώρα την αναπληρώνω με το παραπάνω.γιατί δουλειά ελπίζω πως κάποια μέρα θα βρω,αλλά τα παιδιά μου δεν θα ξαναγίνουν μικρά και γι'αυτό φροντίζω να παίρνω από αυτά όσο πιο πολλά πράγματα μπορώ.
οταν δούλευα έψαχνα να βρω λίγο χρόνο για μένα.Από το πρωί που ξυπνούσαμε έτρεχα ως το βράδυ.Ημουν κάτι σαν την Μαίρη Παναγιωταρά,μια εργαζόμενη μητέρα,μια καλή νοικοκυρά. Και τώρα απολαμβάνω την παρουσία των παιδιών μου.Το άρωμά τους,τις απορίες και τους προβληματισμούς τους,το μεγάλωμά τους...
Ποτέ δεν ήμουν η γυναίκα του σπιτιού και ούτε φυσικά σκοπεύω να γίνω.Θέλω να πιάσω δουλειά,από την μια για να αισθάνομαι ότι κάτι προσφέρω και από την άλλη,και αυτό είναι το σημαντικότερο,για να διατηρίσω ανέπαφη τη ζωή των παιδιών μου.
Δυστυχώς,όπως οι περισσότεροι γνωρίζεται,τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.Προσπαθούν να μας κάνουν ζωντανούς-νεκρούς,ανθρώπους άβουλους και αναίσθητους σαν αυτούς.Κοιτάξτε γύρω σας,πόσοι άνθρωποι χαμογελάνε;Λες και μας νάρκωσαν.λες και δεν έχουμε τίποτα για να είμαστε ευτυχισμένοι.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!!!
Εχουμε πάρα πολλά.Πρώτα απ'όλα έχουμε την υγεία μας.Μετά έχουμε την οικογένειά μας και τα παιδιά μας και αν αυτό δεν είναι σπουδαίος λόγος για να είμαστε ευτυχισμένοι τότε ποιος είναι;Για σκεφτείτε λίγο,αξίζει να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και να παραδινόμαστε στο έλεος τους;
Ναι,είμαι μια άνεργη μητέρα,αλλά δεν εγκαταλείπω.Είμαι ζωντανή,έχω όνειρα και θα πολεμήσω γι'αυτα!Το χρωστάω στα παιδιά μου.Το χρωστάω σε μένα.Το χρωστάω σε σας!
Και μπορεί κάποιες φορές να με παίρνει από κάτω,αλλά αρκεί μια ματιά στα κοριτσάκια μου για να πάρω δύναμη και να σηκωθώ.Δεν θα τους αφήσω να με καταστρέψουν όπως κατάστρεψαν την χώρα μας!!!

Σχέση μητέρας-κόρης

Η πιο σημαντική σχέση στη ζωή μου είναι αυτή με τις κόρες μου!Μια σχέση αγάπης και λατρείας που προσπαθώ όσο μπορώ να την εξελίσσω και να την βελτιώνω.
Ανάμεσα στη μητέρα και στην κόρη της υπάρχει ένας ισχυρός δεσμός που τις κρατάει ενωμένες μέχρι το τέλος,παρά τις πολλές φάσεις και εντάσεις που υπάρχουν...
Ετσι λοιπόν,η δική μου σχέση με την μεγάλη μου κόρη,είναι στην φάσει που οι εντάσεις είναι καθημερινές.Βλέπεται μπαίνει στην εφηβεία και ξαφνικά ό,τι κι αν πω είναι λόγος για καβγά, ό,τι κι αν κάνω είναι λάθος... Κταλαβαίνω πως είναι μια δύσκολη περίοδος και πρέπει να κάνω υπομονή,αλλά το να συνυπάρχεις με μια έφηβη δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο...
Πάντα υπήρχε μια ένταση μεταξύ μας και σίγουρα την πιο μεγάλη ευθύνη γι'αυτό την έχω εγώ.Εκανα το λάθος που κάνουν αρκετές μητέρες...είδα την σχέση μας ανταγωνιστικά...προσπαθούσα να της δείξω πως εγώ είμαι η αρχηγός και έπρεπε να μ'ακούει...και κάπου εκεί φαίνεται πως έχασα το παιχνίδιγιατί σταμάτησα ν'ακούω εγώ εκείνη...
Ηταν πάντα ένα πολύ δύσκολο παιδί,με νεύρα και με γκρίνια και αυτό με κούρασεπολύ...και δυστυχώς της το έδειξα...ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ!!!
Τώρα προσπαθώ από την αρχή να το διοεθώσω και ελπίζω να μην είναι αργά!Θέλω να της δείξω πως είμαι εδώ γι'αυτήν,πως μπορεί να μ'εμπιστευτεί,πως το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να είναι ευτυχισμένη!
Και όπως είπε και ο Oscar Wilde "τα παιδιά αρχικά αγαπούν τους γονείς τους.Μεγαλώνοντας τους κρίνουν και κάποιοες φορές τους συγχωρούν"!!!
Ελπίζω να με συγχωρέσει...

