Τι έμαθα στα 38 μου χρόνια...

Μεγάλη γιορτή σήμερα!Τι?Δεν ξέρετε τι γιορτάζουμε?Μα την γέννηση μου φυσικά!Σαν σήμερα,πριν από 38 χρόνια ήρθα στον κόσμο και φυσικά τον έκανα πιο φωτεινό!(Εντάξει,ψωνάρα λέμε!)

Ο καθένας είναι λένε όσο αισθάνεται κι εγώ νοιώθω σαν 15χρονο κοριτσάκι που έχει την ζωή μπροστά του!38 χρόνια γεμάτα στιγμές,στιγμές χαράς,στιγμές λύπης,στιγμές απογοήτευσης,στιγμές αισιοδοξίας...οι μικρές μου στιγμές!

Στιγμές που μου έδωσαν τα μικρά μου θαυματάκια,οι κόρες μου,στιγμές που μου χάρισε ο άνθρωπος μου,στιγμές που με γέμισαν οι φίλοι μου!

Τι έμαθα λοιπόν σε αυτά τα 38 χρόνια;

• Δεν μπορείς να ευχαριστήσεις τους πάντες,για αυτό κοίτα να ευχαριστήσεις τον εαυτό σου!
• Μην λες "για πάντα"..πες "για όσο αντέξω"
• Να χαμογελάς γιατί το χαμόγελο είναι μεταδοτικό!
• Να εκτιμάς αυτά που έχεις γιατί κάποιοι παλεύουν για τα αυτονόητα...
• Να μην υπόσχεσαι πράγματα που δεν μπορείς να τηρήσεις...
• Να αγαπάς με όλο σου το είναι!
• η ευτυχία είναι στιγμές,για αυτό κοίτα να τις απολαύσεις!
• Να μην μετανιώσεις για όσα έκανες,έπαθες κι έμαθες!
• όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από την ζωή σου,σου έδωσαν και κάτι...κοίτα να κρατήσεις τα θετικά..
• Τα μεγάλα λόγια είναι για αυτούς που ξέρουν μόνο να μιλούν...
• Το πιο σημαντικό πράγμα μετά την αγάπη,είναι η φιλία,για αυτό φρόντισε να είσαι αληθινός φίλος!
• πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα έχουν να πουν κάτι κακό για σένα,στο χέρι σου είναι αν θα το αφήσεις να σε επηρεάζει..
• είναι λογικό να μην αρέσεις σε όλους.Δεν είσαι σοκολάτα!
• Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα σε σχολιάζουν.Το θέμα είναι να μην δίνεις σημασία.
• Μάθε να ακούς την γνώμη των άλλων,αλλά όχι να σε καθοδηγούν(αν και αυτό θα σε κάνει να χάσεις "φίλους".
• οικογένεια δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν το ίδιο αίμα με εσένα...
• να ονειρεύεσαι!
• Η ζωή είναι μικρή,κοίτα να την ζήσεις!

                  

Μπαίνω στα 39 λοιπόν!Και νοιώθω τόσο γεμάτη και τόσο ευτυχισμένη!Τα καλύτερα έρχονται κι εγώ θα είμαι εδώ για να τα ζήσω!Γιατί,όπως ξέρετε,η ευτυχία είναι στιγμές,οι μικρές μου στιγμές!

ποια είμαι

Με λένε Βάσω Σταύρου,και είμαι 27....εντάξει.... 32...καλά καλέ...μην φωνάζετε...42...Μένω στην Θεσσαλονίκη,την πιο όμορφη κατά την γνώμη μου πόλη!

Ενθουσιάζομαι εύκολα και πολλές φορές σπάω τα μούτρα μου όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται...τελευταία όμως το έχω διορθώσει αυτό και είμαι πιο  επιφυλακτική με όλους και με όλα.Την πάτησα αρκετές φορές και το πήρα το μάθημά μου...

Δεν μου αρέσει η υποκρισία.Θα σου πω στα ίσια αυτό που σκέφτομαι,ακόμα κι αν σε πληγώσω.Το προτιμώ όμως από το να το παίζω δήθεν απλά για να με συμπαθήσεις.Είμαι αληθινή και πολλές φορές κατηγορήθηκα για υποκρισία.Φαίνεται πως η ειλικρίνεια είναι κάτι που θεωρούν από σπάνιο ως απίθανο στις μέρες μας..

 Είμαι πολύ νευρικό άτομο.Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο ελάττωμά μου.Είμαι καλή,αλλά αν μου πατήσεις τον κάλο,τότε τρέξε να κρυφτείς!Είναι σαν να ξυπνάει το τέρας που κρύβεται μέσα μου κι είναι έτοιμο να γκρεμίσει τα πάντα.Και πολλές φορές,πάνω στα νεύρα μου,λέω και κάνω πράγματα για τα οποία μετανιώνω μετά.Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αλλάξω και μάλιστα σύντομα...

Είμαι πολύ καλή σαν φίλη. Όταν κάποιο άτομο κερδίσει την εμπιστοσύνη μου και την καρδιά μου,εγώ είμαι δίπλα του 24 ώρες το 24ωρο. Έτοιμη να το ακούσω,να του συμπαρασταθώ,να γελάσω μαζί του,ακόμα και να κλάψω αν χρειαστεί.Και μπορεί να έχω πολλούς φίλους με την γενική έννοια του όρου,αλλά οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι και αυτοί ξέρουν πολύ καλά το πια είμαι και τι είμαι πρόθυμη να κάνω για αυτούς!

