Προβληματισμοί μιας άνεργης μητέρας...

Εδώ και κοντά 4 μήνες είμαι άνεργη μετά από 14 χρόνια συνεχώμενης εργασίας...Σε μια περίοδο που ένοιωθα πως είχα φτάσει στα όρια μου και χρειαζόμουν επειγώντως να φύγω...
Ηρέμησα πολύ στο σπίτι.Οι στιγμές που μου έδωσαν τα παιδιά μου ήταν το φάρμακο μου.Είχαν στερηθεί την παρουσία μου και τώρα την αναπληρώνω με το παραπάνω.γιατί δουλειά ελπίζω πως κάποια μέρα θα βρω,αλλά τα παιδιά μου δεν θα ξαναγίνουν μικρά και γι'αυτό φροντίζω να παίρνω από αυτά όσο πιο πολλά πράγματα μπορώ.
οταν δούλευα έψαχνα να βρω λίγο χρόνο για μένα.Από το πρωί που ξυπνούσαμε έτρεχα ως το βράδυ.Ημουν κάτι σαν την Μαίρη Παναγιωταρά,μια εργαζόμενη μητέρα,μια καλή νοικοκυρά. Και τώρα απολαμβάνω την παρουσία των παιδιών μου.Το άρωμά τους,τις απορίες και τους προβληματισμούς τους,το μεγάλωμά τους...
Ποτέ δεν ήμουν η γυναίκα του σπιτιού και ούτε φυσικά σκοπεύω να γίνω.Θέλω να πιάσω δουλειά,από την μια για να αισθάνομαι ότι κάτι προσφέρω και από την άλλη,και αυτό είναι το σημαντικότερο,για να διατηρίσω ανέπαφη τη ζωή των παιδιών μου.
Δυστυχώς,όπως οι περισσότεροι γνωρίζεται,τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.Προσπαθούν να μας κάνουν ζωντανούς-νεκρούς,ανθρώπους άβουλους και αναίσθητους σαν αυτούς.Κοιτάξτε γύρω σας,πόσοι άνθρωποι χαμογελάνε;Λες και μας νάρκωσαν.λες και δεν έχουμε τίποτα για να είμαστε ευτυχισμένοι.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!!!
Εχουμε πάρα πολλά.Πρώτα απ'όλα έχουμε την υγεία μας.Μετά έχουμε την οικογένειά μας και τα παιδιά μας και αν αυτό δεν είναι σπουδαίος λόγος για να είμαστε ευτυχισμένοι τότε ποιος είναι;Για σκεφτείτε λίγο,αξίζει να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και να παραδινόμαστε στο έλεος τους;
Ναι,είμαι μια άνεργη μητέρα,αλλά δεν εγκαταλείπω.Είμαι ζωντανή,έχω όνειρα και θα πολεμήσω γι'αυτα!Το χρωστάω στα παιδιά μου.Το χρωστάω σε μένα.Το χρωστάω σε σας!
Και μπορεί κάποιες φορές να με παίρνει από κάτω,αλλά αρκεί μια ματιά στα κοριτσάκια μου για να πάρω δύναμη και να σηκωθώ.Δεν θα τους αφήσω να με καταστρέψουν όπως κατάστρεψαν την χώρα μας!!!

Εξω βρέχει πολύ.Αυτός ο καιρός με μελαγχολεί πολύ....ακούω τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν και το μυαλό μου ταξιδεύει...
Σκέφτομαι τι νοιώθουν τα παιδιά όταν σε κοιτούν στα μάτια...όταν μαλώνω την Κωνσταντίνα με κοιτάει με ένα βλέμμα που νομίζω ότι εκείνη την στιγμή με μισεί!Και είναι τόσο άσχημαο και βαρύ αυτό το συναίσθημα!Καταλαβαίνει άραγε πως όλα γίνονται για το καλό τους/Θα μου πείτε εγώ το καταλάβαινα όταν με μάλωνε η δική μου μαμά;Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όχι...ένοιωθα κι εγώ πως ότι κι αν έκανα ήταν ένας λόγος να μου την πει...Αχ βρε μαμά πόσο σε νοιώθω τώρα που περνάω τα ίδια!!!Να 'μαι τώρα στη θέση σου να έχω αναλάβει την πιο δύσκολη αποστολή μου στη ζωή...να μεγαλώσω δυο πλάσματα και να τα κάνω σωστούς άνθρωπους!
Αναγκάζομαι να λείπω πολλές ώρες από το σπίτι για να μπορώ να τους προσφέρω όσα χρειάζονται.Τα παιδιά σ'αυτήν την ηλικία έχουν πολλές απαιτήσεις.Κυρίως η Κωνσταντίνα με τα φροντηστήρια και την ανάπτυξή της.Αυτό το παιδί κάθε μέρα αλλάζει!Δεν έγινε καλά καλά 12 και έχει φτάσει ήδη το 1,50μ και το νούμερο του παπουτσιού της είναι 38!Σε λίγο θα φοράει τα ρούχα μου!
Ετσι δουλεύω αρκετά για να μην τους λείψει τίποτα.Το τίμημα όμως είναι πολύ ακριβό και το πληρώνω κάθε μέρα!Τα βλέπω στις 7 το πρωί και μετά στις 22.00 που γυρίζω σπίτι.Και χάνω πολλές στιγμές από την ζωή τους,από την ζωή μου!Στιγμές που ζεις μόνο μια φορά και τις θυμάσαι για πάντα!
Δεν λέω πως μου λείπουν οι μέρες που δεν δούλευα,λέω πως μου λείπουν οι μέρες που δεν είμαι δίπλα τους!Που δεν ρουφώ την ανάσα τους,το άρωμα τους...τι να πρωτοκάνω την λίγη ώρα που είμαστε μαζί;Σήμερα η Στέλλα με ρώτησε πότε θα πάρω άδεια να είμαστε μαζί.Τι να πεις σε ένα παιδί 5 1/2 χρονών που απλά ζητάει την μαμά του;Με γεμίζουν οι ενοχές...νοιώθω πως δεν κάνω αρκετά για αυτά και πως θα μπορούσα να δώσω παραπάνω.Θα μπορούσα όμως;Τα βλέπω που κοιμούνται ήρεμα.Τα μικρά μου αγγελούδια...πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτά;ΑΔΕΙΑ!!!Καλό σας ύπνο αγάπες μου...η μαμά είναι εδώ,πάντα δίπλα σας,να σας αγαπάει,να σας αγκαλιάζει,να σκουπίζει το δάκρυ σας...