Θα είμαι πάντα εδώ για σένα κοριτσάκι μου,στα καλά και στα άσχημα,έτοιμη να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω πόσο πολύ σ.αγαπάω...

τα παιδιά μας!

Αυτές τις μέρες,μιας κι έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο,άρχισα να ξαναδιαβάζω ένα βιβλίο που έχω με τίτλο "Γονείς και παιδιά,ζήτηημα επικοινωνίας".Γράφει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα μέσα,που για αλλη μια φορά με έβαλαν σε σκέψεις...
Σε κάποιο σημείο λέει "πρέπει να μάθεις ν'ακούς τα παιδιά,έτσι ώστε κι εκείνα να θελήσουν να σου μιλήσουν".Πόσο δίκιο έχει.Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου όταν μου μιλάνε τα παιδιά,απλά να κουνάω το κεφάλι μου ενώ το μυαλό μου είναι αλλού.Άλλες φορές είμαι τόσο κουρασμένη που απλά τους λέω ότι δεν θέλω ν'ακούσω τίποτα...Ένα πράγμα όμως κατάλαβα,οι φωνές φεν βοηθούν σε τίποτα,απλά κάνουν το παιδί ν'αντιδρά και να μην συνεργάζεται!
Δυστυχώς στις μέρες μας οι περισσότεροι γονείς δεν αφιερώνουμε αρκετό χρόνο στα παιδιά μας,όχι επειδή δεν θέλουμε,αλλά επειδή οι καταστάσεις δεν μας το επιτρέπουν.Πρέπει όμως να βρούμε χρόνο για αυτά,χρόνο ουσιαστικό και ποιοτικό!
Δεν είναι εύκολο το να είσαι γονιός.Είναι κάτι που μαθαίνεται προχωρώντας.Είναι αυτό που σε κάνει να δίνεις περισσότερα από όσο είχες φανταστεί πως θα μπορούσες να δώσεις σε έναν άνθρωπο.Είναι αυτό που σε κάνει να νοιώθεις απίστευτη αγάπη και στοργή,αυτό που σε γαληνεύει!Το να είσαι γονιός είναι μια τεράστια ευθύνη,είναι όμως και η μεγαλύτερη μορφή ευτυχίας!
Όλοι οι γονείς ανησυχούμε για το αν θα καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε σωστά στο δύσκολο αυτό έργο.Μπορούμε!Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε εκεί για τα παιδιά μας,να επικοινωνούμε μαζί τους,να τους δείχνουμε το δρόμο,χωρίς όμως να τους στερούμε το δικαίωμα της επιλογής!Να τα αφήνουμε να εκφράζονται,να τα συμβουλεύουμε χωρίς να τα κρίνουμε.Και το σημαντικότερο,να αφιερώνουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε!
Πριν από 12 χρόνια,η ζωή μου άλλαξε με την γέννηση της Κωνσταντίνας μου..Και πριν 6 χρόνια ο Θεός με αξίωσε να ξαναζήσω το θαύμα της μητρότητας.Και από τότε έχει γίνει σκοπός της ύπαρξης μου η ευτυχία αυτών των παιδιών!Δεν ξέρω αν το καταφέρνω,αλλά κάθε μέρα παλεύω για να το πετύχω!Ξέρω ότι πραγματικά προσπαθώ να μην τους λείψει τίποτα.Πως αυτά μου δίνουν δύναμη και κουράγιο ν'αρχίσω την μέρα μου.Πως χάρη σ'αυτά ονειρεύομαι!
Σίγουρα δεν είμαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου,αλλά αγωνίζομαι κάθε μέρα να γίνω και ελπίζω κάποια στιγμή να τα καταφέρω!...