Ακούω όλων των ειδών τη μουσική,με ιδιαίτερη αδυναμία στον Βασίλη.Από μικρή ακούω τα τραγούδια του και έχουν γίνει η συντροφιά μου κάθε μέρα.Και δεν εννοώ τον Καρρά,έτσι?Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική.

Κάνω τα πάντα για την οικογένειά μου.Ιδίως για τα παιδιά μου.Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι αυτονόητο.Για κοιτάξτε γύρω σας όσα συμβαίνουν και μετά πείτε μου...η οικογένεια είναι πάνω από όλα για μένα.Αρκεί βέβαια να περνάς καλά μέσα σε αυτήν.Κι ακόμα κι αν έχεις προβλήματα,αν πραγματικά θέλεις,αγωνίζεσαι για αυτήν.
Έχω δυο μεγάλες αδυναμίες.Τα δύο μικρά μου θαύματα,τα κοριτσάκια μου.Αυτές που μου δίνουν ζωή,δύναμη κι ελπίδα.Και η αγάπη μου για εκείνες μεγαλώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο.Και όπως αυτές γεμίζουν την ζωή μου με όμορφες στιγμές,έτσι κι εγώ είμαι δίπλα τους για να τις προστατεύω,αλλά κυρίως να τις αγαπώ!

 Είμαι πολύ πιστή.Σε όλους τους τομείς.Οικογένεια και φίλους.Μισώ την απιστία και την προδοσία.Αν αισθανθώ ότι δεν νοιώθω καλά με το άτομο που έχω απέναντί μου,πρώτα θα φύγω και ύστερα θα αρχίσω καινούρια σελίδα.Και έχω την απαίτηση να κάνει κι ο άλλος το ίδιο!

Δούλευα για σχεδόν 18 χρόνια πωλήτρια.Εδώ κι ένα χρόνο έκανα την ανατροπή.Άλλαξα κλάδο εργασίας και μέχρι στιγμής είμαι πολύ ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή μου!

Βέβαια, σαν άνθρωπος,κάνω λάθη,για τα οποία μετανιώνω,ζητάω συγνώμη,αλλά πλέον δεν παρακαλάω κανέναν.Όποιος θέλει,ξέρει που θα με βρει.Όποιος πάλι δεν θέλει,δεν πειράζει...καλή καρδιά και να είναι ευτυχισμένος...

Έχω αλλάξει σαν άνθρωπος,προς το καλύτερο θεωρώ,και προσπαθώ να περνάω όσο μπορώ καλύτερα.

Με λίγα λόγια,αυτή είμαι,γυναίκα,μητέρα,σύζυγος,εργαζόμενη,blogger και χαίρομαι που κάθε μέρα έχω την ευκαιρία να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους μέσα από εδώ!

Οι "μικρές μου στιγμές" γεννήθηκαν μετά από προτροπή μιας παλιάς φίλης και την ευχαριστώ για αυτό!Γιατί μέσα εδώ μπορώ και γράφω για τις μικρές αλλά συγχρόνως τόσο μεγάλες στιγμές μου,τις σκέψεις μου,τους προβληματισμούς μου..

Αυτή λοιπόν είμαι εγώ,ένα κομμάτι από εμένα για όσους θα ήθελαν να με γνωρίσουν λιγάκι καλύτερα!

Καλώς ήρθατε στις ¨μικρές μου στιγμές"

Happy bithday to me!

 Έχω καιρό να γράψω.Λίγο η δουλειά,λίγο το τρέξιμο της καθημερινότητας.Ευκαιρία λοιπόν σήμερα για ανάρτηση!

 Σήμερα δεν είναι μια τυχαία μέρα.13/11...ξημερώνουν τα γενέθλιά μου.Σαν σήμερα,πριν από 19....καλά...20....μην γελάς...24.....άντε... 37 χρόνια,γεννήθηκα.37 χρόνια!Πότε πέρασαν στα αλήθειά;Σαν χτες θυμάμαι που καθόμουν στο θρανίο και σκαρφιζόμουν πλάκες με τους συμμαθητές μου...Λένε πως ο καθένας είναι όσο αισθάνεται...εγώ λοιπόν,αισθάνομαι 18!

 Η χρονιά που πέρασε δεν ήταν και από τις πιο εύκολες...πέρασε όμως και σήμερα,μπορώ να πω πως είμαι ευτυχισμένη και πιο συνειδητοποιημένη από ποτέ!

 Υπήρξαν πολλές αλλαγές στη ζωή μου,ευτυχώς όλες προς το καλύτερο!Άλλαξα δουλειά κι εδώ και σχεδόν 5 μήνες,δεν περνάει από το μυαλό μου η σκέψη "ωχ...πώς θα πάω και σήμερα..."Μετά από 18 χρόνια,επιτέλους εργάζομαι κάπου που περνάω καλά και μου αρέσει!

 Έσβησα ανθρώπους από την ζωή μου που αποδείχτηκαν ότι δεν άξιζαν να υπάρχουν σε αυτήν.Κυρίως γιατί είχαν μάθει πως πρέπει να συμφωνείς μαζί τους για να είσαι καλός.Αλλά ξύπνησα!Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

 Είδα το ποιοι πραγματικά αξίζουν να είναι εδώ και χαίρομαι που μπορεί να είναι λίγοι,αλλά είναι οι καλύτεροι!

                                             

  Σήμερα,στα 37 μου χρόνια(είδες;λέω την πραγματική μου ηλικία που φαγώθηκες) νοιώθω γεμάτη από ευτυχία!Κι αυτό το χρωστάω στους δικούς μου ανθρώπους,στις δυο υπέροχες κόρες μου,που κάθε μέρα φροντίζουν να μου δίνουν λόγους να χαμογελώ!

 Στον Δημήτρη,που εδώ και 19 χρόνια είναι δίπλα μου και μαζί ξεπερνάμε τις δυσκολίες τις καθημερινότητας!

 Στους φίλους μου,που είναι εδώ χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα!

   

   Μου εύχομαι λοιπόν χρόνια πολλά με υγεία κι ευτυχία κι όλα τα άλλα έρχονται!

36 λοιπόν!

  Ο μήνας των σκορπιών κι εγώ δεν θα μπορούσα να λείπω!

  Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου.Κλείνω τα 36!πωπω!Πότε πέρασαν τα χρόνια?Σήμερα γιορτάζω κι εγώ θα 'επρεπε να είμαι χαρούμενη...είμαι όμως?

  Πέρασα πολλά τον τελευταίο χρόνο,δοκιμάστηκα,χάρηκα,έκλαψα,απογοητεύτηκα,ονειρεύτηκα...βλέπετε είναι κάποιες φορές που οι νοιώθεις τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν.Καταφέρνεις όμως να βρεις τις αντοχές και να ξεκινήσεις από την αρχή.Κι αυτό προσπαθώ να κάνω.

  Έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου και προσπαθώ να το κερδίσω πίσω.Προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα ξεχωριστά.Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μου διαπιστώνω ότι

• στα 36 μου,έχω την ευλογία να έχω δυο υπέροχες κόρες που λατρεύω!
• έχω την χαρά να διαθέτω εκπληκτικές φιλίες,που αν και δοκιμάζονται,θέλω να πιστεύω πως θα τα καταφέρουν!
• Η περιπέτεια που πέρασα το καλοκαίρι,με έκανε να συνειδητοποιήσω πολλά πράγματα!
• έχω την υγεία μου.!
• είμαι από τους τυχερούς πλέον,που έχουν δουλειά!
• έχω κοντά μου ανθρώπους που με αγαπούν και με εκτιμούν για αυτό που είμαι!

   36 λοιπόν και για αυτή τη χρόνια θέτω νέους στόχους

     

• να ζω την στιγμή!
• να γελάω περισσότερο!
• να ονειρεύομαι περισσότερο!
• να γράφω περισσότερο!
• να σκέφτομαι περισσότερο!
• να αγαπάω περισσότερο!
• να γκρινιάζω λιγότερο!

  για να δούμε αν θα πραγματοποιήσω τους στόχους μου...

         

2 χρόνια bloging

Σήμερα έχω γενέθλια,όχι εγώ δηλαδή,αλλά αυτό εδώ το blog.Το μέρος που μοιράζομαι τις σκέψεις μου και τις μικρές μου στιγμές μαζί σας.


 Πάντα μου άρεσε να γράφω.μικρή έγραφα ποιήματα και είχα την τύχη κάποια από αυτά να δημοσιευτούν και στο περιοδικό "μαθητής" που κυκλοφορούσε τότε.Με θυμάμαι πάντα με ένα χαρτί κι ένα μολύβι να γράφω με τις ώρες...δυστυχώς από τις πολλές μετακομίσεις χάθηκαν όλα...

  Το πώς ξεκίνησα αυτό εδώ το blog το έχω πει αρκετές φορές.Αλλά πάντα θα το λέω και θα το ξαναλέω.Το χρωστάω στην αγαπημένη μου φίλη Ειρήνη.Η Ειρήνη έχει το δικό της blog "το μικρό μου blog"Μου έκανε την τιμή,να φιλοξενήσει εκεί καναδυό αναρτήσεις μου και τότε ήρθε η ιδέα "γιατί δεν κάνεις ένα δικό σου blog και να γράφεις όλα αυτά που σκέφτεσαι;"

 Αυτό ήταν!Η αρχή είχε γίνει.Το blog στήθηκε και η πρώτη επίσημη ανάρτηση,ήταν πια γεγονός!
καλή αρχή!

  Από εκείνη την μέρα,έχω γράψει πολύ...άλλες φορές για να αφηγηθώ τις όμορφες μικρές στιγμές μου με τις κόρες μου,άλλες για να γράψω τους προβληματισμούς μου.

  Γνώρισα πολλά άτομα εδώ μέσα,άτομα που ξεχωρίζουν με τα δικά τους blog.Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον καθένα ξεχωριστά,που με διαβάζετε,που σχολιάζετε τα ποστ μου!Εύχομαι αυτή η blogόσφαιρα να συνεχίσει να μεγαλώνει και να μοιράζόμαστε τις σκέψεις μας!

  Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ,στην κολλητή μου,στον άνθρωπο που με ώθησε στο να ξεκινήσω,στον άνθρωπο που είναι δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια με την αγάπη του.Ειρήνη μου,σε ευχαριστώ πολύ!