Είναι δύσκολο να είσαι μαμά!

Η κούραση,σωματική και ψυχολογική,με έχει φέρει στα όρια μου!Και η σωματική παλεύεται,με την ψυχολογική όμως τι γίνεται;Πόσο κρατάει άραγε η κρίση εφηβείας;Δεν ξέρω...τελευταία έχω αρχίσει να αμφισβητώ τον εαυτό μου!
Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό...αρχίζω να φοβάμαι...χάνω τον έλεγχο...δεν ξέρω τι να κάνω και τι να πω πια!
Μήπως εγώ τα βλέπω όλα μαύρα;δεν ξέρω πια...το μόνο που ξέρω είναι πως βαρέθηκα να κλαίω τα βράδια που όλοι κοιμούνται!Βαρέθηκα να σκέφτομαι...κουράστηκα!Είναι πολύ δύσκολο να μην ξερεις τι να κάνεις με το ίδιο σου το παιδί!Είναι πολύ ψυχοφθόρο!Μήπως φταίω εγώ;Μήπως δεν είμαι και τόσο σωστή μάνα;
Τι μπορώ να κάνω για να διορθώσω την κατάσταση;Τι πρέπει να πω για να ηρεμήσουμε;Οσες φορές προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που την απασχολεί μου ζητάει συγνώμη.Μα εγώ δεν είναι η συγνώμη της που ζητάω!Θέλω πίσω το κοριτσάκι μου!Δεν φαντάζεστε πόσο μου λείπει!
Οταν είμαστε οι δυο μας όλα είναι τελείως διαφορετικάΟταν όμως βρισκόμαστε όλοι μαζί η ζήλεια της για την μικρή βγαίνει στην επιφάνεια...Ισως και αυτό να είναι η αιτία...
Νοιώθω να βουλιάζω...νοιώθω απογοητευμένη...νοιώθω φοβισμένη!Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ κάποια λύση.Πρέπει να βρω μια λύση!Θέλω να φωνάξω "βοήθεια" αλλά νομίζω πως δεν θα μ'ακούσει κανείς...
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι μαμά!Δεν θα το άλλαζα όμως με τίποτα!Εχω πίστη και ελπίζω πως θα το ξεπεράσουμε...απλά θέλει λίγο χρόνο...

Αρκει να με αφήσεις!