  Από μικρή μου άρεσε να γράφω.Στο δημοτικό έγραφα ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "μαθητής"στο γυμνάσιο έγραφα κείμενα και τα κρατούσα σαν ημερολόγιο.Δυστυχώς όμως όταν πλημμύρισαν οι αποθήκες μας όλα καταστράφηκαν...

  Για αρκετό διάστημα είχα εγκαταλείψει το γράψιμο,μέχρι που πριν 2 χρόνια περίπου,άρχισα να ξαναγράφω με την μορφή σημειώσεων στο fb.Τότε.η αγαπημένη μου φίλη,Ειρήνη,μου πρότεινε να της στέλνω κάποια κείμενα μου και να τα δημοσιεύει εκείνη στο blog της.Και αυτό έκανα για λίγο,μέχρι που με παρότρυνε να κάνω ένα δικό μου blog. Και το έκανα!

  Εχουν περάσει δυο χρόνια από τότε...και όποτε νοιώθω την ανάγκη,κλείνομαι εδώ,στο καταφύγιο μου και γράφω για τις μικρές μου στιγμές.Πριν λίγες μέρες λοιπό,πήρα ένα βραβείο,από την Ειρήνη,την δημιουργό του blog "το μικρό μου blog"Αισθάνθηκα πραγματικά πολύ συγκινημένη.Βραβείο?Για μένα?

 Τώρα είναι η σειρά μου να δώσω το βραβείο αλλού και να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις!

 1))Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας.

το είπα και παραπάνω.Η κολλητή μου,Ειρήνη.Και ομολογώ πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες ιδέες που μου έχει δώσει!

2)Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται.

εδώ γράφω για πράγματα που με απασχολούν,για σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου και για τις υπέροχες μικρές στιγμές που μου δίνουν οι κόρες μου!

3)Από πού βρίσκεται την έμπνευσή σας.

από παντού.Από τα παιδιά μου,από την καθημερινότητα,από τα διάφορα blog που διαβάζω στον κόσμο του internet!

 4)Σχεδιάζεται από πριν το περιεχόμενο του blog σας;

πολλές φορές,γράφω αυτά που σκέφτομαι σε ένα χαρτί και τα διαβάζω ξανά και ξανά μέχρι να καταλήξω στην τελική μορφή του κειμένου!

5)Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;

μιας και είμαι σχετικά καινούρια σε αυτό,ακόμα το ψάχνω.Ευτυχώς παίρνω ιδέες και γνώμες από την κολλητή μου και ελπίζω κάποια στιγμή,να φτάσω το blog μου σε ένα αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο!

6)Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας.

λόγω του περιορισμένου χρόνου και των υποχρεώσεων,όχι όσο θα ήθελα,αλλά που θα μου πάει?

7)Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;

το βράδυ,όταν όλοι κοιμούνται και γω απολαμβάνω την ηρεμία μου.Τότε μπαίνουν όλες οι σκέψεις μου πιο εύκολα σε σειρά!

8)Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;

νομίζω πως όποοιος διαβάζει το blog μου,ξέρει το ποια είμαι και το τι αισθάνομαι.Εδώ βγαίνει η αλήθεια που κρύβω μέσα μου και τίποτα παραπάνω!

9)Ποια είναι τα χόμπι σας.

επόμενη ερώτηση παρακαλώ!!!κάποτε είχα αρκετά...τώρα έχουν περιοριστεί στο διάβασμα και στο blog μου.Αν και το πιο ενδιαφέρον μου χόμπι,είναι οι στιγμές με τα παιδιά μου!!!

Και ήρθε η ώρα της απονομής.Συγχωρήστε με,γιατί το κάνω πρώτη φορά αυτό,αλλά σας υπόσχομαι την επόμενη να το κάνω καλύτερα!

1)στο ""το μικρό μου blog" της αγαπημένης μου Ειρήνης!

2)στο babisthouhgts που πραγματικά γράφει αυτά που θα μπορούσε να σκέφτεται ένα μωρό!

4)στο Μεγαλώνω,μεγαλώνεις,μεγαλώνει

5)στο μαμα και οχι μονο

6)στο ελληνίδα μάνα

7)στο two boys and hope

8)στο lolipop

9)στο the cookie cat 

10)στο   my blueprint

11)στο mommywiki 


αυτό λοιπόν το βραβειάκι είναι για εσάς!

είναι πραγματικά πολύ όμορφο να μοιράζεσαι πράγματα και σκέψεις μέσα από τον κόσμο του internet.
Αγαπημένοι-ες blogger έπεται και συνέχεια!

ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΚΟΥΡΕΛΙΑ!!!

Ε ναι λοιπόν.Πάλι κατάφερε να ωθήσει στα άκρα και να χάσω τον έλεγχο.Εχει τη δύναμη να το κάνει αυτό.Ισως γιατί εγώ της το επέτρεψα.Ισως γιατί δεν της έβαλα όρια όταν έπρεπε.Ισως γιατί την κακόμαθα...
πάντως κατάφερε να μου χαλάσει την ηρεμία...προσπαθώ να σκεφτώ τι λάθη έχω κάνει μαζί της,σίγουρα είναι πολλά.Την είχα σαν πριγκίπισσα και τώρα βλέπει να χάνει τον θρόνο της.Προσπαθεί να τον ξαναπάρει πίσω,αλλλά με λάθος τρόπο.Φταίω που δεν της έμαθα τον σωστό.
Καταλαβαίνω πως η εφηβεία είναι μια δύσκολη φάση,αλλά δεν αντέχω πια να την αντιμετωπίσω...όχι μ'αυτόν τον τρόπο...Νοιώθω λες και είμαι το κόκκινο πανί κι εκείνη ο ταύρος έτοιμος να μου επιτεθεί με κάθε ευκαιρία.Και τα χτυπήματα είναι βαθιά και πονάνε...
Αισθάνομαι πως δεν είμαι η μαμά που θα ήθελε να έχει...έτσι με κάνει να νοιώθω...λες και μ'εκδικείτε και με τιμωρεί για κάτι που έκανα.Και προσπαθώ να μάθω τι,αλλά μάταια.Αλλαξε πολύ,κυρίως μετά την γέννηση της μικρής και σ'αυτό σίγουρα φταίμε εμείς γιατί πέσαμε πάνω στη μικρή παραπάνω από όσο έπρεπε...
Και με τιμωρεί γι'αυτό...εμένα...μόνο εμένα...και νοιώθω απελπισμένη μην ξέροντας πια τι άλλο να κάνω.Είναι στιγμές που θέλω να ανοίξω την πόρτα και να φύγω όσο πιο μακρυά γίνεται.Αλλες πάλι,λέω πως θα το παλέψω.Πάντα όμως καταλήγουμε να είμαι εγώ η ένοχη...αυτή ξεσπάει και ηρεμεί κι εγώ μένω να γεμίζω το μυαλό μου με σκέψεις,σκέψεις που μου τρυπάνε τον εγκέφαλο...
Αραγε θα σταματήσει ποτέ αυτό ή θα συνεχίσουμε να απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ;Δεν το ξέρω...αυτό που ξέρω είναι πως κουράστικα να απολογούμε για τα πάντα...ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ...
Θα σκέφτεστε γιατί τα γράφω όλα αυτά.Τα γράφω γιατί έτσι ηρεμώ.Τα βγάζω από μέσα μου και νοιώθω πως το σφίξιμο που νοιώθω φεύγει,έστω και για λίγο.Ισως τα γράφω γιατί ελπίζω πως κάποια μαμά που το διαβάζει κι έχει περάσει κάτι ανάλογο,θα μου δώσει κουράγιο και συμβουλές για το πως θα το διορθώσω...

                             Μπορουν άραγε να φτι΄΄αξουν τα πράγματα ή είναι αργά;....

Κοιτάζω εδώ και ώρα την οθόνη του υπολογιστή και σκέφτομαι τι να γράψω.Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά,αλλά αυτές κάνουν τρελλούς κύκλους και μπερδεύονται...
Από μικρή έκανα όνειρα/Ονειρευόμουν μια ΄όμορφη ζωή,ευτυχισμένη,με μια οικογένεια όμορφη και παιδιά που θα λάτρευα.Κι αυτό εν μέρη το έχω καταφέρει.Λίγη προσπάθεια θέλει ακόμα κι όλα θα φτιάξουν...έτσι ελπίζω δηλαδή...

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω,δεν θα πρέπει να είμαι αχάριστη.Θα πρεπει να είμαι ευγώμων για αυτά που απέκτησα με μεγαλύτερο επίτευγμά μου τις κόρες μου.Ο,τι πιο σπουδαίο και σημαντικό έχω αυτή τη στιγμή στη ζωή μου.

Είναι κάποια πράγματα που ζητούν απαντήσεις.Τι έχω κάνει...πόσο άλλαξα...τι θα πρέπει να κάνω από εδώ και πέρα...αν θα τα καταφέρω...πόσο άντεξα στις δυσκολίες...Μία μία οι σκέψεις αρχίζουν να μπαίνουν σε μια σειρά....Τι έχω κάνει: χμ...έκανα πολλλά,κάποια σωστά πράγματα και κάποια λάθος.Εκανα μια οικογένεια που μέχρι στιγμής,αντέχει στις καθημερινές προκλήσεις της ζωής και τις ξεπερνάει παρά τα χτυπήματα που δέχεται.Πόσο άλλαξα: Αλλαξα πολύ,έγινα καλύτερος άνθρωπος,πιο δυνατός,πιο ευαίσθητος.Αλλαξα τις προτεραιότητές μου,άφησα στην άκρη εμένα για να δώσω σημασία σε κάτι πιο σημαντικό και ουσιώδης,στα παιδιά μου.Αυτά έγιναν ο κόσμος μου κι εγώ γυρίζω γύρω από αυτά.Αν θα τα καταφέρω: Αυτό πραγματικά δεν το γνωρίζω...ξέρω όμως όμως πως καθημερινά παλεύω γι'αυτό και ελπίζω να τα καταφέρω.
 Πόσο άντεξα:...άντεξα να βλέπω τα πράγματα να αλλάζουν,όχι πάντα προς το καλύτερο...άντεξα στα χτυπήματα που δέχτηκα,παρόλο που πολλές φορές στεκόμουν σαν σάκος του μποξ αδύναμος να αντιδράσει...τώρα που το σκέφτομαι,για να είμαι ακόμα εδώ,μάλλον άντεξα και θα συνεχίσω να αντέχω για πολύ ακόμα...
Μπορεί να μην περνάω την πιο τέλεια χρονιά μου,αλλά ψάχνω να βρω τον εαυτό μου που κάπου στον δρόμο με έχασα.Που πίστευα πως δεν μπορώ να βρω...χάρη όμως σε μια αγαπημένη μου φίλη(την εξομολόγο μου όπως την αποκαλώ) πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω να με βρω.Μου θύμησε τις δυνατότητες που έχω σαν άνθρωπος και που εγώ είχα ξεχάσει.Και την ευχαριστώ γι'αυτό.Την ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου που είναι εδώ δίπλα μου,παρ'όλη την απόσταση που μας χωρίζει,έτοιμη να με ακούσει,να με μαλώσει,να με συμβουλέψει.
Πρέπει να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου και να παλέψω για όλα όσα ονειρεύομαι και θέλω να αποκτήσω.Και κυρίως για να ηρεμήσω.Το χρωστάω στον εαυτό μου αυτό...
Είμαι η Βάσω και είμαι καλά...ή τουλάχιστον θα γίνω!!!