Παρακολουθώντας την εκπομπή "νταντά πρώτων βοηθειών" αναρωτήθηκα πως καταφέρνουν να αλλάζουν τόσο σύντομα τη συμπεριφορά των παιδιών τους!Εγώ ό,τι κι αν κάνω έχει το αντίθετο αποτέλεσμα!
Προσπαθώ ν'αντιμετωπίζω τις καταστάσεις με ηρεμία αλλά μάταια!Κι όταν βγαίνω εκτός εαυτού(τελευταία γίνεται συχνά αυτό)τότε το σπίτι θυμίζει πεδίο μάχης.Από την μια η Κωνσταντίνα με σύμμαχο τον μπαμπά και από την άλλη εγώ.Και ο χαμένος είμαι πάντα εγώ...
Αυτό το παιδί κάνει ό,τι μπορεί να με φέρνει στα όρια μου...Μάλλον αυτός είναι ο τρόπος της να τραβήξει την προσοχή μου.Εχει υψώσει έναν τοίχο ανάμεσα μας που μου φαίνεται ακατόρθωτο να γκρεμίσω...
Αισθάνομαι πως ό,τι κάνω μαζί της είναιλάθος,ό,τι κι αν πω νοιώθει πως είναι εναντίον της...Ναι,είναι ακόμα παιδί,αλλά κι εγώ είμαι άνθρωπος με αντοχές που εξαντλούνται!Θα μου πείτε"εσύ επέλεξες να γίνεις μάνα".Ναι,ήταν επίλογή μου και δεν πρόκειται να μετανοιώσω ποτέ γι'αυτό,απλά έρχονται ώρες που νοιώθω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο!
Το να είμαι μαμά με γεμίζει,με ολοκληρώνει,αλλά έχει και τις δυσκολίες του και τελευταία είναι πολλές!Αραγε έτσι ήμουν κι εγώ;Αν ναι,τότε οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη στη μητέρα μου.Τώρα την καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ!
Το άσχημο είναι ότι νοιώθω λίγο προκατελημένη με την Κωνσταντίνα.Επειδή ξέρω ή μάλλον φαντάζομαι πως θα αντιδράσει είμαι πάντα έτοιμη για καυγά!Μου λέει πως πάντα τα βάζω μαζί της και τώρα που το σκέφτομαι έχει απόλυτο δίκαιο!
Σήμερα το μεσημέρι ξαπλώσαμε στο κρεβάτι και παίξαμε αγκλιές και γαργαλητό.Κι ήταν τόσο όμορφα!Αισθάνθηκα πως μπορεί όλα ν'αλλάξουν αρκεί να κάνω λίγη υπομονή!Το κοριτσάκι μου περνάει μια δύσκολη φάση και πρέπει να της σταθώ όποιο κι αν είναι το τίμημα!
Ξέρω πως τελευταία γράφω πολύ γι'αυτήν και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω μαζί της,αλλά αν δεν το βγάλω από μέσα μου θα τρελλαθώ.Ισως τα διαβάσει κα΄ποιος που έχει περάσει κάτι ανάλογο και με βοηθήσει,με συμβουλέψει...
Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θέλω με τίποτα να χάσω την σχέση μου με την κόρη μου!Δεν θα το αφήσω να μας νικήσει!Μπορεί έτσι να είναι η εφηβεία αλλά εγώ είμαι η μαμά της και θα την βοηθήσω να την περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται!
Κοριτσάκι μου είμαι εδώ για σένα και θα είμαι για πάντα!Αρκεί να με αφήσεις!!!

Οι πιο σημαντικές στάσεις της ζωής μου!

Μόνη στο σπίτι εγώ και οι σκέψεις μου...και είναι τόσες πολλές!ξεφύλλιζα τα άλμπουν με τις φωτογραφίες και σταμάτησα για μερικά λεπτ'α στις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου...
στάση πρώτη,ο γάμος μου...

πριν 13 χρόνια!Μου φαίνεται σαν χτες που ανέβαινα τα σκαλιά της εκκλησίας για να ενώσω την ζωή μου με τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια,στα καλά και στα κακά!Μόλις 21 χρονών και η ζωή μου είχε δείξει τον δρόμο στην ευτυχία!
Στάση δεύτερη

26 Ιουλίου 2000.Η γέννηση της Κωνσταντίνας μου.Το πρώτο μου θαύμα και η αρχή της ζωής!Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή η κοπέλα που βρίσκεται σήμερα σπίτι μου είναι δικό μου δημιούργημα.Το κοριτσάκι μου μεγάλωσε και παρόλο που τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ,κάθε μέρα την αγαπάω και πιο πολύ!
Στάση τρίτη...