Λίγα λόγια για μένα

Με αφορμή τα χθεσινά μου γενέθλια(έκλεισα αισίως τα 35),αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για μένα. Ετσι για να μάθαιτε ποια είναι αυτή που γράφει στις "μικρές μου στιγμές".Ετσι θα με γνωρίσετε και όσοι δεν με ξέρετε.
Γεννήθηκα στις 13 Νοεμβρίου 1977 στη Θεσσαλονίκη,όπου μεγάλωσα και ζω μέχρι σήμερα.Από μικρή,είχα μέσα μου την επιθυμία να επικοινωνώ με τους ανθρώπους.Ηθελα πάντα να είμαι αληθινή και να λέω αυτά που σκέφτομαι χωρίς να υποκρίνομαι για να μην απογοητεύω κάποιους.
Το μεγάλο μου προταίρημα είναι το χιούμορ μου.Αυτό δεν με εγκαταλείπει ποτέ,όσο δύσκολα κι αν περνάω,ό,τι πρόβλημα κι αν έχω.Ισως γιατί αυτό είναι η ασπίδα που με προστατεύει από την μαυρίλα.
Το μεγάλο μου ελλάττωμα είναι τα νεύρα μου.Είμαι,δυστυχώς ,πολύ ευέξαπτη και αντιδρώ υπερβολικά σε απλά πράγματα.
Κάνω εύκολα γνωριμίες,αλλά δύσκολα δένομαι με κάποιο άτομο και το θεωρώ φίλο μου.Οταν όμως αυτό γίνει,τότε είμαι έτοιμη να κάνω τα πάντα γι'αυτόν.Οποια ώρα και να με χρειαστεί,ό,τι πρόβλημα κι αν έχει,εγώ θα είμαι δίπλα του να του σταθώ και να τον στηρίξω με τις επιλογές του.
Στη ζωή μου πέτυχα πολλά.Εκανα λάθη αρκετά και συνεχίζω να κάνω(ουδείς αλάνθαστος άλλωστε).Το μεγαλύτερο κατόρθωμά μου είναι οι κόρες μου.Δυο υπέροχα κορίτσια που γεμίζουν την καθημερινότητά μπου με στιγμές ευτυχίας(εντάξει,υπάρχουν και οι στιγμές τρέλλας,δεν λέω).Εχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που μ'αγαπάει και τον αγαπώ εδώ και σχεδόν 18 χρόνια και που παρ'όλα τα προβλήματα,καταφέρνουμε και επιβιώνουμε.
Στον ελεύθερο χρόνο μου(που είναι λίγος) μου αρέσει να διαβάζω βιβλία και να ακούω μουσική.Αυτές είναι οι δικές μου στιγμές χαλάρωσης.Προσπαθώ να χαμογελάω και να προχωράω μπροστά,αν και το ομολογώ πως τελυταία αυτό είναι λίγο δύσκολο...
Κάνω όνειρα για το μέλλον,κυρίως των παιδιών μου.αλλωστε αυτά είναι το παρόν και το μέλλον μου!Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι πως κάποια στιγμή θα μείνω μόνη μου,χωρίς ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίζουν και να με αγαπούν.Το ξέρω πως αυτό δεν θα γίνει,αλλά το σκέφτομαι συχνά.
Εχω την τύχη να έχω υπέροχες φίλες στη ζωή μου.Περνάω απίθανα μαζί τους και με κάποιες έχω τις πιο φιλοσοφικές συζητήσεις που μπορούσα να φανταστώ.Και αυτό με βοηθάει πολύ να παίρνω κάποιες αποφάσεις(ξέρεις εσύ,έτσι;)
Είμαι εργασιομανής.Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα κάθομαι όλη μέρα μέρα στο σπίτι και θα είμαι η "νοικοκυρούλα ".Το έκανα για 10 μήνες και κόντεψα να τρελλαθώ...
Από την μέρα που απέκτησα την πρώτη μου κόρη,έγινα άλλος άνθρωπος(ελπίζω καλύτερος).Αλλαξαν οι προτεραιότητές μου και τα θέλω μου.
Το blog μου το ξεκίνησα μετά από την παρότρυση μιας πολύ καλής φίλης που είχα την τιμή να φιλοξενήσει κάποιες σκέψεις μου στο δικό της blog.Κι από τότε,όποτε έχω την ανάγκη,γράφω αυτά που ζω και σκέφτομαι για να τα μοιραστώ μαζί σας.
Με λένε Βάσω και ευχαριστώ που με διαβάζετε!

Τον τελευταίο καιρό,έχω πολλά νεύρα και με το παραμικρό γίνομαι έξαλλη.Ξεσπαω στα παιδιά μου,στον άντρα μου...θέλω να φεύγω από το σπίτι,έστω και για λίγο...να μένω μόνη με τις σκέψεις μου...
Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι εδώ και 6 μήνες είμαι άνεργη και μένω στο σπίτι.Για 14 χρόνια είχα μάθει να δουλεύω και να εκτονώνω την ενέργειά μου εκεί και τώρα νοιώθω κάπως "άχρηστη"...
Ομολογώ πως θυμώνω με τον εαυτό μου που χάνω την ψυχραιμία μου και που αφήνω μικροκράγματα να με ρίχνουν ψυχολογικά...αισθάνομαι όμως πως λίγοι είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν αυτή τη στιγμήκαι πως έχω παραμελήσει τον εαυτό μου κάνοντας πράγματα για τους άλλους...Εχω χάσει την υπομονή και την αντοχή μου,αισθάνομαι κουρασμένη και απογοητευμένη από εμένα...
Σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να κρατηθούν οι ισορροπίες σε ένα σπίτι όταν υπάρχει το μεγάλο προβλημα της εποχής μας,η ανεργία.Και μπορεί στην αρχή να είναι όλα καλά μιας και περνάτε χρόνο μαζί,κάτι που είχατε να κάνετε καιρό,αλλά στην συνέχεια τα πράγματα αλλάζουνΓιατί δυστυχώς οι απαιτήσεις της ζωής συνεχώς αυξάνουν και το άγχος σε εγκλωβίζει,σε πνίγει...
Σήμερα όμως έχω πραγματικά πεισμώσει!Βαρέθηκα να είμαι ο σάκος του μποξ που όλοι ξεσπούν επάνω του!Είμαι πολύ πιο δυνατή και ήρθε η ώρα να αφήσω τον εγωισμό μου και να διορθώσω κάποια πράγματα!
Πρώτα από όλα,πρέπει να φτιάξω την σχέση με την μεγάλη μου κόρη.Πρέπει να την κάνω να καταλάβει πόσο πολύ την αγαπώ και πως δεν θα έκανα τίποτα για να την πληγώσω.Είναι ένα κορίτσι που μπαίνει στην εφηβεία και που με έχει βάλει στο μικροσκόπιο,προσπαθώντας ν'ανακαλύψει όλα μου τα ελλαττώματα! Κι εγώ,όπως πάντα, αντιδρώ τις περισσότερες φορές υπερβολικά...Πρέπει όμως νάλλάξω τρόπο και να την κάνω να καταλάβει πως είμαι δίπλα της κι όχι απέναντί της!

Μετά,σειρά έχει ο άντρας μου.Ολα αυτά που περάσαμε εδώ και 17 χρόνια,μας έχουν δέσει τόσο πολύ που είναι κρίμα ν'αφήνουμε μικροπράγματα να μας επιρρεάζουν και να μπαίνουν ανάμεσά μας!

 Υστερα είναι η μικρή...μ'αυτήν δεν έχω να διορθώσω κάτι...Απλά πρέπει να την βοηθήσω να έχει υπομονή στις δύσκολες φάσεις που περνάμε...

Και τέλος,πρέπει ν'αρχίσω ν'ασχολούμε λίγο και με μένα,κάτι που έχω αρχίσει να κάνω τελευταία.Βγαίνα με φίλες που με κάνουν να γελώ και να περνάω καλά.Εφτιαξα το blog μου για να βγάζω από μέσα μου αυτά που αισθάνομαι και τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου.Και έχω και κάτι να περιμένω!μια συναυλία που ούτε φανταζόμουν πως θα παρακολουθούσα και ένα θεότρελλο,ελπίζω,Σαββατοκύριακο με μει πολύ καλή φίλη!

 Ηρθε ο καιρός να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου!!!

      Είμαι δυνατή και θα τα καταφέρω!!! 

"ΣΥΓΝΩΜΗ"