11 Φεβρουαρίου 2006.Η γέννηση της Στέλλας και η ολοκλήρωση μου σαν άνθρωπος!Η ζωή μου απέκτησε νόημα.να υπάρχω γι'αυτ'ες,να φροντίζω για την ευτυχία τους!Αυτές σίγουρα φροντίζουν για την δική μου απλά με το να υπάρχουν στην ζωή μου!
Ελπίζω και εύχομαι να έχω πολλές στάσεις ακόμα να θυμάμαι όταν γεράσω...

Εξω βρέχει πολύ.Αυτός ο καιρός με μελαγχολεί πολύ....ακούω τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν και το μυαλό μου ταξιδεύει...
Σκέφτομαι τι νοιώθουν τα παιδιά όταν σε κοιτούν στα μάτια...όταν μαλώνω την Κωνσταντίνα με κοιτάει με ένα βλέμμα που νομίζω ότι εκείνη την στιγμή με μισεί!Και είναι τόσο άσχημαο και βαρύ αυτό το συναίσθημα!Καταλαβαίνει άραγε πως όλα γίνονται για το καλό τους/Θα μου πείτε εγώ το καταλάβαινα όταν με μάλωνε η δική μου μαμά;Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όχι...ένοιωθα κι εγώ πως ότι κι αν έκανα ήταν ένας λόγος να μου την πει...Αχ βρε μαμά πόσο σε νοιώθω τώρα που περνάω τα ίδια!!!Να 'μαι τώρα στη θέση σου να έχω αναλάβει την πιο δύσκολη αποστολή μου στη ζωή...να μεγαλώσω δυο πλάσματα και να τα κάνω σωστούς άνθρωπους!
Αναγκάζομαι να λείπω πολλές ώρες από το σπίτι για να μπορώ να τους προσφέρω όσα χρειάζονται.Τα παιδιά σ'αυτήν την ηλικία έχουν πολλές απαιτήσεις.Κυρίως η Κωνσταντίνα με τα φροντηστήρια και την ανάπτυξή της.Αυτό το παιδί κάθε μέρα αλλάζει!Δεν έγινε καλά καλά 12 και έχει φτάσει ήδη το 1,50μ και το νούμερο του παπουτσιού της είναι 38!Σε λίγο θα φοράει τα ρούχα μου!
Ετσι δουλεύω αρκετά για να μην τους λείψει τίποτα.Το τίμημα όμως είναι πολύ ακριβό και το πληρώνω κάθε μέρα!Τα βλέπω στις 7 το πρωί και μετά στις 22.00 που γυρίζω σπίτι.Και χάνω πολλές στιγμές από την ζωή τους,από την ζωή μου!Στιγμές που ζεις μόνο μια φορά και τις θυμάσαι για πάντα!
Δεν λέω πως μου λείπουν οι μέρες που δεν δούλευα,λέω πως μου λείπουν οι μέρες που δεν είμαι δίπλα τους!Που δεν ρουφώ την ανάσα τους,το άρωμα τους...τι να πρωτοκάνω την λίγη ώρα που είμαστε μαζί;Σήμερα η Στέλλα με ρώτησε πότε θα πάρω άδεια να είμαστε μαζί.Τι να πεις σε ένα παιδί 5 1/2 χρονών που απλά ζητάει την μαμά του;Με γεμίζουν οι ενοχές...νοιώθω πως δεν κάνω αρκετά για αυτά και πως θα μπορούσα να δώσω παραπάνω.Θα μπορούσα όμως;Τα βλέπω που κοιμούνται ήρεμα.Τα μικρά μου αγγελούδια...πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτά;ΑΔΕΙΑ!!!Καλό σας ύπνο αγάπες μου...η μαμά είναι εδώ,πάντα δίπλα σας,να σας αγαπάει,να σας αγκαλιάζει,να σκουπίζει το δάκρυ σας...