"Συγνώμη",μια λέξη τόσο εύκολη,μα και τόσο δύσκολη συγχρώνως!Μια λέξη που την λέμε με το παραμικρό,αλλά όταν πρέπει πραγματικά να την πούμε,τότε το στόμα μας κλείνει...
Πόσες φορές δεν πληγώσαμε κάποιον και ενώ ξέραμε πως φταίμε,αρνηθήκαμε πεισματικά να ζητήσουμε συγνώμη;Η αλήθεια είναι πως όταν ζητάμε συγνώμη,δεν ζητάμε από τον άλλο να ξεχάσει.Του ζητάμε απλά να το αφήσει πίσω και να μας δώσει μια ευκαιρία να επανορθώσουμε.
Του δείχνουμε ότι πραγματικά μας ενδιαφέρει η σχέση μας μαζί του και πως αναγνωρίζουμε ότι κάναμε λάθοσ.Γιατί θα πρέπει να αφήνουμε τον εγωισμό μας να μας κρατάει πίσω;γιατί θα πρέπει το συγνώμη να είναι τόσο δύσκολο;Το λέει άλλωστε και το τραγούδι "sorry seems to be the hardest word"!!!
Οταν σκέφτομαι πόσα πράγματα έκανα λάθος,πόσα λόγια είπα που πλήγωσαν ανθρώπους που αγαπώ,πόσα συγνώμη δεν ζήτησα και μετάνοιωσα γι'αυτό...μπορεί να μην μπορώ να διορθώσω το παρελθόν,μπορώ όμως να φτιάξω το παρόν για να έχω μέλλον!
Κανείς δεν είναι τέλειος,πόσο μάλλον εγώ!Είμαι εγωίστρια και αυτό πολλές φορές μου βγήκε σε κακό.Κι άλλες τόσες δεν ζήτησα συγνώμη,ενώ έφταιγα,νοιώθωντας έτσι ένα μεγάλο βάρος μέσα μου...και δεν σας κρύβω πως είναι αρκετές οι φορές που δίστασα να συγχωρήσω...
Και τι κατάφερα μ'αυτό;Να δημιουργήσω ένα κλίμα δυσφορίας και εκνευρισμού.Ναι κάνω λάθη και πληγώνω,άθελα μου,ανθρώπους και δεν νοιώθω τέλεια μ'αυτό.Μακάρι να είχα την δύναμη να ζητήσω συγνώμη.Το σίγουρο όμως είναι ότι χρωστάω μια μεγάλη συγνώμη στα εξής άτομα:
  Στην Κωνσταντίνα,γιατί στην προσπάθεια μου να γίνω καλύτερη μητέρα γι'αυτήν καταφέρνω το αντίθετο...
  Στον Δημήτρη,γιατί αντιδρώ υπερβολικά και τον ταλαιπωρώ
  Σε μένα, γιατί δεν με πίστεψα όσο θα έπρεπε... 

Είναι απίστευτο το πως μπορεί ένας άνθρωπος να βάλει τις σκέψεις σου σε τάξη...να σε κάνει να βγάλεις από μέσα σου το βάρος που κουβαλάς...να σε κάνει να νοιώσεις καλύτερα!
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσα να μιλήσω τόσο άνετα σε κάποιον άγνωστο.Οτι θα του έλεγα πράγματα για μένα που μόνο λίγοι γνωρίζουν.Και πως θα αισθανόμουν πως πραγματικά με καταλαβαίνει!
Τελευταία η διάθεση μου είχε πιάσει πάτο και όσοι με ξέρουν καλά το έβλεπαν αυτό.Και αν και προσπαθούσαν να μου φτιάξουν την διάθεση,δεν το κατάφερναν πάντα...ίσως γιατί εγώ δεν τους άφηνα...ίσως γιατί δεν ήθελα...ήμουν σκεφτική,αρνητικές σκέψεις βομβάρδιζαν το μυαλό μου...μ'έκαναν να χάσω τον ύπνο μου....
Το πήρα απόφαση όμως!Δεν θα το επιτρέψω άλλο να γινεται αυτό.Αρκετά το άφησα να επιρρεάσει τη ζωή μου,την ηρεμία μου.Αρκετά πλήγωσα τους ανθρώπους που αγαπάω και που μ'αγαπούν!
Το να ζητάς την βοήθεια κάποιου όταν την χρειάζεσαι είναι δείγμα δύναμης κι όχι αδυναμίας!
ΤΕΛΟΣ!!!ΘΑ ΤΟ ΑΛΛΑΞΩ!!!
                                 ΠΡΙΝ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΥΤΟ!!! 

Οι πιο σημαντικές στάσεις της ζωής μου!

Μόνη στο σπίτι εγώ και οι σκέψεις μου...και είναι τόσες πολλές!ξεφύλλιζα τα άλμπουν με τις φωτογραφίες και σταμάτησα για μερικά λεπτ'α στις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου...
στάση πρώτη,ο γάμος μου...

πριν 13 χρόνια!Μου φαίνεται σαν χτες που ανέβαινα τα σκαλιά της εκκλησίας για να ενώσω την ζωή μου με τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια,στα καλά και στα κακά!Μόλις 21 χρονών και η ζωή μου είχε δείξει τον δρόμο στην ευτυχία!
Στάση δεύτερη

26 Ιουλίου 2000.Η γέννηση της Κωνσταντίνας μου.Το πρώτο μου θαύμα και η αρχή της ζωής!Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή η κοπέλα που βρίσκεται σήμερα σπίτι μου είναι δικό μου δημιούργημα.Το κοριτσάκι μου μεγάλωσε και παρόλο που τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ,κάθε μέρα την αγαπάω και πιο πολύ!
Στάση τρίτη...

11 Φεβρουαρίου 2006.Η γέννηση της Στέλλας και η ολοκλήρωση μου σαν άνθρωπος!Η ζωή μου απέκτησε νόημα.να υπάρχω γι'αυτ'ες,να φροντίζω για την ευτυχία τους!Αυτές σίγουρα φροντίζουν για την δική μου απλά με το να υπάρχουν στην ζωή μου!
Ελπίζω και εύχομαι να έχω πολλές στάσεις ακόμα να θυμάμαι όταν γεράσω...